IV SA/Wa 3166/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: odrzucić skargę Województwo [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 1 grudnia 2017r., pismem z dnia 8 grudnia 2017r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia tj. różnicy między wysokością odszkodowania, która została ustalona w zaskarżonej decyzji na rzecz E. i R. B., a wysokością odszkodowania , które zdaniem skarżącego powinno być ustalone w zaskarżonej decyzji w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 13 grudnia 2017r., co znajduje potwierdzenie na zwrotnym pokwitowaniu odbioru, zamieszczonym w aktach sprawy. Do chwili obecnej brak formalny skargi w zakresie podania wartości przedmiotu zaskarżenia nie został usunięty przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania, obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Niedochowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka – Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 535). W myśl zatem art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku więc, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. W realiach niniejszej sprawy skarżący, pomimo iż został prawidłowo wezwany i pouczony o skutkach niepodania wartości przedmiotu zaskarżenia, nie dopełnił w wyznaczonym terminie obowiązku, o którym mowa w powyższych regulacjach. Termin do uzupełnienia braku skargi, polegający na podaniu wartości przedmiotu zaskarżenia, wyznaczony przez Sąd w wezwaniu pod rygorem jej odrzucenia, upłynął bezskutecznie w dniu 20 grudnia 2017r. Stanowi to istotny brak skargi, który uniemożliwia nadanie skardze właściwego biegu. Brak wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze uniemożliwia rozpoznanie niniejszej sprawy, nie pozwala bowiem na obliczenie wpisu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.