IV SA/Wa 3133/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi I. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej (I. M.) kwotę 597 zł (słownie: pięciuset dziewięćdziesięciu siedmiu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez I. M. od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty produktowej za rok 2010 i zobowiązania do jej zapłaty. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 129 § 1 k.p.a., i wywiódł, że strona może złożyć odwołanie od decyzji w terminie 14 dni od jej doręczenia. Zaskarżona decyzja została doręczona odwołującej w miejscu pracy w dniu 4 stycznia 2016 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu 18 stycznia 2016 r., a odwołanie zostało wniesione w dniu 19 stycznia 206 r, a więc po upływie zakreślonego terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że przepis ten miał zastosowanie poprzez przyjęcie, iż zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 4 stycznia 2016 r., a nie jak wynika z dokumentów (wydruków przesyłek) w dniu 5 stycznia 2016 r. Zarzucono także wydanie rozstrzygnięcia bez odniesienia się do odwołania wniesionego przez skarżącą. W skardze zarzucono także naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego, niedopełnienie obowiązku wszechstronnej oceny okoliczności sprawy, a w szczególności pominięcie, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Postawiono także zarzut naruszenia art. 6 i 8 k.p.a., to jest zasady praworządności i pogłębiana zaufania, a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji, mimo, że istniały podstawy do jego uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 5 stycznia 2016 r., a co za tym idzie odwołanie zostało wniesione w terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna, choć nie wszystkie postawione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. . Zgodnie z art. 129 § 2 k.pa. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. W rozpoznawanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że został ona doręczona stronie w dniu 4 stycznia 2016 r. Przesyłka ta została doręczona w miejscu pracy skarżącej i nie była odbierana osobiście przez skarżącą. Natomiast z wydruku śledzenia przesyłek – trackingu wynika, że przesyłka został przekazana do doręczenia w dniu 5 stycznia 2016 r. o godz. 9:16 i doręczona tego dnia o godzinie 19:36. Te istotne rozbieżności pomiędzy informacją zamieszczoną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a wydrukiem śledzenia przesyłek rodzą wątpliwości, co do daty doręczenia zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji postanowienie o uchybieniu terminu zostało wydane, co najmniej przedwcześnie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustali w jakiej dacie została doręczona skarżącej zaskarżona decyzji. Pomocne przy tym mogą być informacje uzyskane z urzędu pocztowego, przesłuchanie listonosza, czy też osoby, która odebrała przesyłkę (nie była to skarżąca). Dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego pozwoli na ocenę, czy w sprawie zachodzi konieczność zastosowania art. 134 k.p.a. Pozbawione całkowitej słuszności są natomiast zarzuty skargi, co do braku merytorycznego rozpoznania przez organ odwołania. W pierwszej kolejności ocenie organu podlega, czy dany środek odwoławczy został wniesiony w terminie. Skutkiem ustalenia braku zachowania terminu jest właśnie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, którego konsekwencją jest brak możliwości rozpoznania środka odwoławczego wniesionego z uchybieniem terminu. Nie możliwe więc jest także procedowanie przez Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie dotyczącym zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie jej uchylenie. Nie zrozumiały zaś jest zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zarzucający organowi utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 134 k.p.a. postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu jest ostateczne, a więc nie przysługuje od niego środek odwoławczy w trybie przepisów postępowania administracyjnego lecz skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W takiej sytuacji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie mógł mieć zastoswana w rozpoznawanej sprawie. Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit c zaskarżone postanowię zostało uchylone. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dostosuje się do wskazań zawartych w powyższym uzasadnieniu. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.