IV SA/Wa 3162/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Alina Balicka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi H.S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej Minister, organ odwoławczy), na podstawie art. 6 ust. 1 lit b, art. 7 pkt 1, art. 89 pkt 1 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm. – dalej ustawa o ochronie), art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm. – dalej ustawa o planowaniu) oraz art. 106 § 1 i 5 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej kpa), po rozpatrzeniu zażalenia H.S. utrzymał w mocy postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] (dalej organ I instancji, MKZ) w sprawie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku usługowego na cele mieszkalne przy ul. [...] w [...], zlokalizowanej na działce nr ew. [...] obręb [...]. Uzasadniając postanowienie przywołano m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: Minister kilkakrotnie zajmował stanowisko w sprawie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji. W aktualnie rozpatrywanej sprawie, po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Miejski Konserwator Zabytków w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia, organ pierwszej instancji stwierdził między innymi, że planowane uwarunkowania, w historycznie wykształconej strukturze przestrzennej ciągu zabudowy ul. [...] w [...], zaburzyłyby pierwotną ideę twórców założenia urbanistycznego osiedla zlokalizowanego przy ul. [...] i ulicach przyległych. Zażalenie na postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków złożył H.S. wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: 1. art. 8 kpa poprzez wydanie w 2014 r. postanowienia w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku usługowego na cele mieszkalne, podczas gdy postanowienie w niniejszym stanie faktycznym zostało już wydane w 2013 r.; 2. art. 12 § 1 kpa poprzez ponowne zwrócenie się przez Prezydenta Miasta [...] do Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, podczas gdy postępowanie w tej sprawie zostało prawomocnie zakończone, nie uległa zmianie sytuacja prawna ani faktyczna, a niniejsze powtórne zapytanie prowadzi do przedłużenia postępowania i uniemożliwia stronie wykonywania nabytych przez nią uprawnień; 3. art. 16 § 1 kpa poprzez analogiczne zastosowanie tego przepisu do postanowienia wydanego w trybie art. 106 § 5 kpa. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...]. Rozpoznając sprawę Minister wskazał, że zgodnie z przepisem art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu, projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy uzgadnia się z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską (między innymi poprzez wpis do rejestru zabytków) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Organ podniósł, że właściwość rzeczowa organu ochrony zabytków wynika z tego, że budynek przy ul. [...] w [...] został ujęty jako "dom w zespole osiedla" o numeracji [...] w gminnej ewidencji zabytków, Zarządzeniem Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r. Minister wskazał następnie, iż przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji określał następujące warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji: - funkcja: mieszkalna; - linia zabudowy: od strony ul. [...] – nieprzekraczalna w miejscu dotychczasowej linii zabudowy, powyżej części parterowej, dopuszcza się cofnięcie elewacji, lub inne wyróżnienie fakturowe – przeszklenie od strony wnętrza blokowego po licu budynku [...]; - wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki: ze względu na przedmiot inwestycji nie dotyczy; - szerokość elewacji frontowej: dopuszcza się w pasie 5,2 m od ul. [...] nadbudowę na całą szerokość działki maksymalnie 13,33 m; - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej: maksymalnie na przedłużeniu istniejącej linii gzymsu budynków tworzących pierzeję ul. [...] maksymalnie 9,9 m od poziomu terenu przy budynku; - geometria dachu: dach płaski lub dach stromy symetryczny o kącie nachylenia 45° stanowiący kontynuację dachów sąsiednich budynków o kalenicy równoległej do ulicy [...] o maksymalnej wysokości 13,9 m. W dalszej części uzasadnienia Minister wskazał, że założenie urbanistyczne budowy nowego osiedla mieszkaniowego w [...] z przełomu lat 20 i 30 XX wieku objęło swoim zasięgiem kwartały pomiędzy głównymi ciągami komunikacyjnymi: [...] i [...] a ul. [...] – stanowiąc jednorodny układ budynków mieszkalnych z dachami stromymi i kalenicami usytuowanymi równolegle do ulic głównych i poprzecznych jak: ul. [...], ul. [...], [...] czy ul. [...]