IV SA/Wa 3124/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej W. G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2017r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: też organ odwoławczy, Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2016 nr [...] ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym obejmującej budowę energetycznej linii (sieci) napowietrznej WN 110 kV wraz z przewodem OPGW na działkach o nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w rejonie ul. [...] w [...] na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2015 r. [...] S.A. z siedzibą w [...], wystąpiła o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii napowietrznej 110 kV wraz z przewodem OPGW na działkach o nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie miasta [...]. Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2015r. nr [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym obejmującej budowę linii (sieci) napowietrznej WN 110 kV wraz z przewodem OPGW na działkach nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych w rejonie ulicy [...] w [...] (zapisy zawarte w tej decyzji podlegały sprostowaniu postanowieniami Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2015r. i z dnia [...] stycznia 2016r.). W wyniku rozpoznania odwołania Państwa W. i W. G. od wymienionej powyżej decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzja Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 nr [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym obejmującej budowę energetycznej linii (sieci) napowietrznej WN 110 kV wraz z przewodem GPGW na działkach o nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w rejonie ulicy [...] w [...] na rzecz [...] S.A. z siedzibą [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu odwołania W. i W. G., decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. uchyliło zaskarżona decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazana powyżej decyzja Kolegium została zaskarżona przez [...] S.A. z siedzibą w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017r. sygn. akt IV SA/Wa 2553/16, uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Sąd uznał, że Kolegium w sposób nieuprawniony uchyliło decyzję organu pierwszej instancji wskazując, że ewentualne braki w materiale dowodowym mogły zostać uzupełnione w postępowaniu przed organem odwoławczym. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej W. i W. G. wyrokiem z dnia 8 lutego 2018r. sygn. akt II OSK 1942/17 oddalił skargę kasacyjną. W międzyczasie wskutek wydania przez Kolegium decyzji z dnia [...] lipca 2016r., którą uchylono decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2016r., organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym obejmującej budowę energetycznej linii (sieci) napowietrznej WN 110 kV wraz z przewodem OPGW na działkach o nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w rejonie ulicy [...] w [...] na rzecz [...] S.A. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Państwo W. i W. G. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postepowania zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem : art. 2 pkt 5, art. 50 ust, 2, art. 53 ust. 3 pkt 2, art. 54 pkt 2 lit, d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm,), § 55 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych. art. 7, 9, 12, 77 i art. 107 § 3 k.p.a. - w uzasadnieniu decyzji nie odniesiono się do wszystkich zarzutów podniesionych w pismach skarżących, nie uwzględniono stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, nie wskazano odpowiednich dowodów na potwierdzenie, że trasa linii pozostaje bez zmian i jest to linia istniejąca. Kolegium po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego decyzją z dnia [...] września 2017r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie, zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, o możliwości zgłaszania uwag i zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących w sprawie przepisów prawa w tym uwzględnieniu, że stosownie do treści art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ pierwszej instancji prawidłowo wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium stwierdziło, że kwestionowana decyzja nie narusza prawa i jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ wyjaśnił przy tym, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ rozpatrując wniosek inwestora bada jedynie, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu administracyjnego zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym przypadku przewidują przepisy prawa. Wyjaśniono również, że aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia zatem legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego na nieruchomości, która na tym etapie procesu inwestycyjnego stanowi własność prywatną. A zatem adresat decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, tym samym i wnioskodawca, nie musi legitymować się prawem do nieruchomości, w tym i prawem własności. Prawo to badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Sama decyzja stanowiąca o możliwości zagospodarowania terenu, na którym nie obowiązuje plan miejscowy, nie stanowi aktu naruszającego te prawa. Decyzja nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości, nie stanowi również o dokładnym umiejscowieniu planowanego przedsięwzięcia na terenie objętym inwestycją. Choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Organ odwoławczy mając na względzie podnoszone w odwołaniu zarzuty wskazał, że organ I instancji, prowadząc postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, ocenił że planowane zamierzenie inwestycyjne zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397 