IV SA/Wa 3111/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2017r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ odwoławczy), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2017r. znak: [...] odmawiającą uchylenia decyzji GDOŚ z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej RDOŚ) z dnia [...] września 2015r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 15 ust.1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz.U. z 2014r., poz. 1789, ze zm.- dalej: ustawa szkodowa). Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257). Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] z siedzibą w [...] (dalej: [...], organizacja ekologiczna) pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. dokonał zgłoszenia wystąpienia szkody w środowisku w wydzieleniu [...] Nadleśnictwa [...], w obrębie obszaru Natura 2000 [...] w [...] , [...]. Szkoda według zgłoszenia, polegała na zniszczeniu chronionego siedliska niewłaściwymi zabiegami gospodarczymi, wprowadzeniu do nasadzeni olszy czarnej, świerka oraz buku. RDOŚ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014r. znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji nakładającej na podmiot korzystający ze środowiska obowiązku przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych. [...] złożył zażalenie na wskazane wyżej postanowienie. Po rozpoznaniu zażalenia GDOŚ postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...], uchylił w całości zaskarżone postanowienie i wszczął postępowanie administracyjne na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy szkodowej. Po przeprowadzeniu wszczętego w/w postanowieniem postepowania RDOŚ decyzją z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] umorzył postępowanie. Odwołanie od powyższej decyzji, jednobrzmiącymi pismami z dnia [...] października 2015 r. wniosły [...] oraz Fundacja [...] z siedzibą w [...] (dalej: Fundacja albo skarżąca, organizacja ekologiczna). W odwołaniach zarzucono naruszenie art. 105 k.p.a. i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pododdziału [...] oraz zobowiązanie organu I instancji do rzeczywistego, zgodnego z art. 7 k.p.a. przeprowadzenia postępowania dowodowego. Po rozpatrzeniu odwołań GDOŚ decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2015 r., umarzającą postępowanie administracyjne. Pismami z dnia [...] czerwca 2017 r., o tożsamej treści, [...] oraz Fundacja wniosły o wznowienie postępowania w sprawie szkody w środowisku, "zakończonego decyzją ostateczną w sprawie [...] w części dotyczącej pododdziału [...]". We wniosku wskazano, iż nową okolicznością, stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania jest udostępnienie organizacji przez Nadleśnictwo [...], w trybie dostępu do informacji o środowisku, dokumentów źródłowych, na podstawie których wadliwie ustalono stan początkowy siedliska przyrodniczego w pododdziale [...], bezpodstawnie uznając, że ekosystem leśny w tym wydzieleniu nie jest chronionym siedliskiem przyrodniczym. Jak wynika z wniosków w/w organizacji udostępnione dokumenty wskazują, że inwentaryzację wykonano w sposób niezgodny z zasadami fitosocjologii, nie uwzględniono charakterystycznej dla chronionych siedlisk przyrodniczych kombinacji gatunków roślin, a zwłaszcza pominięto gatunki roślin runa leśnego. Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...], GDOŚ odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy szkodowej. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy jednobrzmiącymi pismami z dnia [...] września 2017 r. wniosły [...] oraz Fundacja. Organizacje zażądały uchylenia decyzji GDOŚ z dnia [...] sierpnia 2017 r., a w toku wznowionego postępowania uchylenia decyzji GDOŚ z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz uchylenia decyzji RDOŚ w [...] z dnia [...] września 2015 r. umarzającej ww. postępowanie i zobowiązanie tego organu do ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie szkody w środowisku w wydzieleniu [...] Nadleśnictwa [...] . GDOŚ po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] października 2017r. (numer wskazany na wstępie) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. (numer wskazany na wstępie), odmawiającą uchylenia decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję RDOŚ z dnia [...] września 2015 r., którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy szkodowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że postępowanie administracyjne, które wznowiono i które zostało zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...] dotyczyło wydzielenia [...] w Nadleśnictwie [...], nie zaś wydzielenia [...], do którego odwołują się organizacje ekologiczne składające wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wyjaśnił, że analiza w postepowaniu wznowieniowym dotyczyła zakresu sprawy objętej wskazaną przez organizacje ekologiczne decyzją GDOŚ z dnia [...] stycznia 2016r. tj. wydzielenia [...], gdyż w postepowaniu wznowieniowym nie można rozstrzygać kwestii, nie objętych decyzją wydaną w postepowaniu zwykłym. Odnosząc się do zarzutów, organ wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem organizacji, co do błędnej interpretacji przez organ zastosowanego w art. 145 § 1 pkt 1 przymiotnika fałszywe. Zdaniem organu, który w tym zakresie odwołał się do stanowiska doktryny jak również orzecznictwa, za poprawnym rozstrzygnięciem tej kwestii w decyzji pierwszoinstancyjnej przemawia treść art. 145 § 2 k.p.a., który wskazuje, że z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 art., 145 k.p.a. postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Powyższe wskazuje jasno, że wyjątkiem jest wznowienie postępowania przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, stąd wykładnia organizacji ekologicznej zawarta we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest poprawna. Organ podtrzymał zatem stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wyjaśniające, iż przesłanka dotycząca fałszywych dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nie została spełniona. Podkreślił, że należy odróżnić sfałszowanie dokumentów od zawartego we wniosku o wznowienie postępowania zarzutu błędów merytorycznych popełnionych przy sporządzaniu opracowania (Raportu zbiorczego z inwentaryzacji leśnych siedlisk przyrodniczych Natura 2000 w Nadleśnictwie [...] z dnia 13 września 2007r.). Fakt zastosowania przez autorów Raportu metody badawczej kwestionowanej przez organizacje nie przesądza o fałszywości dowodu w postaci ww. Raportu. Stąd podnoszona przez wnioskujące organizacje przesłanka nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Aby zastosować art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. należałoby poprzeć fakt dokonania fałszerstwa orzeczeniem sądu o dokonaniu tego przestępstwa. Bez takiego orzeczenia postępowanie może być wznowione tylko jeśli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 k.p.a.). W tym przypadku jednak nie mamy do czynienia z "oczywistym dokonaniem fałszerstwa" dowodu w przedmiotowej sprawie, ale kwestionowaniem poprawności wykonania opracowania, który to zarzut jest ocenny i nie podlega prostej weryfikacji zero-jedynkowej. Przedmiotowy przepis, zdaniem organu, nie ma ponadto zastosowania w przedmiotowej sprawie z jeszcze jednego powodu, bowiem organ orzekając w sprawie nie opierał się bezpośrednio na tym dokumencie, ale na Planie Urządzania Lasu oraz sporządzonej do niego Prognozie oddziaływania na środowisko projektu tego Planu. Organ wskazał również, że w postępowaniu zwykłym, na podstawie prognozy oddziaływania na środowisko projektu Planu Urządzania Lasu wykazano istnienie w wydzieleniu [...] Nadleśnictwa [...] łęgu [...]. Stąd dokonano "oszacowania" na podstawie dostępnych informacji i w ocenie organu nie ma tu podstaw do "weryfikacji wadliwej identyfikacji siedliska przyrodniczego". Nie ma też podstaw do kwestionowania wykonanej w tym wydzieleniu wizji lokalnej. Organ podkreślił, również że w odniesieniu do wydzielenia [...] Nadleśnictwa [...], w wydzieleniu tym stwierdzono chronione siedlisko przyrodnicze, natomiast z uwagi na brak objęcia tym postępowaniem wydzielenia [...] to nie było analizowane, czy na jego obszarze występowały chronione siedliska przyrodnicze czy nie, stąd zarzuty organizacji, odnoszące się do wydzielenia [...], nie znajdują potwierdzenia i nie mają znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Organ wyjaśnił również, że w zaskarżonej decyzji nie odnoszono się do stanowiska Nadleśnictwa [...] (cytowanego na str. 6 rozstrzygnięcia), gdyż treść przedłożonego stanowiska nie miała wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Nadto wskazano, że przedmiotowe postępowanie nie toczy się w trybie ustawy o lasach ani ustawy o ochronie przyrody, stąd wskazane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisy nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Fundacja wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi błędną ocenę przedmiotu postępowania, gdyż faktycznie dotyczy ono wydzielenia [...] Nadleśnictwa [...] oraz naruszenie: - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak oparcia decyzji na przepisach prawa materialnego, tj. brak uzasadnienia przepisami ustawy szkodowej, na podstawie której prowadzone było postępowanie, a także brak jej oparcia na rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kryteriów oceny wystąpienia szkody w środowisku. W szczególności art. 107 § 3 k.p.a. został naruszony poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji zapisów ustawy szkodowej dotyczących pojęcia stanu początkowego, a także obowiązku jego ustalenia w postępowaniu w sprawie szkody w siedlisku przyrodniczym; - art. 110 k.p.a. poprzez kwestionowanie przesłanek wznowieniowych, które GDOŚ wcześniej rozstrzygnął postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...], wznawiając postępowanie; - art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieprawidłową, pomijającą zasadę pierwszeństwa wykładni językowej interpretację tego przepisu, co spowodowało błędną ocenę przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania; ocena stanu początkowego siedlisk Nadleśnictwa [...] była błędna, wykonana niewłaściwą metodą, a więc "fałszywa", co nie oznacza, że "sfałszowana". Skarżąca podniosła również, że GDOŚ niesłusznie uzależnia zastosowanie tej przesłanki wznowieniowej od stwierdzenia przez sąd popełnienia przestępstwa fałszerstwa; - art. 20 k.p.a. - poprzez niewypełnienie przez GDOŚ obowiązków wynikających z jego właściwości rzeczowej, poprzez uchylenie się w decyzji od zajęcia merytorycznego stanowiska co do metod wykonywania inwentaryzacji przyrodniczej leśnych siedlisk przyrodniczych, w tym konieczności opierania ich na przesłankach fitosocjologicznych; - przepisów działu II rozdział 4 k.p.a. (dowody), a zwłaszcza przyzwolenie na zatajenie (zanonimizowanie) przez Nadleśnictwo [...] tożsamości pracownika Uniwersytetu Przyrodniczego w [...], który na zlecenie Nadleśnictwa wykonał dokumentację dotyczącą siedlisk przyrodniczych oraz uchylenia się od obowiązku uzyskania od niego wyjaśnień co do zastosowanej metodyki identyfikacji chronionych siedlisk przyrodniczych, w tym przesłuchania go w charakterze świadka (art. 81 § 1 k.p.a.). Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu wpisu sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła szczegółową argumentację podkreślając, że GDOŚ dokonał wadliwej oceny przedmiotu postępowania, niesłusznie stwierdzając u dołu strony 8 w decyzji, jakoby postepowanie dotyczyło wydzielenia [...] w Nadleśnictwie [...], nie zaś wydzielenia [...]. Tymczasem wznowienie postępowania dotyczy wydzielenia [...] Nadleśnictwa [...] w którym nie zidentyfikowano chronionego siedliska przyrodniczego, a przesłanką wznowienia jest wadliwa metodyka wykonania inwentaryzacji przyrodniczej w 2007r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Dodatkowo podkreślając, że postępowanie wszczęte przez organ było postępowaniem prowadzonym z urzędu. Wszczęte ono zostało w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją GDOŚ z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...]. Decyzja ta kończyła sprawę administracyjną dotyczącą wydzielenia [...]. Organ zaznaczył przy tym, że postepowanie to nie dotyczyło pododdziału [...] ani [...] w Nadleśnictwie [...]. Wskazał także, że w ogóle nie były prowadzone w trybie ustawy szkodowej postepowania administracyjne dotyczące wydzieleni [...] i [...] w Nadleśnictwie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało mieć przede wszystkim na uwadze to, że została ona wydana w trybie nadzwyczajnym, to jest w ramach wznowienia postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją administracyjną ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją podjęto, było dotknięte wadliwością. Skoro instytucja ta stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wadliwość ta musi mieć charakter kwalifikowany, a jej rodzaje zostały wyczerpująco wyliczone w przepisach prawa procesowego. W postępowaniu zwykłym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego. Natomiast w postępowaniu nadzwyczajnym przedmiotem postępowania jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym W niniejszej sprawie zauważenia wymaga, że wnioskami z dnia [...] czerwca 2017r. [...] (dalej [...]) i Fundacja [...] (dalej: Fundacja) wniosły o wznowienie postępowania w sprawie szkody w środowisku wskazując, że postepowanie zostało "zakończone decyzją ostateczną w sprawie [...] w części dotyczącej pododdziału [...]". Organ wezwał organizacje do złożenia dodatkowych wyjaśnień wskazując jednocześnie, że decyzja RDOŚ z dnia [...] września 2015r. o znaku wskazanym przez wnioskujące tj. [...], którą umorzono postępowanie administracyjne została utrzymana w mocy decyzją GDOŚ z dnia [...] stycznia 2016r. znak: [...]. Decyzja ta dotyczyła wydzielenia [...] Nadleśnictwa [...], a nie wydzielenia [...]. W odpowiedzi na wezwanie organu obydwie organizacje wskazały znak sprawy [...] oraz wskazały, że ich wnioski dotyczą wydzielenia [...] i wydzielenia [...]. Organ wszczął z urzędu postepowanie administracyjne w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją GDOŚ z dnia [...] stycznia 2016r. znak: [...], gdyż to ona była decyzją kończącą sprawę administracyjną a nie wskazywana przez organizacje decyzja z dnia [...] września 2015r. znak: [...]. Powyższe należy uznać za prawidłowe w świetle brzmienia art. 145 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy zaistnieją przesłanki określone w tym paragrafie postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Decyzją ostateczną była decyzja GDOŚ z dnia [...] stycznia 2016r. (o numerze wskazanym powyżej). Słusznie jednak organ rozpoznając przedmiotową sprawę zauważył, że wskazana decyzja kończyła sprawę administracyjna dotyczącą wydzielenia [...] i nie dotyczyła wskazywanych przez organizacje pododdziałów [...] czy [...] do których odwoływały się w swych pismach organizacje ekologiczne składając zarówno wniosek o wznowienie postepowania (pisma z dnia [...] czerwca 2017r.) jak również wyjaśnienia zawarte w pismach z dnia [...] czerwca 2017r., [...] sierpnia 2017r. oraz wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy (pisma z dnia [...] września 2017r.). Tym samym za zasadne należy uznać rozstrzygniecie organu, który wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] stycznia 2016r. a które dotyczyło wydzielenia [...]. Organ nie może bowiem w postępowaniu wznowieniowym a zatem postepowaniu nadzwyczajnym, rozstrzygać kwestii, nie objętych decyzją wydaną w postepowaniu zwykłym. Skoro decyzje zarówno organu I jak i II instancji wydane w postepowaniu zwykłym tj. decyzja [...] września 2015r. znak: [...] (znak sprawy wskazywany przez obydwie organizacje ekologiczne) i utrzymująca ją w mocy z dnia [...] stycznia 2016r. znak: [...], swym zakresem obejmowały jedynie wydzielenie [...], to w postepowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania, nie mogły być objęte inne wydzielenia na które wskazywały organizacje ekologiczne, np. wydzielenia [...]. Sąd uznał również, że w sposób prawidłowy organ dokonał interpretacji zapisu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. - który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe -uznając jednocześnie zasadnie, że w sprawie niezaistniała wskazana przesłanka. Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, że podnoszona argumentacja dotyczyła wydzielenia [...] a nie wydzielenia [...], w zakresie którego wydane zostały w trybie zwykłym wskazane wyżej decyzje RDOŚ i GDOŚ z dnia [...] września 2015r. i [...] stycznia 2016r. w przedmiocie, których żądano wznowienia postępowania. Zauważenia również wymaga, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i judykatury sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub inny uprawniony do tego organ, jeżeli nie zachodzą przesłanki z § 2 i 3 art. 145. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy (art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.), musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Stwierdzenia fałszywości dowodu nie może dokonać bowiem organ właściwy do wznowienia postępowania (poza sytuacjami przewidzianymi w §2 i 3 art. 145 k.p.a.). W niniejszej sprawie skarżąca nie przedłożyła dowodów w postaci orzeczenia sądu lub innego uprawnionego organu wskazującego, iż wskazywany przez nią Raport zbiorczy z inwentaryzacji leśnych siedlisk przyrodniczych Natura 2000 w Nadleśnictwie [...] z [...] września 2007r. był sfałszowany. Nie wystąpiły również w sprawie przesłanki o których mowa w art. 145 § 2 i 3 k.p.a. tj. sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego oraz gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznał, że : - niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.pa.. Zaskarżona decyzja, w ocenie Sądu, zawiera bowiem prawidłowe uzasadnienie ze wskazaniem przepisów stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia oraz z wyjaśnieniem motywów, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Podkreślić przy tym po raz kolejny należy, że decyzja była wydana w trybie nadzwyczajnym jakim jest tryb wznowienia postępowania a zatem przedmiotem oceny organu było przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym w zakresie objętym tą decyzją. Postępowanie wznowieniowe ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym; - niezasadny jest zarzut naruszenia art. 110 k.p.a. Należy bowiem wskazać, że przesłanki do wznowienia postępowania nie są oceniane na wstępnym etapie postepowania tj. podjęcia postanowienia o wznowieni postępowania. Na tym etapie postępowania organ ocenia bowiem jedynie czy ziszczone zostały przesłanki przedmiotowe i podmiotowe do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wznowienia postępowania. Natomiast na wstępnym etapie postepowania nie dokonuje się oceny wskazanych przez wnioskodawcę argumentów w zakresie ich podstawy do uchylenia decyzji. Argumenty te są badane i analizowane dopiero po wszczęciu postępowania. Tym samym organ nie mógł naruszyć art. 110 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Bez wydania wskazanego postanowienia nie mógłby przeprowadzić bowiem badania wskazywanych przez skarżącego przesłanek do wznowienia postepowania zakończonego decyzją GDOŚ z dnia [...] stycznia 2016r.; - niezasadny jest zarzut dokonania przez organ błędnej oceny przedmiotu postępowania. Należy bowiem wskazać, że wskazana przez skarżącą decyzja RDOŚ z dnia [...] września 2015r., która następnie została utrzymana w mocy decyzją GDOŚ z dnia [...] stycznia 2016r., jak wynika z ich treści oraz zgromadzonych w sprawie dokumentów dotyczyły wydzielenia [...] a nie jak wskazuje skarżąca wydzielenia [...]. Sąd podkreśla przy tym, że na powyższy fakt organ wskazywał już w piśmie z dnia [...] czerwca 2017r.,.którym wzywał m. in. skarżącą do sprecyzowania wniosku; - niezasadny jest zarzut naruszenia art. 20 k.p.a. poprzez niewypełnienie przez GDOŚ obowiązków wynikających z jego właściwości rzeczowej, poprze uchylenie się w decyzji od zajęcia merytorycznego stanowiska co do metody wykonywania inwentaryzacji przyrodniczej leśnych siedlisk, w tym konieczności opierania ich na przesłankach fitosocjologicznych. Należy bowiem w tym miejscu wskazać, że organ prowadził postepowania w trybie nadzwyczajnym, wznowienia postępowania a zatem jego zadaniem było ustalenie czy zaistniały przesłanki z art. 145 § 1 k.p.a., które winny spowodować uchylenie wydanej w trybie zwykłym ostatecznej decyzji. Zadaniem organu w tym postępowaniu nie była ocena prawidłowości zastosowanej metody przy wykonywaniu inwentaryzacji przyrodniczej. Szczególnie, że jak wskazano w zaskarżonej decyzji (str. 10) opracowanie, którego wadliwość podnosi skarżąca nie stanowiło bezpośredniej podstawy wydania rozstrzygnięć w postępowaniu zwykłym zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2016r. (organ opierał się na Planie Urządzenia Lasu oraz sporządzonej do niego Prognozie oddziaływania na środowisko projektu tego Planu); - niezasadny jest również zarzut odnoszący się do naruszenia działu II rozdziału 4 k.p.a. dotyczącego dowodów w szczególności w zakresie rzekomego przyzwolenia przez GDOŚ na zatajenie przez Nadleśnictwo [...] tożsamości wykonawcy zlecenia, który wykonał na zlecenie Nadleśnictwa dokumentację dotyczącą siedlisk przyrodniczych (Raport zbiorczy z inwentaryzacji leśnych siedlisk przyrodniczych Natura 2000 w nadleśnictwie [...] z dnia [...] września 2007r.). Zauważenia bowiem wymaga, co słusznie zostało wskazane w odpowiedzi na skargę organu, że wskazane jednostki tj. GDOŚ i Nadleśnictwo [...] są niezależne od siebie. GDOŚ nie ma zatem żadnego wpływu na czynności podejmowane przez Nadleśnictwo w szczególności w zakresie zlecanych usług zewnętrznych takich np. jak opracowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd po rozpoznaniu sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.