IV SA/Wa 3151/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr) asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2019r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] września 2018r., nr: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] września 2018r. nr [...] Minister Inwestycji i Rozwoju, po rozpatrzeniu zażalenia A. B. i E. B. na postanowienie Wojewody [...] z [...] października 2017r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r., znak: [...] orzekającą: o ustaleniu odszkodowania za prawo własności nieruchomości nr ew. [...], o odmowie powiększenia ustalonego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości i o zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty na rzecz A. i E. małż. B. ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2016r. Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda/organ I instancji) orzekł o ustaleniu odszkodowania za prawo własności nieruchomości położonej na terenie powiatu [...] w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,5232 ha, przeznaczonej na realizację inwestycji celu publicznego pod nazwą "budowa drogi ekspresowej [...]" na odcinku od km 0+521,66 do km 6+450,26, w wysokości 408.096,00 zł, o odmowie powiększenia ustalonego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości i o zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty na rzecz skarżących ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym edycja stanie się ostateczna. Pismem z dnia 14 lipca 2017r., powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks Postępowania administracyjnego (Dz. U., z 2017r., poz. 1257 ze zm.) dalej K.p.a, A. B. i E. B. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Wojewody nr [...] z dnia [...] września 2016r. W uzasadnieniu wniosku strony zwróciły się o uchylenie ww. decyzji w zakresie, w jakim organ ustalił odszkodowanie za prawo własności nieruchomości i wydanie w tym przedmiocie nowej decyzji, poprzez ustalenie wysokości odszkodowania według rzeczywistej wartości przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, pismem z dnia 20 sierpnia 2017r. A. B. poinformował, "(...) iż podstawą prawną wniosku o wznowienie postępowania jest art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., (...) " (...) Jednocześnie wskazuję nowe okoliczności, które również były wskazane we wniosku, a mianowicie różne określenie odszkodowania przez organ za tego samego typu nieruchomości tj. 1m2, o czym organ doskonale wie, bo wydawał decyzje w tym zakresie. O przedmiotowym dowiedziałem się 2 tygodnie przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, na przełomie czerwca/lipca 2017r. od osób, którzy dostali odszkodowanie na tym samym terenie. (...)". Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2017r. Wojewoda odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] września 2016r. ustalającą odszkodowanie z tytułu przejęcia prawa własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na cele inwestycji celu publicznego pod nazwą "budowa drogi ekspresowej [...]". W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w sprawie nie zachodziły przesłanki, które uzasadniałyby wznowienie postępowania. Wnioskodawcy, zdaniem Wojewody nie wykazali "nowych dowodów" ani "nowych okoliczności faktycznych", dotyczących nieruchomości za którą zostało ustalone odszkodowanie. Na ww. postanowienie zażalenie złożyli A. B. i E. B. wnosząc o uchylenie postanowienia w całości i zmianę rozstrzygnięcia. Strony zarzuciły naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego w związku z różnymi cenami nieruchomości przejmowanych w celu realizacji tej samej inwestycji drogowej, zlokalizowanych w sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości. Po rozpoznaniu zażalenia Minister postanowieniem z [...] września 2018r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody z [...] października 2017r. Minister wskazał, że art. 145 § 1 pkt 5 K.pa. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, po drugie, musiały one istnieć już wcześniej, tj. w chwili wydania decyzji ostatecznej, lecz nie były znane organowi orzekającemu. Podkreślono także, że nowe okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. "przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 9/00, Lex nr 51768). W uzasadnieniu wskazano, że Wojewoda prawidłowo uznał, że okoliczności na które powołują się wnioskodawcy, tj. fakt ustalenia przez Wojewodę w innych postępowaniach w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomości przejęte pod realizację tej samej inwestycji drogowej, znacznie wyższych odszkodowań były znane organowi I instancji z urzędu, a ponadto wynikały z operatów szacunkowych sporządzonych przez tego samego rzeczoznawcę majątkowego. Minister podzielił stanowisko Wojewody, że w sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazane na wstępie postanowienie Ministra złożył A. B. (dalej: skarżący). Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., poprzez zaniechanie zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego dostępnego materiału dowodowego, nieustalenie przez organ z urzędu jakie były wypłacane odszkodowania na terenie miejscowości [...] za 1m2 z tytułu przejęcia nieruchomości pod budowę drogi ekspresowej [...], nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego wydanej w formie operatu szacunkowego - na okoliczność wartości przedmiotowej nieruchomości i wysokości należnego odszkodowania, z uwzględnieniem wartości i cen działek przeznaczonych na tę samą inwestycję celu publicznego, a położonych w tej samej okolicy co nieruchomość wnioskodawców w sytuacji gdy dotychczasowy rzeczoznawca w tym samym czasie, wskazuje zupełnie odbiegające od siebie wartości za 1m2 tj. 78 zł/m2 i 109 zł/m2, co rodzi chociażby podejrzenie popełnienia przestępstwa z tytułu niedopełnienia obowiązków ze strony pracowników urzędu, - przepisów postępowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik sprawy przy wydawaniu zaskarżonemu postanowieniu w szczególności art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak racjonalnego uzasadnienia stanowiska organu, skrótowe uzasadnienie rozstrzygnięcia, z podaniem jedynie przepisów prawa bez odniesienia się do wniosku odwołującego, - przepisów postępowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik sprawy przy wydawaniu zaskarżonemu postanowieniu, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. - poprzez błędną ocenę operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego B. A. i ustalenie na podstawie tego operatu wartości przedmiotowej nieruchomości, a w konsekwencji wysokości odszkodowania należnego Skarżącemu, podczas gdy operat ten został sporządzony w sposób nierzetelny, a organ nie podjął należytych czynności w zakresie zweryfikowania prawdziwości danych z zakresu okoliczności faktycznych podanych w treści operatu i stanowiących podstawę ustaleń i obliczeń biegłego, przy czym organ miał obowiązek z urzędu zebrać i rozpatrzyć cały dostępny materiał dowodowy, jak również stać na straży praworządności oraz z urzędu podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie słuszny interes obywateli, - przepisów postępowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik sprawy przy wydawaniu zaskarżonemu postanowieniu, w szczególności art. 85 § 1 K.p.a. - poprzez zaniechanie przeprowadzenia oględzin przedmiotowej nieruchomości oraz nieruchomości sąsiednich w celu zweryfikowania prawdziwości twierdzeń zawartych w operacie szacunkowym, jakoby przedmiotowa nieruchomość znajdowała się tylko w sąsiedztwie działek niezabudowanych, podczas gdy ustalenie tej okoliczności faktycznej było możliwe tylko w drodze oględzin, a jest to istotne dla oceny rzetelności sporządzonego operatu szacunkowego i wysokości odszkodowania należnego skarżącemu, - przepisów postępowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik sprawy przy wydawaniu zaskarżonemu postanowieniu, w szczególności art. 86 K.p.a. - poprzez zaniechanie przesłuchania A. B. w charakterze strony mimo, że skarżący kwestionował prawdziwość ustaleń zawartych w operacie szacunkowym stanowiącego podstawowy dowód w sprawie w oparciu o który została wydana decyzja o odszkodowaniu, podczas gdy w takiej sytuacji konieczne było skonfrontowanie tych twierdzeń i przesłuchanie A. B. na okoliczności sporządzenia opisu stanu nieruchomości i rzeczywistego stanu zagospodarowania dziełek sąsiednich, - przepisów postępowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik sprawy przy wydawaniu zaskarżonemu postanowieniu, w szczególności art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a poprzez odmowę powiększenia ustalonego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości i zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty na rzecz A. i E. małż. B., ww. kwoty, podczas gdy ten sam organ w decyzji dotyczącej działki sąsiedniej - położonej w [...] oznaczonej jako działka [...], tj. decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa NK [...] z dnia 7 listopada 2017r., powiększył odszkodowanie o 5% wartości nieruchomości. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Ministrowi do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie nadmienić należy, że Sąd w składzie orzekającym rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, ponieważ zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, a które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle poczynionej oceny stanu faktycznego oraz prawnego niniejszej sprawy, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że skarga A. B. nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie z [...] września 2018r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody z [...] października 2017r. odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją własną z [...] września 2016r. nr [...], ustalającą odszkodowanie za przejęcie prawa własności nieruchomości działki nr [...] przeznaczonej na realizację inwestycji celu publicznego pod nazwą "budowa drogi ekspresowej [...]", odmawiającą powiększenia ustalonego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości i zobowiązującą do wypłaty ustalonego odszkodowania. Jednocześnie Sąd przyjął za własne ustalenia faktyczne organów obu instancji, wobec czego za zbędne uznał ich ponowne przytaczanie. W ocenie Sądu, wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania to instytucja procesowa mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba taka zachodzi w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania dowodowego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Wniesienie podania nie wszczyna jednakże automatycznie postępowania wznowieniowego. Uruchamia ono bowiem jedynie fazę wstępną tego postępowania, której celem jest ustalenie, czy nie zachodzą przedmiotowe lub podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości podania. Jeżeli wstępna weryfikacja pozwoli na stwierdzenie, że warunki formalne wniosku zostały spełnione, organ wydaje wówczas postanowienie wznawiające postępowanie. Postanowienie takie skutkuje przejściem do drugiej fazy postępowania, mającej na celu przeprowadzenie przez właściwy organ ustaleń w zakresie przyczyn wznowienia, a następnie wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Negatywna ocena wniosku skutkuje natomiast odmową wznowienia postępowania art. 149 § 3 K.p.a. (por. wyrok WSA w Olsztynie z 13 lutego 2014 r., II SA/Ol 1143/13, publ: LEX nr 1429648; wyrok WSA we Wrocławiu z 7 stycznia 2016 r. II SA/Wr 605/15, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, powyższe rozważania i analiza akt sprawy uzasadnia przedstawioną przez organy ocenę, że wnioskodawcy nie wykazali, iż w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody z dnia [...] września 2016r. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W piśmiennictwie i w orzecznictwie podnosi się, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych (Jaśkowska Małgorzata [w]: Wróbel Andrzej, Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Komentarz aktualizowany Kodeksu postępowania administracyjnego LEX/el. 2018, por. Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2018r., IV SA/Wr 696/17). Skarżący składając wraz z żoną wniosek o wznowienie postępowania powołał się na ww. przepis, podniósł jednocześnie, że w sprawie ujawniły się nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody wskazujące na to, że operat sporządzony w niniejszej sprawie został sporządzony w sposób nierzetelny i błędny, co jego zdaniem doprowadziło do tego, że odszkodowanie ustalone przez Wojewodę było niezgodne z rzeczywistością a oszacowana wartość nieruchomości okazała się znacznie niższa. Powyższe argumenty, zdaniem Sądu nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Po pierwsze zarówno Minister jak i Wojewoda trafnie przyjęli, że nowej okoliczności czy nowego dowodu w sprawie nie może stanowić sam fakt ustalenia przez Wojewodę w innych postępowaniach odszkodowawczych znacznie wyższych odszkodowań za przejęte nieruchomości niż za nieruchomość skarżącego i jego żony. Po drugie skarżący wraz ze złożonym wnioskiem nie przedstawili tych dowodów, które jak twierdzą ujawniły się po wydaniu decyzji w sprawie, a które istniały w dniu wydania decyzji ale nie były znane organowi I instancji. Takimi dowodami ani okolicznościami uzasadniającymi wznowienie postępowania z art. 145 § 1 K.p.a. nie może być materiał dowodowy zebrany w toku odrębnego postępowania, dotyczący innego przedmiotu sprawy np. operat szacunkowy, nawet jeśli został sporządzony przez tego samego rzeczoznawcę majątkowego i dotyczył sąsiedniej działki. Zaznaczyć należy, że Wojewoda prowadząc postępowanie odszkodowawcze w trybie ustawy z 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w każdej konkretnej sprawie zbiera odrębny materiał dowodowy, ustala właściwy stan faktyczny, ocenia dowody a następnie wydaje rozstrzygnięcie w danej sprawie. Tak więc, jak słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, kwoty odszkodowań ustalone za nieruchomości położone w sąsiedztwie i w okolicach nieruchomości skarżącego (za 1 m2 109,00 zł) każdorazowo ustalane były w oparciu o sporządzone w każdej sprawie operaty szacunkowe. Organy zasadnie uznały więc, że Wojewoda z urzędu wiedział o wysokości przyznawanych, wyższych odszkodowań a zatem, nie były to dla niego okoliczności czy dowody nowe, wbrew twierdzeniu skarżącego, które istniały w dniu wydawania decyzji z dnia [...] września 2016r. Zdaniem Sądu powyższa argumentacja mogłaby być podnoszona na etapie postępowania odszkodowawczego bądź na etapie postępowania odwoławczego. Wówczas skarżący mógłby kwestionować dowód w postaci operatu szacunkowego, wnieść zastrzeżenia czy uwagi do opinii biegłego np. do Polskiej Izby Rzeczoznawców Majątkowych, a nawet przedstawić niezależny kontroperat. Przedstawione przez skarżącego argumenty podważające prawidłowość operatu czy w ogóle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego mogłyby skłonić organ do ewentualnego przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Natomiast, jak wynika z akt sprawy skarżący nie skorzystał z wniesienia odwołania i przedstawiania podniesionych zarzutów co do nieprawidłowości czy też niewłaściwego sporządzenia operatu przez rzeczoznawcę majątkowego wobec czego decyzja stała się ostateczna. Z uwagi na powyższe podkreślić raz jeszcze należy, że wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 145, art. 145a i art. 145b K.p.a. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może bowiem zastępować kontroli sprawowanej w ramach postępowania zwykłego. Skarżący jako strona postępowania odszkodowawczego miał możliwość kwestionowania ustaleń dotyczących zarówno wysokości odszkodowania, prawidłowości sporządzonego operatu przez rzeczoznawcę majątkowego czy kwestionowania odmowy powiększenia ustalonego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości zarówno na etapie postępowania odszkodowawczego, jak również w postępowaniu odwoławczym, z którego zainicjowania zrezygnował. W ocenie Sądu, argumentacja skarżącego zawarta w skardze stanowi jedynie próbę polemiki z ustaleniami organów oraz podważenia niekorzystnego dla skarżącego orzeczenia. Odnosząc się zaś szczegółowo do zarzutów skargi należy uznać je za całkowicie bezpodstawne. W pierwszym rzędzie nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 K.pa. Jak już wspomniano wcześniej Wojewoda na wstępnym etapie był zobligowany do zbadania terminowości złożonego wniosku o wznowienie postępowania oraz czy nie zachodzą przesłanki podmiotowe lub przedmiotowe niedopuszczalności tego wniosku. Organ nie miał obowiązku a nawet nie powinien, jeżeli uznał brak podstaw do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania przeprowadzać postępowania wyjaśniającego, dowodowego co do tego czy podane przez skarżącego okoliczności faktycznie stanowią podstawę do wszczęcia takiego postępowania. Tak więc, nie można skutecznie zarzucać organom zaniechania zebrania materiału dowodowego, nieustalenie stanu faktycznego czy niewyczerpujące rozpatrzenie całości dokumentacji w sprawie. Z tych samych względów nie można uwzględnić zarzutów zaniechania przeprowadzenia oględzin czy też przesłuchania skarżącego (art. 85 § 1 i art. 86 K.p.a.). Ponadto, nie może – wbrew zarzutom skargi stanowić również podstawy wznowienia postępowania błędna ocena materiału dowodowego dokonana przez organ w postępowaniu zwykłym, który był mu znany (por. wyrok NSA w Łodzi z 23 kwietnia 1999r., I SA/Łd 1331/97, ONSA 2000/02, poz. 74). Błędy co do ustaleń stanu faktycznego czy postępowania dowodowego winny być kwestionowane w postępowaniu odwoławczym, a nie nadzwyczajnym. Jednocześnie w ocenie Sądu chybiony jest zarzut z art. 107 § 3 K.p.a. Organ II instancji w sposób prawidłowy uzasadnił wydane rozstrzygnięcie, powołał przepisy prawne, wskazał jakie okoliczności przemawiały za utrzymaniem w mocy postanowienia Wojewody. Sąd nie dostrzegł w tej mierze uchybień. Całkowicie za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia przepisów procesowych, które – jak twierdzi skarżący miały wpływ na odmowę powiększenia ustalonego odszkodowania o 5 % wartości nieruchomości. Zauważyć należy, że kwestia powiększenia odszkodowania o 5% wartości ustalonego odszkodowania nie wynika z uznania administracyjnego tylko z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (art. 18 ust. 1e). Powiększenie odszkodowania uzależnione jest od tego, czy poprzedni właściciele przedłożoną w określonym terminie dokumenty potwierdzające wydanie nieruchomości inwestorowi. Powyższe również mogło zostać podważone, jeśli skarżący się z tym nie zgadzał w odwołaniu od decyzji, a następnie – w przypadku utrzymania decyzji także kwestionowane w skardze do sądu. Wskazany argument w żadnym stopniu nie może jednak stanowić skutecznego środka podważenia ostatecznej decyzji odszkodowawczej. Reasumując, w ocenie Sądu zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Organy zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 27 września 2016r. i zasadnie odmówiły wznowienia postepowania w tym przedmiocie. Sąd z urzędu nie dopatrzył się takich uchybień, które upoważniałby go do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 i art. 119 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.