ze zm.). W związku z powyższym do akt sprawy została załączona decyzja Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, wydana przez Burmistrza Miasta [...] w dniu [...] czerwca 2014 r., w której stwierdzano, że przedsięwzięcie zarówno w fazie realizacji, jak i eksploatacji nie będzie wywierało szkodliwego oddziaływania na środowisko. Ewentualna uciążliwość, która może wystąpić w fazie realizacji inwestycji będzie krótkotrwała. A zatem przeprowadzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu wynikająca ze stanu faktycznego i prawnego terenu pozwala na realizację przedmiotowej inwestycji na omawianym terenie. Organ zauważył przy tym że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych dla inwestycji w zakresie obiektów infrastruktury technicznej, zasada tzw. "dobrego sąsiedztwa" nie jest wymagana, Trasa linii (sieci) napowietrznej WN 110 kV wraz z przewodem OPGW przebiega przez tereny wolne od zabudowy oraz w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w treści dołączonej do akt karty informacyjnej przedsięwzięcia; polegającego na rozbiórce i budowie odcinków napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV wskazano, że na działce nr [...] będzie się znajdował słup oznaczony nr 4. W karcie tej także wskazano, że istniejąca inwestycja została przerwana po posadowieniu słupów, a obecny stan odcinków linii nie pozwala na jej użytkowanie. Wskazano również, że planowane prace na linii 110 kV polegać będą na: montażu stanowisk słupowych, montażu przewodów roboczych wraz z osprzętem, demontażu istniejących przewodów odgromowych wraz z osprzętem, a także; montażu przewodów OPGW wraz z osprzętem. W karcie wyjaśniono także, że przewidziane prace budowlane nie mają na celu zmiany charakteru istniejącego obiektu budowlanego, a jego podstawowe parametry tj. długość, trasa, napięcie dla jakiego linia była projektowana pozostaną bez zmian, a także, że szerokość pasa zajmowanego przez linię nie ulegnie zmianie. Zdaniem Kolegium informacja o zachowaniu trasy i parametrów linii (głównie napięcia i szerokości zajmowanego pasa) była informacją dostateczną dla ustalenia przez organ pierwszej instancji, że przebieg trasy zostanie zachowany, co zdaniem organu wiąże się z brakiem wpływu na pogorszenie możliwości zagospodarowania działek należących do stron postępowania ze względu na ich plany inwestycyjne. Kolegium podkreśliło również, że skarżący nie kwestionują, iż na ich działce usytuowany jest już słup energetyczny przy czym organ I instancji ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie będzie wiązała się z budową nowego słupa na działce odwołujących (stwierdzenie wynikające z wyjaśnień zawartych w piśmie/ wniosku z dnia [...] sierpnia 2015r). Organ zauważył również, że trasa budowy linii napowietrznej WN 110kV, nie jest nową trasą, inwestycja, o znaczeniu gminnym polegająca na budowie linii (sieci) napowietrznej WN 110kV wraz z przewodem OPGW, będzie prowadzona po tej samej, dotychczasowej trasie oraz z wykorzystaniem tych samych słupów. Planowana inwestycja nie powoduje pogorszenia warunków do inwestowania na działkach W. i W. G.. Zdaniem organu odwoławczego, z pozwolenia na budowę wydanego dla Pana W. G. dla inwestycji obejmującej budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych na działkach o nr ew. [...], [...] i [...] położonych przy ul. [...] w [...] wynika jednoznacznie, iż przy projektowaniu ww. budynków zostało uwzględnione oddziaływanie istniejących linii napowietrznych 110 kV, budynki zostały zaprojektowane poza strefą oddziaływania linii 110 kV. Za istotny w przedmiotowej kwestii należy uznać dowód złożony przez Pana W. G. do wniosku o wydanie warunków zabudowy terenu dla inwestycji obejmującej trzy budynki mieszkalnego wielorodzinne, inwestor do tego wniosku załączył pismo [...] Sp. z o. o. z siedzibą [...] ul. [...], z dnia [...] stycznia 2008 r. znak [...], w którym udzielono zapewnienia dostawy energii do projektowanych budynków, ale jednocześnie wskazano na konieczność uwzględnienia ograniczenia w zabudowie wynikającego z przebiegającej w pobliżu linii wysokiego napięcia. Na podstawie powyższego można ustalić, że odwołujący posiadali wiedzę o istniejącym słupie i przebiegającej linii wysokiego napięcia. Poza powyższym Kolegium wskazało również, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera prawidłowe postanowienia dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Podkreślił, że na organie administracji wydającym decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie ciąży obowiązek cytowania wszelkich przepisów jakie mogą znaleźć zastosowanie w przedmiotowej sprawie. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w punkcie 6 decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zatytułowanym " ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich" ustalił, że inwestycja nie powinna pozbawiać osób trzecich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z mediów i dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz nie może powodować hałasu, wibracji, zakłóceń elektromagnetycznych, zanieczyszczać powietrza, wód i gleby. Tak określone wymagania, zdaniem Kolegium, odnośnie ochrony osób trzecich ustalone w decyzji są wystarczające na tym etapie postępowania. Inwestor przy realizacji inwestycji musi liczyć się z zaleceniami dotyczącymi ochrony praw osób trzecich wynikających zarówno z etapu lokalizacji inwestycji, jak i etapu budowlanego, a zatem musi uwzględnić takie faktyczne usytuowanie obiektu, które zapewni realizację tych zaleceń, w sytuacji gdy na działkach [...], [...] i [...] mają być usytuowane budynki mieszkalne. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło również, że w niniejszej sprawie postępowanie dotyczy decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i przedmiotem tego postępowania nie jest decyzja Burmistrza Miasta [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] czerwca 2014r. A zatem jeżeli skarżący uważają, że nie brali udziału w postępowaniu dot. środowiskowych uwarunkowań to fakt ten może stanowić o ewentualnym istnieniu przesłanki umożliwiającej wznowienie tego postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a). Nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem, W. i W. G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] września 2017r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2016r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących według norm przepisanych. W skardze skarżący zarzucili: 1. naruszenie przepisów postępowania, w tym podstawowych zasad procedury administracyjnej, a mianowicie: - wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności stanowiącej odzwierciedlenie art. 7 Konstytucji RP, - wyrażonych w art. 7 k.p.a. zasad: kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, prawdy obiektywnej oraz uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w związku z art. 77 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wszechstronnego i dokładnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego niewłaściwą ocenę, polegającą na powieleniu w całości argumentacji wnioskodawcy w niniejszej sprawy bez podjęcia właściwych kroków celem weryfikacji tych twierdzeń na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz w świetle twierdzeń podnoszonych przez skarżących, jak również uchyleniu się przez organ odwoławczy od dokonania własnej oceny istotnych dla sprawy okoliczności związanych z wpływem opisanej we wniosku inwestycji na możliwość pełnego zrealizowania przez skarżących ich inwestycji polegającej na budowie trzech budynków wielorodzinnych, na podstawie prawomocnego i ostatecznego pozwolenia na budowę, - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu skarżących (w tym w szczególności § 55 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6.02.2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych, jak również zarzutów dotyczących ustalenia stanu faktycznego oraz oceny dowodów), co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, które w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji lokalizacyjnej wydanej w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy na chwilę orzekania (jak i obecną) nie zostało prawomocnie zakończone postępowanie administracyjne wcześniej wszczęte w tym samym przedmiocie, która to sytuacja winna skutkować umorzeniem niniejszego postępowania jako bezprzedmiotowego, - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. ich niezastosowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] i w konsekwencji procesowanie i wydanie skarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. znak [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym w sytuacji, gdy na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24.01.2017r. sygn. akt IV SA/Wa 2553/16 została uchylna poprzednia decyzja wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...].07.2016 r. uchylającą poprzednio wydana przez decyzję Burmistrza Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym, a więc decyzję lokalizacyjna w tym samym przedmiocie, 2. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 2, art. 53 ust. 3 pkt 2, art. 54 pkt 2 lit. d) oraz art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, polegające w szczególności na: wydaniu decyzji z pominięciem dokonania właściwej analizy wymagań dotyczących ochrony osób trzecich, w tym przy uwzględnieniu faktu realizowania na nieruchomościach objętych wnioskiem przez skarżących inwestycji polegającej na budowie trzech budynków wielorodzinnych, na podstawie prawomocnego i ostatecznego pozwolenia na budowę, poprzez uznanie, że stwierdzenia zawarte w decyzji lokalizacyjnej ograniczające się do stwierdzenia, że: po pierwsze - projektowana inwestycja nie może pozbawiać: dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, energii elektrycznej, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie może powodować hałasu, wibracji i zakłóceń elektromagnetycznych oraz nie może zanieczyszczać powierza, wód i gleby; po drugie - przewidujące konieczność respektowania warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagać ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz ustaleń ochrony środowiska i zdrowia ludzi (pkt 2 i 3 decyzji lokalizacyjnej) są wystarczające w sytuacji, gdy usytuowanie linii energetycznych w bezpośrednim sąsiedztwie budynków wielorodzinnych wymaga zachowania odległości od budynków, wyznaczenia stref ochronnych oraz oddziaływania pola elektroenergetycznego, - zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem jest zgodne z przepisami odrębnymi podczas, gdy postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie nie obejmowało badania zgodności projektowanego odcinka linii elektroenergetycznej z przepisami prawa budowlanego w części dotyczącej odległości od linii budynków mieszkalnych wielorodzinnych i innej infrastruktury projektowanej na działkach skarżących (w tym w szczególności przywołanym przez skarżących w odwołaniu § 55 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6.02.2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych), - przyjęciu a priori, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie nie potwierdza spełnienia przez tę inwestycję przesłanej wynikających przepisów art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w tym w szczególności, aby inwestycja ta była przedsięwzięciem, które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym, przyjęciu, że "konkretyzacja" wymagań dotyczących ochrony osób trzecich przy realizacji przedmiotowej inwestycji nastąpić winna na etapie wydawania pozwolenia na budowę jako na etapie właściwym w sytuacji, gdy: po pierwsze - w innym miejscu uzasadnienia skarżonej decyzji sam organ odwoławczy pisze, że inwestor na wniosku z dnia [...].08.2015 r. zawarł dopisek, iż inwestycję na działach skarżących wnioskodawca planuje wykonać na postawie zgłoszenia robót budowlanych, po drugie - zgodnie z przepisem art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, co w konsekwencji łącznie doprowadziło do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego na działkach skarżących w sytuacji, gdy brak było podstaw do takiego działania, b) § 55 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6.02.2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. Nr 47 poz. 401), polegające na uchyleniu się przez organ odwoławczy od zbadania zgodności planowanej inwestycji z tym przepisem oraz przy uwzględnieniu faktu realizowania na nieruchomościach objętych wnioskiem przez skarżących inwestycji polegającej na budowie trzech budynków wielorodzinnych. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo uzasadnili podnoszone zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu [...] lutego 2018r. do Sądu wpłynęło dodatkowe pismo od skarżących zawierające uzupełniające stanowisko dot. sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2017r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] września 2016r. dotyczącą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym, obejmującym budowę energetycznej linii (sieci) napowietrznej WN 110KV wraz z przewodem OPGW. Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem faktu, że w tym samym stanie faktycznym i prawnym orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 24 stycznia 2017r., sygn. akt IV SA/Wa 2553/16 uwzględnił skargę uczestnika postępowania [...] S.A. wniesioną na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2016r. mocą której uchylono w całości decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] czerwca 2016r. W międzyczasie, Burmistrz Miasta [...], w dniu [...] września 2016r. ponownie wydał decyzję w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez W. i W. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] września 2017r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza. W konsekwencji, kontrola Sądu w niniejszej sprawie ograniczona została wyłącznie do oceny zgodności z prawem podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w kwestii procesowej. Wskazać bowiem należy, że kluczową okolicznością dla oceny prawidłowości dokonanego przez organ w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia musi być uwzględnienie faktu, że ostateczna decyzja Kolegium z [...] lipca 2016r. stała się przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017r., sygn. akt IV SA/Wa 2553/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę uchylając tym samym decyzję organu odwoławczego. Od tego wyroku [...] S.A. (uczestnik postępowania) złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która do dnia wydania przez Kolegium decyzji z dnia [...] września 2017r. jeszcze nie została rozpoznana. Nie mniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny wyrkiem z dnia 8 lutego 2018r. oddalił skargę kasacyjną, w związku z tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sygn.. IV SA/Wa 2553/16 stał się prawomocny, a to oznacza, że we wskazanej dacie oraz na dzień wyrokowania przez Sąd w niniejszej sprawie, w obrocie prawnym znajdują się dwie decyzje rozstrzygające ten sam wniosek. Decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2016r. (decyzja nieostateczna) i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy kolejną decyzję Burmistrza z dnia [...] września 2016r. Powyższe zdaniem sądu powoduje konieczność uchylenia, zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] września 2017r. ( o numerze wskazanym na wstępie) oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] września 2016r. (o numerze wskazanym na wstępie), bowiem pierwszeństwo w rozpoznaniu - na skutek prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2017r. o sygn. IV SA/Wa 2553/16 w stosunku do którego oddalona została skarga kasacyjna - ma rozstrzygnięcie przez Kolegium odwołania złożonego od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2016r. Sąd zauważa bowiem, że nie mogą istnieć w obrocie prawnym dwie decyzje wydane temu samemu podmiotowi w tej samej sprawie po rozpatrzeniu tego samego wniosku. Mając na względzie wskazany powyżej stan sprawy zdaniem Sądu w niniejszej sprawie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 6, 7 i 8 k.p.a. co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę przyczynę uchylenia wydanych w tej sprawie decyzji, bezprzedmiotowe stało się odnoszenie do poszczególnych merytorycznych zarzutów skargi. Zarzuty te winny być bowiem przedmiotem rozpoznania przez Kolegium w ramach odwołania od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2016r. Przy rozpoznawaniu, którego organ winien wziąć pod uwagę ocenę prawną oraz wskazania sądu zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2018r. (sygn. akt II OSK 1942/17) jak również wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2017r. (sygn. akt IV SA/Wa 2553/16) oraz przeprowadzi stosowne postępowanie w celu wydania decyzji w sprawie. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 135 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., przy czym na sumę kosztów zasądzonych w punkcie 2. sentencji wyroku składa się kwota 500 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi.