IV SA/Wa 310/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: - zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. o odmowie udzielania A. G. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w ocenie organu administracji skarżący nie wykazał, że spełnia przesłankę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie określoną w przepisie art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011r., nr 264, poz. 1573 ze zm.) tj. posiada stabilne i regularne źródła dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania w Polsce. A. G. pismem z dnia 8 grudnia 2014 r. zaskarżył decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z niepracującą żoną. Jego dochód w wysokości 1 750 zł. brutto tj. 1.200 zł netto miesięcznie musi wystarczyć do zaspokojenia niezbędnych potrzeb dwóch dorosłych osób. Małżonkowie nie mają majątku nieruchomego, nie dysponują też zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami. Stwierdzono, co następuje: W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zdaniem referendarza sądowego, skarżący i jego żona nie posiadają dochodów oraz majątku na poziomie przekraczającym granice utrzymania koniecznego. Uwzględniając aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak mieszkanie, wyżywienie, czy ubranie, należy stwierdzić, że deklarowany przez stronę dochód gospodarstwa domowego w wysokości 1.200 zł netto miesięcznie, co daje 600 zł na osobę, nie pozwala małżonkom na poczynienie dodatkowych oszczędności bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. Brak możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności czyni nierealnym obciążanie skarżącego kosztami postępowania w jakiejkolwiek części. Z tych względów wnioskodawca powinien otrzymać prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Z opisanych przyczyn należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o przepisy art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa.