IV SA/Wa 314/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 1. uchyla punkt I zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącego P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister [...]decyzją z [...] grudnia 2012 r. w punkcie I uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r., sprostowaną postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r., o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia E. dla inwestycji: "Rozbudowa Portu Lotniczego G [...] na części lotniska wojskowego G [...]w zakresie umożliwiającym obsługę samolotów lotnictwa cywilnego", w części dotyczącej działek nr [...]z obrębu P.; części działki nr [...] z obrębu G. i orzekł w tym zakresie co do istoty, tj. odmówił ustalenia lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia E. na wskazanych działkach. Decyzję tę w opisanej części zaskarżyła skargą Port Lotniczy G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stan sprawy przedstawia się następująco: Port Lotniczy G [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. - działając na podstawie art. 23 i art. 2 ust. 1a ustawy o Euro w zw. z pkt 21 załącznika do rozporządzenia - wnioskiem z [...] maja 2011 r., uzupełnianym pismami z [...] maja 2011 r. i [...] czerwca 2011 r., wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia E. pod nazwą "Rozbudowa Portu Lotniczego G [...] na części lotniska wojskowego G [...]w zakresie umożliwiającym obsługę samolotów lotnictwa cywilnego". Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2011 r. ustalił lokalizację przedsięwzięcia E. dla wyżej opisanej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury skutecznie wniosła R. S.. Minister [...]decyzją z [...] grudnia 2012 r. uchylił w części decyzję organu pierwszej instancji i w tej części orzekł co do istoty oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy m. in. podał, że po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stwierdzono iż linie rozgraniczające teren planowanej inwestycji obejmują działki wchodzące w skład lotniska wojskowego G [...], wymienione w załączniku nr 3 do rozporządzenia w sprawie wykazu lotnisk wojskowych, które mogą być wykorzystane na potrzeby lotnictwa cywilnego. Zaś w myśl § 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa i obronności państwa oraz ich szczególnej ochrony, stanowią one teren niezbędny dla bezpieczeństwa i obronności państwa. Powyższe wiązało się z obowiązkiem uzyskania – na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA E. (Dz. U. z 2010 r., Nr 26, poz. 133, ze zm.) – zgody Ministra [...] na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia E.. Tymczasem, jak ustalono, zgody takiej Wojewoda [...] nie uzyskał przed wydaniem decyzji z [...] lipca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji planowanego przedsięwzięcia E.. W trakcie trwania postępowania przed organem drugiej instancji, Wojewoda [...] pismem z [...] marca 2012 r. przekazał organowi odwoławczemu kopię pisma Podsekretarza Stanu ds. U. Ministerstwa [...] z [...] marca 2012 r., w którym stwierdzono, że zgodnie z postanowieniem Wojewody [...] z [...] stycznia 2012 r. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Wojewody [....] z [...] lipca 2011 r., decyzja ta nie będzie stanowić podstawy do wydania przez wojewodę decyzji o wygaszeniu trwałego zarządu ustanowionego na rzecz Ministerstwa [...] – R. w G. Stanowisko takie satysfakcjonuje resort [...], ponieważ pozwala na wykluczanie dodatkowych zagrożeń w realizacji zadań związanych z obronnością i bezpieczeństwem państwa realizowanych przez S. [...] RP, szczególnie przez lotnictwo [...]. W ocenie Ministra, sformułowanie zawarte w ww piśmie, że resort [...] jest usatysfakcjonowany faktem, iż decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r. nie będzie stanowić podstawy do wydania przez wojewodę decyzji o wygaszeniu trwałego zarządu ustanowionego na rzecz Ministerstwa [...] – R. w G., nie mogło zostać uznane za zgodę, o której mowa w art. 23 ust. 4 ustawy o Euro. W związku z faktem, iż omawiane pismo nie spełniało wymagań niezbędnych do uznania go za stanowisko organu, o którym mowa w ww przepisie prawa, organ odwoławczy pismem z [...] maja 2012 r. wezwał Ministra [...] do jednoznacznego wypowiedzenia się w przedmiocie wyrażenia bądź odmowy wyrażania zgody, o której mowa w art. 23 ust. 4 ustawy o Euro. W odpowiedzi na wezwanie, Podsekretarz Stanu ds. I. Ministerstwa [...], działający z upoważnienia Ministra [...], w piśmie z [...] maja 2012 r., stwierdził m. in., iż pismo z [...] marca 2012 r. nie miało na celu wyrażenia zgody w rozumieniu art. 23 ust. 4 ustawy o Euro. Niemniej resort [...] jest jak najbardziej przychylny dla procesu rozbudowy i modernizacji omawianego obiektu, jednak realizacja tych zamierzeń nie może godzić w sprawy związane z bezpieczeństwem i obronnością państwa. Minister [...] zaproponował zatem przeprowadzenie omawianej inwestycji w przedstawionym zakresie, w sposób który nie zagrozi wygaśnięciem trwałego zarządu ustanowionego na rzecz jednostki organizacyjnej Ministerstwa [...], co możliwe będzie na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego wydanej na podstawię przepisów ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego [(Dz. U. Nr 42, poz. 340, ze zm.) - zwanej dalej: ustawą lotniskową] lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej w oparciu o ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, ze zm.) z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych. W piśmie z [...] lipca 2012 r., stanowiącym odpowiedź na ww zawiadomienie, inwestor poinformował, iż z uwagi na zróżnicowaną treść wskazanych powyżej pism Ministra [...], zostały podjęte i przeprowadzone rozmowy w przedmiocie wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, mające na celu uzyskanie ostatecznego, jednoznacznego stanowiska Ministra [...]. Z uwagi na powyższe, inwestor wystąpił o przesunięcie terminu zakończenia postępowania do [...] sierpnia 2012 r. W związku z upływem terminu wskazanego przez inwestora w ww piśmie z [...] lipca 2012 r., pismem z [...] września 2012 r., Minister wezwał Ministra [....] do wypowiedzenia się w zakresie treści stanowiska wyrażonego w piśmie z [...] maja 2012 r. w przedmiocie zgody, o której mowa w art. 23 ust. 4 ustawy o Euro. W odpowiedzi na ww wezwanie, w piśmie z [...} września 2012 r. ponownie wyjaśniono, iż resort obrony narodowej jest jak najbardziej przychylny dla procesu rozbudowy i modernizacji Portu Lotniczego G [...], jednak realizacja tego zamierzenia nie może godzić w sprawy związane z bezpieczeństwem i obronnością państwa. Ponadto, uwzględniając dotychczasowe stanowisko Ministra [...] oraz mając na uwadze postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści obecnie zaskarżonej decyzji, "resort [...] mógłby wyrazić zgodę na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia E. pod warunkiem", że nie będzie ona stanowiła podstawy do wydania przez wojewodę, w oparciu o art. 24d ust. 1 ustawy o Euro, decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu dla nieruchomości Skarbu Państwa, będących we władaniu M. – R. w G., ujętych w omawianej decyzji. Pismem z [...] września 2012 r. Minister ponownie wezwał Ministra [...] do zajęcia jednoznacznego stanowiska w przedmiocie wyrażenia bądź odmowy wyrażenia zgody, o której mowa w art. 23 ust. 4 ustawy o Euro. Minister wyjaśnił jednocześnie, że przepisy ustawy o Euro nie przewidują możliwości wyrażenia przez Ministra [...] warunkowej zgody na lokalizację przedsięwzięcia E.. W omawianej sytuacji niedopuszczalne jest zatem uzależnienie ewentualnego udzielenia zgody od spełnienia w przyszłości jakiegokolwiek warunku, czy to przez Wojewodę [...], czy to przez Ministra. Organ odwoławczy poinformował, iż w przypadku nieudzielenia odpowiedzi na powyższe wezwanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma, stanowisko zawarte w piśmie z [...] września 2012 r. zostanie potraktowane jako odmowa wyrażania zgody, o której mowa w art. 23 ust. 4 ustawy o Euro. We wskazanym terminie, ani też do dnia wydania decyzji przez organ drugiej instancji, Minister [...] nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Ministra z [...] września 2012 r. Wszystko to – zdaniem organu odwoławczego - potwierdziło postawioną na wstępie tezę, że w stosunku do nieruchomości niezbędnych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa nie została spełniona jedna z przesłanek wydania decyzji ustalającej lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia E. wymagana art. 23 ust. 4 ustawy o E.. Ostatecznie organ stwierdził, że brak zgody Ministra [...] na wydanie przedmiotowej decyzji stanowi naruszenie art. 23 ust. 4 ustawy o E. uzasadniające uchylenie decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2012 r. w zakresie ustalenia lokalizacji planowanego przedsięwzięcia E. na działkach znajdujących się w trwałym zarządzie Ministerstwa [...] – R. w G. Dalej organ odwoławczy, przytaczając treść art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., zauważył że decyzja kontrolowana w postępowaniu odwoławczym jest nieprawidłowa, gdy postępowanie wyjaśniające lub sama ocena zaskarżonej decyzji wykazały, że narusza ona przepisy prawa materialnego albo jest niezasadna. W niniejszym przypadku decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r. została wydana z naruszeniem przepisu art. 23 ust. 4 ustawy o Euro, przez ustalenie lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia E. na działkach niezbędnych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa bez uzyskania zgody Ministra [...] W trakcie trwania postępowania odwoławczego Minister jednak podjął czynności mające na celu uzyskanie zgody Ministra [...], o której mowa w art. 23 ust. 4 ustawy o E.. Ostatecznie organ odwoławczy stwierdził, że Minister [...] nie wyraził zgody na lokalizację przedmiotowej inwestycji na nieruchomościach niezbędnych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, co skutkowało uchyleniem w punkcie I decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2011 r. w części dotyczącej ustalenia lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia E. na działkach znajdujących się w trwałym zarządzie Ministerstwa [...] – R. w G. i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy przez odmowę ustalenia lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia E. na tych działkach. Port Lotniczy G [...] Sp. z o.o. w G. w skardze zaskarżyła decyzję Ministra . z [...] grudnia 2012 r. w części, tj. w zakresie pkt I, czyli uchylającego decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2011r. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w tej części. Zaskarżonej części decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 23 ust. 4 ustawy o E. w zw. z art. 4h ust. 1 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego oraz o zmianie niektórych innych ustaw – polegające na błędnym ich zastosowaniu, tj. nieprawidłowym przyjęciu, iż Minister [...] nie wyraził zgody na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia E.; wyprowadzenie wadliwych wniosków z przyjętego stanu faktycznego sprawy, które skutkowało w efekcie rozstrzygnięciem odmiennym niż wydane przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ wyprowadził wadliwy wniosek ze stanu faktycznego istniejącego w sprawie. Zgodnie z art. 4e i art. 4f ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego, Rada Ministrów określiła, w drodze rozporządzenia, wykaz nieruchomości Skarbu Państwa będących w trwałym zarządzie jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi [...] lub przez niego nadzorowanych, stanowiących lotniska lub ich części niewykorzystywane przez te jednostki do realizacji ich zadań, które mogą być wykorzystane na lokalne lotniska cywilnego użytku publicznego. Lotnisko wojskowe pod nazwą Lotnisko G [...] zostało wymienione w załączniku nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2008 r. w sprawie wykazu lotnisk wojskowych, które mogą być wykorzystane na potrzeby lotnictwa cywilnego. Skarżąca zauważyła, że pismami z [...] września 2009 r. Minister [...] i Minister [...] wyrazili zgodę na przekazanie Gminie K. na co najmniej 30 lat nieruchomości położonych na lotnisku wojskowym G.