IV SA/Wa 3104/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj,, sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Protokolant ref. Joanna Kicińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz G. C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], wydaną na skutek odwołania G. C. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Logistycznego z zapleczem socjalno-biurowym, obiektami towarzyszącymi, niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz na budowie zespołu hal magazynowo-produkcyjnych na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w miejscowości K., gm. S., a także określającej warunki realizacji przedsięwzięcia biorąc pod uwagę informacje, o których mowa w art. 63 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa o ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą powyższej decyzji były następujące ustalenia: Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], wydaną po rozpatrzeniu wniosku Spółki [...] z siedzibą w W., Wójt Gminy S. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Logistycznego z zapleczem socjalno-biurowym, obiektami towarzyszącymi, niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz na budowie zespołu hal magazynowo-produkcyjnych na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w miejscowości K., gm. S., a także określił warunki realizacji przedsięwzięcia biorąc pod uwagę informacje, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa o ochronię środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła m.in. G. C., a rozpatrując je Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zważyło, że materialnoprawną podstawę prowadzonego postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją stanowi art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w myśl którego uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sprawa została wszczęta wnioskiem Spółki [...] z siedzibą w W., złożonym 28 grudnia 2015 r. Poza sporem pozostawał fakt, że wnioskowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawię przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wójt Gminy S. po otrzymaniu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (opinia sanitarna z 4 lutego 2016 r.) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (opinia z 22 stycznia 2016 r.), postanowieniem z [...] marca 2016 r., znak: [...], odstąpił od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Kolegium zauważyło przy tym, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyraził opinię, iż dla wskazanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, natomiast Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią sanitarną ustalił brak obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko spornego przedsięwzięcia. Następnie Wójt Gminy S. wydał zaskarżone orzeczenie z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], zaś Kolegium po przeanalizowaniu akt sprawy oraz treści zaskarżonej decyzji stwierdziło, że postępowanie w tej sprawie przeprowadzone było prawidłowo i nie było dotknięte wadami, które uzasadniałyby uchylenie decyzji, a decyzja ta nie narusza prawa i jest zasadna. W szczególności Wójt Gminy S. prowadzący postępowanie główne, uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia oraz uwzględnił ich treść w swym rozstrzygnięciu. Nadto, organ I instancji w sposób logiczny i przekonywujący wyjaśnił przesłanki, jakimi się kierował oraz przedstawił wszystkie okoliczności, mające wpływ na dokonane rozstrzygniecie. Ustalenia stanu faktycznego dokonane przez ten organ nie wzbudziły wątpliwości składu orzekającego, a rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji nie ma w jego ocenie cech dowolności. Organ ocenił, że postanowienie z [...] marca 2016 r., znak: [...], spełnia wymagania art. 63 ust. 1 ww. ustawy. W szczególności podkreślono, że zostało ono wydane po zasięgnięciu wymaganych opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. Powyższe organy występowały w charakterze organów współdziałających. Wyjaśniono, że o ile organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zobowiązany do zasięgnięcia tych opinii, to tymi opiniami nie jest związany. To do niego należy ostateczna oceną, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. W sytuacji wyrażenia sprzecznych opinii przez oba organy współdziałające, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej może przychylić się do stanowiska jednego z tych organów. Oczywiście organ ma obowiązek uzasadnienia niepodzielenia stanowiska organu współdziałającego, który uznał że ocena oddziaływania na środowisko jest konieczna. W niniejszej sprawie właściwy organ wydał postanowienie na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy, w którym orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko rzeczonego przedsięwzięcia. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że rozstrzygnięcie to zostało poprzedzone postępowaniem dotyczącym uwzględnienia uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy. Zdaniem Kolegium, dokonana przez Wójta Gminy S. ocena planowanego przedsięwzięcia w zakresie skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami (brak wystąpienia kumulacji oddziaływań), wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji (pyłów, gazu i hałasu) i występowania innych uciążliwości, brak ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii oraz rodzaju i skali możliwego oddziaływania, a także usytuowania przedsięwzięcia - jest prawidłowa pod względem oszacowania skutków oddziaływania przedsięwzięcia dla środowiska w aspekcie braku potrzeby przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko, jest także zgodna z materiałem dowodowym sprawy, w tym z kartą informacyjną przedsięwzięcia. Dokument ten, zawierający podstawowe dane na temat planowanej inwestycji, nie budził nadto wątpliwości obu organów. Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że jeżeli już na samym początku realizacji przedsięwzięcia wszystkie jego skutki środowiskowe są dobrze znane i nie budzą wątpliwości, to w zasadzie nie ma podstaw do nakładania obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy S. W skardze na powyższe orzeczenie G. C. wniosła o jej uchylenie i wydanie nowej decyzji uwzględniającej jej postulaty. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że decyzja jest dla niej bardzo krzywdząca. Wójt Gminy S. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny działania na środowisko, mimo że Kolegium rozpatrując tę sprawę stwierdziło, iż wnioskowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zakwestionowała postępowanie Wójta, dla którego dobro i bezpieczeństwo mieszkańca powinno być rzeczą nadrzędną, który odstąpił od przeprowadzenia tej oceny wbrew zaleceniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że jest taka konieczność. Ponadto zakwestionowała stanowisko Wójta oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego, którzy jej zdaniem wystąpili przeciw swoim mieszkańcom nie mając na względzie ich dobra, a co najważniejsze nie zależy im na rzetelnej ocenie sytuacji. Wyraziła zdziwienie, że organ właściwy do wydania decyzji zobowiązany jest do zasięgnięcia opinii organów współdziałających, a nie liczy się wcale z ich opiniami. Podniosła, że uzasadnienie, iż rozstrzygnięcie zostało poprzedzone postępowaniem dotyczącym uwzględnienia uwarunkowań, o których mowa jest bzdurna, a dokonana przez Wójta ocena nie bierze pod uwagę sąsiadów w/w przedsięwzięcia. Nadmieniła, że obiekt ma powstać na gruntach rolnych, może znacząco wpłynąć na plony. Wskazała na hałas jeżdżących samochodów, który będzie towarzyszył w dzień i w nocy oraz nienaturalne oświetlenie obiektu w nocy, utrudniające sen. Przystępując do budowy domu sprawdzała plany przestrzennego zagospodarowanie terenu, gdzie nie było mowy o magazynach lub produkcji farmaceutycznej, gdyż są i takie plany, zaś wybierając na swoje siedlisko wieś miała nadzieję, że jej starość będzie spokojna i bezpieczna, zaś organy powołane do pieczy nad ochroną środowiska chcą przyłożyć rękę do jego degradacji. Postawienie wysokiego ekranu wzdłuż jej działki sprawi, że stanie się ona strefą mroku. Duże znaczenie ma także fakt, że do tej pory po polu biegała leśna zwierzyna, a teraz ich szlak zostanie zamknięty. Liczba samochodów, które będą dowoziły i odbierały towar, a także liczba osób zatrudnionych sprawi, iż znacząco podniesie się zanieczyszczenie środowiska. Nie bez znaczenia jest dla niej fakt, że jej gospodarstwo znacznie straci na wartości, więc ona, jako jego użytkowniczka poniesie ogromne straty finansowe, a czas budowy, który nie będzie krótki wprowadzi do jej życia ogromne zmiany związane z hałasem, jeżdżącymi po budowie samochodami i ciężkim sprzętem budowlanym. Podsumowując to wszystko, skarżąca nie zgodziła się z wydaną decyzją i wniosła o jej uchylenie i wydanie nowej uwzględniającej jej postulaty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie wskazując, że w jego ocenie zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz.1990 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "ppsa"), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ppsa, rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa. Art. 7 kpa stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten m.in. nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyrażając zasadę prawdy obiektywnej, która jest realizowana przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe, zwłaszcza przez art. 77 § 1 kpa, z którego wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Art. 80 kpa nakazuje zaś organowi ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego. Oznacza to, że uznanie przez organ niektórych dowodów za niewiarygodne jest dopuszczalne, pod warunkiem wskazania w uzasadnieniu decyzji powodów, dla których odmówił on tym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 1993 r., SA/Wr 1344/93, LEX nr 1689101; z dnia 11 kwietnia 1997 r., I SA/Lu 441/96, LEX nr 1691430; z dnia 16 lutego 2000 r., I SA/Wr 28/98, LEX nr 1692246). Tylko wtedy jest to zgodne z art. 107 § 3 kpa, w myśl którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zadaniem uzasadnienia jest bowiem przekonanie strony o prawidłowości rozstrzygnięcia. Dlatego uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację wyrażonej w art. 11 kpa zasady ogólnej przekonywania. Równocześnie uzasadnienie powinno umożliwić organowi nadzoru oraz sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. W świetle powyższych regulacji uznać trzeba, że organy nie rozpatrzyły materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i nie ustaliły w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy, błędnie przyjmując w swoich decyzjach, że w okolicznościach sprawy brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Ocena taka jest co najmniej przedwczesna. Bezsporną w sprawie okolicznością było to, że planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym miejscu zwrócić należy uwagę na fakt, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2016 r. organ I instancji szczegółowo przytoczył opinie: 1) Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., który uznał, iż dla wskazanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; 2) Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., który ustalił brak obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko spornego przedsięwzięcia. Następnie zaś podsumował te prawidłowe ustalenia stwierdzeniem, że "biorąc pod uwagę wyżej wymienione opinie, a także kryteria wymienione art. 63 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (..), postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...], (...) odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko". Organ I instancji nie wyjaśnił więc w żaden sposób, dlaczego w swej decyzji oparł się na opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (który ustalił brak obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko spornego przedsięwzięcia), a nie na opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (który uznał, iż dla wskazanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko). Wbrew twierdzeniom organu II instancji, Wójt w ogóle nie wyjaśnił powyższej okoliczności, natomiast w ocenie Sądu, skoro jedna z opinii wskazuje na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to organ winien ją uwzględnić. Powołany wyżej art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) stanowi, iż obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, c) różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu, f) przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie, g) zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek, b) obszary wybrzeży i środowisko morskie, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej, k) wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe; 3) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania, f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, g) możliwości ograniczenia oddziaływania. Cytowany artykuł zawiera więc liczne kryteria, które organ winien wziąć pod uwagę przeprowadzając ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jest to o tyle istotne w niniejszej sprawie, że planowana inwestycji (polegająca na budowie centrum logistycznego z całą infrastrukturą) obejmuje powierzchnię ok. 12,5 ha, gdzie zabudowa hal ma wynieść ok. 5,5, a zatrudnionych ma być ok. 500 osób. Ponadto ma być ona przeprowadzona w przeważającej części na obecnych gruntach ornych, a częściowo również sadach i lasach. Zważywszy na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S. należało uchylić, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji. O kosztach postępowania w punkcie 2. wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę składa się uiszczony przez nią wpis od skargi w kwocie 200 zł, ustalony na rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).