IV SA/Wa 31/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Aneta Opyrchał po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. B., J. J., B. K. na decyzję Naczelnika Dzielnicy Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] września 1975r., nr [...] w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa działki gruntowej p o s t a n a w i a: o d r z u c i ć s k a r g ę. N. B., J. J. i B. K. wniosły skargę na decyzję Naczelnika Dzielnicy Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] września 1975r., nr [...], w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa działki gruntowej, żądając jej uchylenia (akta sądowe – k. 10). W decyzji tej (pod uzasadnieniem) zawarto pouczenie, iż "od niniejszej decyzji służy stronom odwołanie do Komisji do Spraw Uwłaszczenia dla Województwa [...] za pośrednictwem Naczelnika Dzielnicy w terminie 14 dni od daty jej doręczenia" (akta sądowe – k. 17-18). Sąd zważył co następuje: Skargę do sądu administracyjnego - stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej w skrócie: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Z powyższego wynika, iż skargę wniesiono na decyzję organu pierwszej instancji, tj. Naczelnika Dzielnicy Urzędu Dzielnicowego W., od której przysługiwało stronie prawo wniesienia odwołania do organu drugiej instancji, tzw. Komisji do Spraw Uwłaszczenia dla Województwa [...]. Z akt sprawy wynika, iż z uprawnienia wniesienia środka zaskarżenia skorzystano. W wyniku jego rozpoznania Prezydent W. w dniu [...] lipca 1079r. wydał ostateczną decyzję. W tym stanie rzeczy i mając na uwadze brzmienie cytowanego wyżej art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. odrzucił.