. Ciągi te o numeracjach ul. [...]: [...] z narożnikiem ul. [...] oraz o numeracjach ul. [...] z narożnikami ul. [...] i ul. [...], a także o numeracjach ul. [...]: [...] z narożnikami ul. [...] i [...] – posiadają skrajne segmenty zakończone ścianami szczytowymi z dachami dwuspadowymi lub trójspadowymi (pierwotnie bez poddaszy użytkowych) i łącznikami – parterowymi pawilonami usługowymi (w tym również przejściami bramowymi), domykającymi zabudowę pierzejową. Pierwotnie, wszystkie łączniki były parterowe z dachami płaskimi. Obecnie dwa z nich zostały wtórnie przekształcone poprzez nadbudowę dachu stromego z facjatą (ul. [...]) i częściową nadbudowę o jedną (wycofaną w stosunku do elewacji frontowej) kondygnację z dachem płaskim (ul. [...] nr [...]). Część łączników została zabudowana w głąb działki w stosunku do rzutu pierwotnego, bez nadbudowy (ul. [...] nr [...], [...], [...] i [...]). Organ podniósł, że ww. częściowe przekształcenia architektonicznego charakteru całego zespołu zabudowy osiedla, nastąpiły w okresie, kiedy organ ochrony zabytków nie posiadał kompetencji do zajmowania stanowiska w sprawie przekształceń parterowych łączników, tj. przed datą ujęcia zespołu osiedla w gminnej ewidencji zabytków, a wcześniej w wykazie obiektów przeznaczonych do ujęcia w tej ewidencji. W ocenie organu odwoławczego, MKZ słusznie odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, kierując się zasadą określoną w art. 4 ustawy o ochronie, zgodnie z którą ochrona zabytków polega m. in. na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków oraz udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków. Minister wskazał, że w przedmiotowej sprawie, ochroną konserwatorską objęte są gabaryty zachowanego zespołu zabudowy osiedla w swojej historycznej formie, tj. wysokość, kształt rzutu poziomego, szerokość elewacji, głębokość budynku i kształt dachu. Planowana inwestycja wpłynie negatywnie na zachowanie wskazanych powyżej wartości historycznych tej części zabudowy osiedla, ponieważ w sposób trwały zmieni jego bryłę. W wyniku jej realizacji nastąpi nadbudowa historycznego budynku – parterowego pawilonu usługowego z dachem płaskim o trzy kondygnacje (w tym ostatnia kondygnacja jako poddasze użytkowe w dachu stromym dwuspadowym o układzie kalenicowym lub w dachu płaskim), w związku z czym zostaną naruszone wartości przestrzenne obiektu. Następnie organ dodał, że wskazane powyżej, nieliczne przekształcenia parterowych budynków usługowych, nie implikują konieczności dalszych przekształceń na terenie dobrze zachowanego historycznego zespołu osiedla. Skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył H.S. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, celem umorzenia postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: 1. art. 8 kpa, poprzez wydanie w 2014 r. postanowienia w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku usługowego na cele mieszkalne, podczas gdy postanowienie w niniejszym stanie faktycznym zostało już wydane w 2013 r. i stanowiło, iż uzgodnienie uważa się za dokonane, co narusza pewność prawa i zasadę zaufania obywateli do władzy publicznej; 2. art. 12 § 1 kpa, poprzez ponowne zwrócenie się przez Prezydenta Miasta [...] do Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, podczas gdy postępowanie w tej sprawie zostało prawomocnie zakończone, ponadto nie uległa zmianie sytuacja prawna ani faktyczna, a niniejsze powtórne zapytanie prowadzi do przedłużenia postępowania i uniemożliwienie mu wykonywania nabytych przez niego uprawnień; 3. art. 16 § 1 kpa, poprzez analogiczne zastosowanie niniejszego przepisu do postanowienia wydanego w trybie art. 106 § 5 kpa, co skutkuje trwałym charakterem postanowienia i możliwością uchylenia lub zmiany go jedynie w szczególnym trybie, w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych; 4. obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 145 § 1,155 § 1 i 156 § 1 kpa poprzez wznowienie postępowania wbrew postawieniom tego przepisu, gdy nie zaistniały przesłanki pozwalające na wznowienie postępowania co do strony, która w wyniku podjętej decyzji nabyła prawo a nie wyraziła zgody na podjęcie takich czynności, co spowodowało, iż w obrocie prawnym wobec nie uchylenia postanowienia z dnia 30 września 2013 r znalazły się dwa sprzeczne ze sobą rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m. in., że postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], uchylające w całości postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] września 2012 r., znak: [...] i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia, wpłynęło do siedziby tego organu w dniu 9 maja 2013 r. Natomiast aktualnie zaskarżone postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...], zostało wydane w dniu [...] czerwca 2013 r., a więc z przekroczeniem 2 tygodniowego terminu na uzgodnienie, który upłynął w dniu [...] maja 2012 r. Zatem, z uwagi na to, że organ I instancji, ponownie rozpatrując sprawę, nie zajął stanowiska w sprawie wniosku Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r., w terminie określonym w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu – zaskarżone postanowienie MKZ z dnia [...] czerwca 2013 r. należało uchylić, a postępowanie w tej sprawie organ odwoławczy postanowił umorzyć stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 kpa. Postanowienie to stało się prawomocne. Następnie jednak, wskutek kolejnego wniosku Prezydenta Miasta [...] MKZ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. ponownie odmówił dokonania uzgodnień, mimo, że istniało już w obrocie prawnym orzeczenie w tej sprawie. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Powołując się na powyższe skarżący podniósł, iż nie ma znaczenia, że jego uprawnienie powstało poprzez zaniechanie organu, gdyż jego skutki wywołały pozytywny stan prawny dla niego. Podkreślił, iż w zaistniałej sytuacji powstał stan istnienia dwóch rozbieżnych postanowień. Skarżący powołując się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1998 r., OPS 8/98 podniósł, że jego zdaniem w niniejszej sytuacji ma zastosowanie art. 16 § 1 kpa, który wyraża zasadę trwałości postanowienia. A zatem zmiana lub uchylenie niniejszego orzeczenia może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Wydanie ponownego postanowienia w tej samej sytuacji faktycznej jest sprzeczne z powyższą zasadą. Nadto skarżący podniósł, iż z art. 8 kpa wynika wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Brak zaufania obywateli do organów państwa jest z reguły skutkiem naruszenia prawa przez organy państwowe, zwłaszcza zaś niektórych wartości w nim wyrażonych, takich jak równość i sprawiedliwość. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt.Dz.U. z 2014r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ppsa) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez organy administracji w sposób prawidłowy zaś interpretacja przepisów prawa i sposób ich zastosowania nie budzi zastrzeżeń Sądu. Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych w przedmiotowej sprawie postanowień administracyjnych stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Uzgodnienie dokonywane przez organy konserwatorskie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu mają charakter uznania administracyjnego. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia nie dopatrzył się, aby stanowisko organu konserwatorskiego w niniejszej sprawie przekroczyło granice uznania administracyjnego. Minister Kultury w ocenie Sądu dokonał wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przekonująco umotywował odmowę uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie zabytków ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Celowi temu służy przewidziane w art 64 ust. 1 i art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu, wydawanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską dopiero po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W wyniku tego działalność inwestorska w strefach podlegających ochronie konserwatorskiej podporządkowana jest ścisłym wymogom konserwatorskim. Właściwość organu konserwatorskiego w rozpatrywanej sprawie wynika z faktu, że budynek przy ul. [...] w [...] został ujęty jako "dom w zespole osiedla" o numeracji [...] w gminnej ewidencji zabytków, Zarządzeniem Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r. Z przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji przy ul. [...] w [...] wynika, że planowana inwestycja miałaby polegać na nadbudowie budynku usługowego na cele mieszkalne. W ustaleniach dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego określonych w ww. projekcie decyzji, podlegającej uzgodnieniu wskazano w oparciu o art. 61 ustawy o planowaniu oraz w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588) konkretne warunki dla planowanej inwestycji. . Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia budynek na którym ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja zlokalizowany jest na terenie układu urbanistycznego osiedla mieszkaniowego w [...] z przełomu lat 20 i 30 XX wieku. Osiedle to objęło swoim zasięgiem kwartały pomiędzy głównymi ciągami komunikacyjnymi: [...] i [...] a ul. [...] – stanowiąc jednorodny układ kompozycji architektonicznej. Charakterystyczną cechą tej zabudowy są kilkupiętrowe ciągi budynków mieszkalnych z dachami i kalenicami usytuowanymi równolegle do ulic głównych i poprzecznych jak: ul. [...], ul. [...], [...] czy ul. [...]. Ciągi te o numeracjach ul. [...]: [...] z narożnikiem ul. [...] oraz o numeracjach ul. [...] z narożnikami ul. [...] i ul. [...], a także o numeracjach ul. [...]: [...] z narożnikami ul. [...] i [...] – posiadają skrajne segmenty zakończone ścianami szczytowymi z dachami dwuspadowymi lub trójspadowymi (pierwotnie bez poddaszy użytkowych) i łącznikami – parterowymi pawilonami usługowymi (w tym również przejściami bramowymi), domykającymi zabudowę pierzejową. Pierwotnie, wszystkie łączniki były parterowe z dachami płaskimi. Obecnie dwa z nich zostały wtórnie przekształcone poprzez nadbudowę dachu stromego z facjatą (ul. [...]) i częściową nadbudowę o jedną (wycofaną w stosunku do elewacji frontowej) kondygnację z dachem płaskim (ul. [...] nr [...]). Część łączników została zabudowana w głąb działki w stosunku do rzutu pierwotnego, bez nadbudowy (ul. [...] nr [...], [...], [...] i [...]). Organ podniósł, że ww. częściowe przekształcenia architektonicznego charakteru całego zespołu zabudowy osiedla, następnie w okresie, kiedy organ ochrony zabytków nie posiadał kompetencji do zajmowania stanowiska w sprawie przekształceń parterowych łączników, tj. przed datą ujęcia zespołu osiedla w gminnej ewidencji zabytków, a wcześniej w wykazie obiektów przeznaczonych do ujęcia w tej ewidencji. Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, że realizacja planowanej inwestycji wpłynie negatywnie na gabaryty zachowanego zespołu zabudowy osiedla w jej historycznej formie, tj. wysokości, kształtu rzutu poziomego, szerokości elewacji, głębokości budynku i kształtu dachu. W sposób trwały zmieniona zostanie bowiem bryła budynku na którym planowana jest rozpatrywana inwestycja. Nastąpiłaby bowiem nadbudowa historycznego budynku – parterowego pawilonu usługowego z dachem płaskim o trzy kondygnacje (w tym ostatnia kondygnacja jako poddasze użytkowe w dachu stromym dwuspadowym o układzie kalenicowym lub w dachu płaskim). Doprowadziłoby to do naruszenia wartość przestrzennych obiektu. To właśnie wpływ konkretnego zamierzenia, w tym wypadku ustaleń zawartych w uzgadnianym projekcie decyzji, na wskazane i chronione wartości, tj. naruszenie istoty chronionego układu urbanistycznego z jego historycznymi liniami zabudowy miał wpływ na negatywne stanowisko organów konserwatorskich. W tej sytuacji negatywne stanowisko organów konserwatorskich jest całkowicie zrozumiałe i zgodne z prawem. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, iż w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta [...] bezzasadnie ponownie zwrócił się do Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla rozpatrywanej inwestycji, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego. Stwierdzić należy bowiem, że obecny wniosek Prezydenta Miasta [...] w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy nie dotyczy uzgodnienia projektu tego samego aktu administracyjnego, co wniosek tegoż organu z dnia [...] września 2012 r. Wniosek z dnia [...] września 2012 r. zakończył się bowiem wydaniem przez Ministra Kultury postanowienia z dnia [...] września 2013 r., którym uchylono postanowienie MKZ z dnia [...] czerwca 2013 r. i umorzono postepowanie tegoż organu w sprawie. Natomiast obecny wniosek Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. jest nowym wnioskiem. Przedmiotem uzgodnienia jest projekt decyzji o warunkach zabudowy, który jest odmienny od projektu załączonego do wniosku tegoż organu z dnia [...] września 2012r. i który przygotowany został po ponownej analizie akt i po złożeniu przez inwestora materiału uzupełniającego oraz po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pierwotnie wydanej w sprawie decyzji z dnia [...] kwietnia 2011r. (zapisy zawarte w uzasadnieniu projektu podlegającego uzgodnieniu). Sąd w tym miejscu wskazuje na nader trafne stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2007r. sygn. II OSK 638/2006, które niniejszy skład w całości podziela, w którym Sąd wskazał, iż użyty w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwrot "po uzgodnieniu" rozumieć trzeba w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, na którego podjęcie musi uzyskać przyzwolenie organu współdziałającego. Wynika stąd, iż przedmiotem oceny organu uzgadniającego jest zawsze konkretny projekt decyzji sporządzony przez organ główny (nie zaś ogólnie sama inwestycja). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji orzeczenia.