[...], która następnie na tej podstawie oddała przedmiotowe nieruchomości skarżącej w dzierżawę na ten sam okres czasu. Jedynym celem na jaki nieruchomości te mogą być wykorzystane jest realizacja lotniska cywilnego. W efekcie przedstawionych działań, w dniu [...] grudnia 2010 r. skarżąca - zgodnie z postanowieniami art. 60 ust. 3 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. Prawo lotnicze – została wyznaczona przez Ministra [...] oraz Ministra [...] jako podmiot zarządzający lotniskiem G [...]. W dniu [...] marca 2011 r. skarżąca z [...] umowę operacyjną ustalającą zakres i sposób wspólnej bezpiecznej eksploatacji lotniska wojskowego O., które zostało udostępnione zarządzającemu w celu wykonywania przez niego praw i obowiązków określonych w ustawie Prawo lotnicze, przepisach wykonawczych do tej ustawy oraz innych aktach prawnych. Skarżąca podkreśliła, iż podjęte zgodnie z zawartym umowami inwestycje są jedynie inwestycjami dostosowującymi istniejącą infrastrukturę lotniskową do wymagań lotnictwa cywilnego. Inwestycje te ujęto w Koncepcji, która została uzgodniona przez wojskowego użytkownika lotniska oraz Agencję Mienia Wojskowego. Dostosowanie istniejącego i działającego lotniska G.[...]/G. [...] polega wyłącznie na realizacji ściśle określonych budynków i budowli, a nie nowego lotniska jako całości. W ocenie skarżącej, powyższy fakt stosownie do stanowiska przedstawionego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 listopada 2012 r. (sygn. akt II OSK 2124/12) oznacza, iż nie jest możliwe co do zasady zastosowanie w przedmiotowej sprawie ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego jak wskazywał Minister [...] w pismach wnoszonych w trakcie trwania postępowania przed organem drugiej instancji. Wobec tego jedyną podstawą do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji obiektów była i jest ustawa o E.. Zdaniem skarżącej, pkt I zaskarżonej decyzji uniemożliwia zakończenie i realizację przedmiotowego przedsięwzięcia E., gdyż kluczowe obiekty lotniska cywilnego zlokalizowane są w całości na nieruchomościach objętych dyspozycją pkt I ww decyzji Ministra. Zdaniem skarżącej wymiana pism z Ministerstwem [...] nie była potrzebna, gdyż zgodę wyrażono już [...] września 2009 r. pismem Ministra [...] i w dniu [...] grudnia 2010 r. wyznaczeniem przez Ministra [...] oraz Ministra [...] jako podmiotu zarządzającego lotniskiem G.[...] skarżącej. Zaś pisma, na które powołuje się organ drugiej instancji nie są stanowiskiem Ministra, ale są pismami Podsekretarzy Stanu, którzy nie wykazali uprawnień do działania w zakresie wyrażenia zgody na realizację lotniska cywilnego na lotnisku wojskowym. Ponadto pisma te są niezrozumiałe w treści, w końcu nie odmówiono w nich zgody o jakiej mowa w art. 23 ust. 4 ustawy o E.. Nadto, w ocenie skarżącej, w decyzji Ministra pominięto fakt, iż zgodnie z art. 4h w zw. z art. 4g ust. 2-6 ustawy zmieniającej ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego, przedsięwzięcie musi być oddane do eksploatacji najpóźniej 3 lata od oddaniu nieruchomości gminie. Skarżąca podkreśliła, że kończy bądź zakończyła realizację obiektów zlokalizowanych na działkach, o których mowa w pkt I zaskarżonej decyzji, niezbędnych z punku widzenia lotnisk cywilnych. Uczyniła to zgodnie z prawem, w tym wydanymi decyzjami. W zaistniałej sytuacji konieczne byłoby zatem zastosowanie art. 36 ust. 2 ustawy o E.. Minister [...]– w odpowiedzi na skargę – podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi, a z ostrożności procesowej, w przypadku uwzględnienia skargi, o zastosowanie art. 36 ust. 2 w zw. z ust. 3 ustawy o E. i stwierdzenie jedynie, że decyzja narusza prawu z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 K.p.a. Dodatkowo organ wyjaśnił, wbrew twierdzeniom skarżącej, iż wskazanie przez Radę Ministrów Lotniska G [...] w załączniku 3 do rozporządzenia w sprawie wykazu lotnisk wojskowych, ani przekazanie przez Ministra [...] Gminie K. w drodze użyczenia na co najmniej 30 lat nieruchomości położonych na lotnisku wojskowym G. [...], a następnie oddania ich skarżącej w dzierżawę na okres 30 lat, ani wyznaczenie skarżącej jako podmiotu zarządzającego lotniskiem G. [...], nie stanowiły zgody Ministra [...] , o której mowa w art. 23 ust. 4 ustawy o E.