IV SA/Wa 3167/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska, , po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Miasta [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – Miasto [...] wniosło skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2016 r. w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów. W skardze tej zamieszczono również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że termin usunięcia odpadów wynosi 4 miesiące od uostatecznienia decyzji a wykonanie decyzji wiąże się koniecznością poniesienia nakładów finansowych na wywiezienie odpadów. W przypadku uchylenia decyzji koszty te zostaną poniesione niezasadnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przesłanka wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków nie została dostatecznie uprawdopodobniona. Wskazane we wniosku argumenty nie przesądzają o występowaniu okoliczności nadzwyczajnych przesądzających o zastosowaniu ochrony tymczasowej, bowiem sam fakt obciążenia kosztami wynikającymi z wykonania zaskarżonej decyzji, jeszcze nie uzasadnia twierdzenia o potencjalnej możliwości wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tylko w przypadku spełnienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), można udzielić ochrony tymczasowej. Należy mieć na względzie, że konieczność wykonania nakazanych w decyzji objętej wnioskiem czynności może generować po stronie podmiotu, na który nałożono stosowny nakaz, konkretne koszty i może mieć wpływ na kondycję finansową skarżącej, jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Przez szkodę, o jakiej mowa w powołanym przepisie należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest nakaz usunięcia odpadów, który to nakaz może generować po stronie skarżącej koszty wiążące się z wykonaniem nakazu usunięcia odpadów, jednakże potencjalne koszty nie stanowią przesłanki do wstrzymania wykonania aktu. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do dokonania określonych czynności pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, CBOIS). W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze podkreśla się, że w powołanym przepisie art. 61 § 3 powołanej ustawy, chodzi o taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek późniejszego zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 53/09; z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10; z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (LEX nr 281811) i z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 (LEX nr 489786) oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06 (LEX nr 192964) – dostępne również na wskazanej wyżej stronie internetowej; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). W ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącego nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne straty finansowe po stronie skarżącej. Za takie "trudne do odwrócenia skutki" nie może zostać uznana okoliczność w postaci poniesienia kosztów wywozu odpadów. Pełnomocnik skarżącej nie przytoczył żadnych okoliczności z których mogłoby wynikać, że w tym konkretnym postępowaniu, szkoda z tego tytułu będzie "znaczna", czyli wyższa niż zwykle wywołana wykonaniem aktu danego rodzaju. Za szkodę znaczną w rozumieniu art. 61 § 3 omawianej ustawy nie może być bowiem uznany każdy uszczerbek w majątku zobowiązanego wywołany wykonaniem decyzji. Zatem obowiązkiem pełnomocnika skarżącej jest wykazanie, że wysokość tego uszczerbku będzie znaczna, przy czym okoliczność ta jest oceniana zawsze indywidualnie. Tymczasem pełnomocnik skarżącej na szkodę z tego tytułu wskazał bardzo ogólnie, nie wykazując przede wszystkim wysokości potencjalnych kosztów wywozu tych odpadów. W tej sytuacji nie można było ocenić, czy w okolicznościach tej konkretnej sprawy mamy do czynienia z możliwością wyrządzenia "znacznej szkody" w rozumieniu art. 61 § 3 powołanej ustawy. Podkreślić należy, że w razie uwzględnienia skargi skarżący będzie mieć możliwość dochodzenia odszkodowania od organów administracji na drodze cywilnoprawnej (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). W ocenie Sądu twierdzenia zawarte we wniosku nie mogą stanowić przesłanki dla wstrzymania wykonania decyzji. Niebezpieczeństwo, na którą to okoliczność wskazuje pełnomocnik skarżącej, nie zostało w żaden sposób wykazane. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.