IV SA/Wa 3107/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] września 2017 r. w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów wniosła Fundacja [...] z siedzibą w W.. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie był uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z zestawienia treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. wynika, że zasadą jest wykonalność aktów ostatecznych, zaś ich wstrzymanie przez sąd administracyjny jest wyjątkiem, który zgodnie z powszechnie przyjętą reguła wykładni powinien podlegać wykładni ścisłej (exceptiones non sunt extendendae). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, zaś dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca poza powołaniem podstawy prawnej nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wyjaśniła zatem, w jaki sposób wykonanie decyzji nakazującej usunięcie odpadów, mogą wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Pojęcie "znaczna szkoda" czy też "niepowetowana szkoda" nie może być utożsamione z naturalną, oczywistą konsekwencją wykonania decyzji kreującej obowiązek usunięcia odpadów, jaką jest konieczność poniesienia kosztów usunięcia tychże odpadów. Podkreślić bowiem należy, że tak rozumiany stan "niepowetowanej szkody" jest nieuchronny, o ile skarga uznana będzie za niezasadną. Nie można więc a limine zrównać konsekwencji wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Sąd z pojęciem "znaczna szkoda", skoro tak rozumiana znaczna szkoda i tak, w sposób zdeterminowany przez obowiązujące przepisy prawa, zaistnieje w razie oddalenia skargi. W przypadku bowiem uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji skarżąca będzie mieć możliwość dochodzenia odszkodowania od organów administracji na drodze cywilnoprawnej (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11; postanowienie NSA z 24 maja 2017 r., sygn. akt II OZ 538/17, CBOSA). Należy ponadto podkreślić, że skarżący musi wykazać następstwo wyegzekwowania decyzji, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W kontrolowanej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła jednak, w jakikolwiek sposób, że ewentualne koszty wykonania decyzji - usunięcia odpadów - wyrządzą jej znaczną szkodę lub spowodują trudne do odwrócenia skutki. W szczególności do skargi nie przedstawiono szacowanych kosztów usunięcia odpadów i nie załączono jakichkolwiek dokumentów potwierdzających ewentualne zagrożenie dla sytuacji materialnej skarżącej w razie ich zapłaty. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 14 października 2016 r., sygn. akt II OZ 1148/16 (CBOSA) wyjaśnił, że argumentacja przedstawiona na poparcie wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Podanie jedynie podstawy prawnej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione jekiegokolwiek uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.