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność pkt I zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Ministra [...] z [...] grudnia 2012 r. w zaskarżonej części narusza prawo w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Stosownie do art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA E. [(Dz. U. z 2010 r., Nr 26, poz. 133, ze zm.) – zwanej dalej: ustawą o E.], w stosunku do nieruchomości niezbędnych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia E., wymaga zgody Ministra [...]. Z regulacji ustawowych, zwłaszcza z treści przytoczonej normy i brzmienia art. 23 ust. 2 ustawy o E. (określającego co w szczególności winien zawierać wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia E.), wynika że przedmiotowa zgoda winna być wyrażona w trakcie postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia E.. Zatem to organ prowadzący wymienione postępowanie administracyjne, po stwierdzeniu że zakresem inwestycji objęte są nieruchomości niezbędne na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, powinien wystąpić do Ministra [...] o zgodę na wydanie ww decyzji. Przytoczona norma stanowi więc podstawę prawną współdziałania, czyli uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. Natomiast zasady i tryb współdziałania, czyli kwestie proceduralne współdziałania (w tym przypadku wyrażenia zgody) określa art. 106 K.p.a., który winien w sprawie znaleźć zastosowanie z racji nieustanowienia w przepisie szczególnym innych reguł i zasad współdziałania oraz regulacji art. 38 ustawy o E.. W ocenie Sądu organ odwoławczy po pierwsze prawidłowo uznał, że zakresem inwestycji objęto nieruchomości niezbędne na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa; pod drugie prawidłowo ustalił, że w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji nie uzyskano zgody Ministra [...], której wymaga art. 23 ust. 4 ustawy o E.. W aspekcie powyższego i okoliczności sprawy jako zasadne i prawidłowe należało ocenić również działanie organu odwoławczego nakierowane na uzyskanie zgody, czyli doprowadzenie do naprawienia uchybienia organu pierwszej instancji. Niemniej, ostateczne uznanie, że Minister [...] odmówił wyrażenia zgody – będące następstwem treści pisma z [...] września 2012 r., w którym wezwano Ministra [...] - z powołaniem się na art. 136 w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. - do zajęcia jednoznacznego stanowiska w przedmiocie wyrażenia bądź odmowy wyrażenia zgody, o której mowa w art. 23 ust. 4 ustawy o E., w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, z jednoczesnym wskazaniem, że nieudzielenie odpowiedzi będzie wiązało się z potraktowaniem stanowiska zawartego w piśmie z [...] września 2012 r. jako odmawiającego wyrażenia zgody – oceniono jako niezgodne z prawem. Prezentowane stanowisko Sądu jest zasadne w świetle poczynionych wyżej rozważaniach co do regulacji ustawy o E., w tym zasad i trybu udzielenia zgody. Należy także zauważyć, że Sąd, pomimo uwzględnienia skargi, nie mógł uwzględnić sugestii skarżącej i wniosku organu sformułowanego w odpowiedzi na skargę i stwierdzić, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 K.p.a. (art. 36 ust. 2 w zw. z 3 ustawy o E.). Przedmiotem kontroli pod względem legalności była bowiem decyzja z [...] grudnia 2012 r. w zakresie odmowy ustalenia lokalizacji opisanego w stanie sprawy przedsięwzięcia E., a nie decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia E.. Minister [...]- przy ponownym rozpoznawaniu sprawy – mając na względzie treść niniejszego orzeczenia wyda rozstrzygnięcie zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.