IV SA/Wa 3169/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowa [...] z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę IV SA/Wa 3169/17 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2017 r. po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. orzekającą o ograniczeniu, zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, sposobu korzystania z nieruchomości położonej w [...] w [...] przy ul. [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...], stanowiącej część działki ewidencyjnej nr [...] i [...] z obrębu [...] (zgodnie z załącznikiem mapowym nr 1, stanowiącym integralną część decyzji) przez udzielenie zezwolenia Spółce [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na realizację inwestycji liniowej, polegającej na budowie linii kablowej średniego napięcia 15kV, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] i [...], stanowiącego treść uchwały nr [...] z dnia [...] października 2002 r. Rady Gminy [...] wraz z ustanowieniem strefy bezpieczeństwa o szerokości 1 m symetrycznie wzdłuż długości przewodu (74 m), w której obowiązuje zakaz nasadzeń. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. Dnia [...] lutego 2014 r. [...] Sp. z o.o. zwróciła się z wnioskiem do Prezydenta [...] o wydanie decyzji administracyjnej ograniczającej w trybie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Prezydent [...] umorzył postępowanie w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z ww. nieruchomości jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] czerwca 2015 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" wyraziła zgodę na planowaną inwestycję na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...] z obrębu [...]. Pismem z dnia 7 czerwca 2016 r. [...] Sp. z o.o. ponownie zwróciła się do Prezydenta [...] o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Prezydent [...] ograniczył sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości przez udzielenie zezwolenia Spółce [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], na realizację inwestycji liniowej, polegającej na budowie linii kablowej średniego napięcia 15kV. W uzasadnieniu organ wskazał, że stanowisko Skarżącej zaprezentowane w ramach rokowań stron wyrażone w piśmie z dnia 27 grudnia 2016 r. L. Dz. [...] kłóci się ze stanowiskiem [...] zawartym w piśmie z dnia 6 maja 2016 r. znak [...], co w konsekwencji uniemożliwia uzyskanie zgody Skarżącej na realizację inwestycji. Wobec powyższego, organ pierwszej instancji stwierdził, iż spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, gdyż Spółdzielnia "[...]" po przeprowadzonych rokowaniach nie wyraziła zgody na wykonanie na nieruchomości prac niezbędnych do realizacji inwestycji celu publicznego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]", wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania z wniosku [...] Sp. z o.o. z dnia [...] czerwca 2016 r. Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i wskazał, że organ wydający decyzję o ograniczeniu korzystania z nieruchomości powinien wziąć pod uwagę następujące kwestie. Po pierwsze, czy planowana realizacja inwestycji liniowej jest inwestycją spełniającą przesłanki inwestycji celu publicznego. Po drugie, czy planowane ograniczenie korzystania następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po trzecie, czy właściciel, użytkownik wieczysty lub odpowiednio posiadacz nieruchomości nie wyraża zgody na wykonanie na nieruchomości prac niezbędnych do realizacji inwestycji celu publicznego. Po czwarte, czy wniosek o wydanie zezwolenia został złożony przez uprawniony podmiot. W ocenie organu, budowa linii kablowej niskiego napięcia niewątpliwie stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a Spółka [...] Sp. z o.o. była należycie reprezentowana. Ponadto, organ wskazał, że planowane ograniczenie następuje w zgodzie z obowiązującym dla rejonu [...] i [...] miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Z 2002 r., Nr [...], poz. [...]). Organ ocenił także, że rokowania w sprawie udostępnienia nieruchomości w celu realizacji inwestycji nie dały rezultatu. Pismem z dnia 6 maja 2016 r. [...] Sp. z o.o., w nawiązaniu do wcześniejszej korespondencji, poinformowała, że nie może zaakceptować proponowanych przez skarżącą zmian zapisów w przesłanej umowie udostępnienia terenu, nie może się zgodzić na odpłatność za eksploatację linii. Zdaniem organu, brak porozumienia pomiędzy stronami toczących się rokowań nie może stanowić podstawy do ich oceny jako pozornych, bądź uznania, że rokowań takich w ogóle nie było. Rokowania zostały zakończone z wynikiem negatywnym, nie doszło bowiem do zawarcia porozumienia pomiędzy inwestorem a właścicielem nieruchomości. Ponadto, organ stwierdził, że w sytuacji, w której właściciel generalnie wyraża zgodę na udostępnienie nieruchomości, jednakże mimo prowadzonych w sposób prawidłowy rokowań, nie może dojść do porozumienia w kwestii odszkodowania i nie następuje zawarcie umowy, dopuszczalne jest wydanie zezwolenia w trybie administracyjnym. Wojewoda [...] odniósł się również do zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i zaznaczył, że organ I instancji informował strony o czynnościach podejmowanych w toku postępowania, w tym o przeprowadzeniu oględzin, natomiast przed wydaniem decyzji organ zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i ewentualnym złożeniu pisemnych wyjaśnień i wniosków w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. W związku z powyższym, w ocenie organu, Skarżąca miała możliwość złożenia pisemnych wyjaśnień i ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego. Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" zaskarżyła decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] w całości wskazując, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Zdaniem Skarżącej, w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonych decyzji Prezydent [...] naruszył art. 10 k.p.a., tj. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez zaniechanie powiadomienia skarżącej o planowanej czynności oględzin nieruchomości w dniu [...] listopada 2016 r. oraz poprzez nieodnotowanie w protokole z tej czynności wyjaśnień i uwag zgłoszonych przez przedstawicieli skarżącej. Zarzuciła również naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę korespondencji stron prowadzącą do uznania, że nie doszły one do porozumienia w sprawie udostępnienia nieruchomości w celu przeprowadzenia przedmiotowej inwestycji. Przedstawiciele skarżącej wyjaśnili, że wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest niedopuszczalne z uwagi na fakt, iż skarżąca wyraziła zgodę na wykonanie inwestycji planowanej przez [...] na nieruchomości, a wyjaśnienia te zostały pominięte i nieodnotowane przez organ, co mogło skutkować wydaniem zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej, strony uzgodniły realizację inwestycji na nieruchomości, natomiast kwestie dotyczące zawarcia odrębnych umów na eksploatację, montaż, rozbudowę, konserwację i usuwanie awarii planowanych linii elektroenergetycznych nie są przedmiotem sprawy, gdyż planowana inwestycja polega wyłącznie na budowie kabla średniego napięcia 15kV, a nie na jego późniejszej (ewentualnej) eksploatacji, przebudowie, rozbudowie lub usuwaniu awarii. skarżąca twierdzi, iż błędny jest wniosek organu, iż pismo z dnia 23 marca 2016 r. - w którym skarżąca poinformowała [...], że na eksploatację, demontaż, rozbudowę, konserwację i usuwanie awarii przedmiotowych linii energetycznych niezbędne jest podpisanie odrębnych umów, które zostaną przesłane po podpisaniu umowy na realizację inwestycji - dowodzi braku zgody skarżącej na realizację inwestycji. Skarżąca stoi na stanowisku, że dla oceny dopuszczalności wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami obojętne jest, czy strony doszły do porozumienia w przedmiocie wszystkich warunków realizacji inwestycji celu publicznego, a brak zgody skarżącej na warunki finansowe przyszłej eksploatacji linii pozostaje bez znaczenia dla oceny sprawy, gdyż jej przedmiotem jest wyłącznie budowa linii, a nie późniejsze korzystanie przez inwestora z nieruchomości. W jej ocenie zgromadzone w sprawie dokumenty (korespondencja stron, projekt umowy udostępnienia terenu) nie dają podstaw do uznania, iż rokowania stron w sprawie budowy linii zakończyły się negatywnie. Ponadto, żądanie wskazane w § 4 ust. 3 projektu umowy w wersji sprzed poprawek skarżącej, z którego wynika, iż inwestor starał się uzyskać – przy okazji udostępnienia terenu na cele umowy linii – przyszłe korzystanie z nieruchomości bez wynagrodzenia na rzecz skarżącej, nie dotyczyło przedmiotu inwestycji, a zatem brak zgody skarżącej na te żądania nie może być traktowany jako brak zgody na inwestycję. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który by uzasadniał uwzględnienie skargi i podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowił art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Według art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Omawiana regulacja ma charakter wyjątkowy, bowiem wynika z niej, że na podstawie art. 124 u.g.n. ustawodawca umożliwia przymusowe, wbrew woli właściciela nieruchomości, ograniczenie jego uprawnień właścicielskich na zrealizowanie inwestycji celu publicznego. Decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. ma umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego, w razie braku porozumienia z właścicielem nieruchomości. Należy mieć na uwadze, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w sposób określony w art. 124 ust. 1 u.g.n. możliwe jest tylko przy łącznym spełnieniu następujących przesłanek: planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n., ograniczenie ma być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz właściciel nie wyraża zgody na realizację inwestycji na jego działce, co potwierdzają udokumentowane rokowania pomiędzy inwestorem a właścicielem. Wobec powyższego obowiązkiem organu rozpoznającego w niniejszej sprawie wniosek o zezwolenie na podjęcie działań na nieruchomości było ustalenie, czy wydanie decyzji w tym przedmiocie jest możliwe ze względu na spełnienie tych przesłanek. Zdaniem sądu zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy oraz lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ dokonał prawidłowej oceny, uznając za spełnione wszystkie ustawowe przesłanki dopuszczalności zastosowania w tym przypadku instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w celu budowy linii kablowej średniego napięcia 15kV. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowa nieruchomość objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] i [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 2002 r. Zgodnie z § 8 planu na cele publiczne wyznacza się tereny komunikacji w tym w szczególności place i drogi publiczne, ciągi piesze i ścieżki rowerowe. Treść opisowa planu zagospodarowania przestrzennego, opisująca zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej w § 30 ustala, że sieci infrastruktury technicznej powinny być prowadzone przez tereny dróg, placów, ciągów pieszo-jezdnych o pieszych oraz tereny ścieżek rowerowych zaś w części dotyczącej elektroenergetyki w § 31 ustala, że wszystkie działki budowlane, budowle i budynki muszą być podłączone do sieci elektroenergetycznej i posiadać przyłącza elektroenergetyczne umożliwiające pobór energii elektrycznej w stopniu wystarczającym do obsługi funkcji i sposobu zagospodarowania i zabudowy działki; wszystkie tereny dróg publicznych oraz ciągów pieszych i pieszo-jezdnych muszą posiadać oświetlenie; sieć elektroenergetyczna powinna być realizowana jako podziemna; stacje transformatorowe w zależności od potrzeb będą realizowane jako wolno stojące lub wbudowane wraz z wydzieleniem dla nich niezbędnej działki budowlanej i dojazdu. Analiza mapy z planowanym przebiegiem inwestycji, załączonej do akt postępowania wykazała, że inwestycja będzie przebiegała na dz. ew. [...] przez teren, położony w liniach rozgraniczających projektowanej ulicy dojazdowej, oznaczonej symbolami KD oraz strefę usług oznaczonej symbolem U-5, na dz. ew. [...] przez teren, położony w liniach rozgraniczających projektowanej ulicy dojazdowej, oznaczonej symbolami KD. Zgodność projektowanej budowy z ww. aktem prawa miejscowego potwierdza zarówno zaświadczenie Zarządu [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. oraz pismo Wydziału Architektury i Budownictwa [...] Urzędu [...] z dnia. [...] października 2016 r. Okoliczność ta nie była podważana w skardze. Rozpatrywany wniosek związany jest z realizacją celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Przepis ten stanowi, że celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji, płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Jak wynika zaś z treści wniosku z dnia [...] czerwca 2016 r. planowane prace mają dotyczyć budowy linii kablowej średniego napięcia 15kV, a więc niewątpliwie urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. W ocenie sądu spełniony został również warunek, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. - inwestor wykazał, iż przed złożeniem wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości podjął i prowadził rokowania z użytkownikiem wieczystym w celu uzyskania zgody na wykonanie planowanych prac. Celem powyższego obowiązku jest umożliwienie konsensualnego, umownego załatwienia sprawy dotyczącej dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele związane z realizacją inwestycji liniowej, by nie było konieczne rozstrzyganie tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Podkreślenia wymaga, że ustawa o gospodarce nieruchomościami nie definiuje pojęcia rokowań ani ich formy. Podzielić więc należy stanowisko zaprezentowane w judykaturze, że strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie prowadzenia rokowań. Inwestor niewątpliwie ma obowiązek zainicjowania ich poprzez przedstawienie stronie przeciwnej stosownych propozycji dotyczących warunków udostępnienia mu nieruchomości. Ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje też momentu zakończenia rokowań, co oznacza, że mogą być zakończone w dowolnym czasie, wówczas, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2054/16 – dostępny w CBOSA). Rokowania oznaczają więc sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi nieruchomości warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Brak zgody właściciela ma miejsce wówczas, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też w trakcie trwających negocjacji postawił warunki, które inwestor uznał za niemożliwe do przyjęcia. Decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości podejmowana jest dopiero w ostateczności, kiedy mimo podjętych prób uzyskania kompromisu nie doszło do porozumienia między inwestorem, a właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 u.g.n. nie podlega weryfikacji organu, a następnie sądu, okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne. Rolą organów jest wyłącznie zbadanie (na podstawie oceny dokumentów z przeprowadzonych rokowań) faktu, czy rokowania w ogóle odbyły się, oraz czy doszło do porozumienia pomiędzy stronami. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z akt postępowania, inwestor przeprowadził z użytkownikiem wieczystym nieruchomości rokowania w sprawie wyrażenia zgody na wykonanie prac związanych z realizacją planowanej inwestycji. Fakt ten potwierdza znajdująca się w aktach sprawy korespondencja pomiędzy stronami, w której inwestor zwracał się o udzielenie przez użytkownika wieczystego zgody na realizację budowy linii kablowych średniego napięcia 15kV, wskazując jednocześnie zakres planowanych prac i ich charakter. Pismem z dnia 26 czerwca 2015 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" poinformowała inwestora, że uchwałą z dnia [...] czerwca 2015 r. Walne Zgromadzenie Członków Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" wyraziło zgodę na udostępnienie nieruchomości na realizację inwestycji, a szczegółowe warunki związane z wykonaniem inwestycji zostaną określone w umowie pomiędzy skarżącą a inwestorem. W piśmie skierowanym do inwestora z dnia [...] marca 2016 r. skarżąca poinformowała co prawda, że przesyła uzgodnioną umowę do podpisu, jednak wskazała jednocześnie, że do powyższej umowy niezbędne jest podpisanie odrębnych umów na eksploatację, demontaż, rozbudowę, konserwację i usuwanie awarii przedmiotowych linii elektroenergetycznych, które zostaną przesłane po podpisaniu powyższej umowy. W odpowiedzi na powyższe, [...] Sp. z o.o., pismem z dnia 6 maja 2016 r. poinformował, że nie może zaakceptować zaproponowanych przez skarżącą zmian zapisów w przesłanej umowie udostępnienia terenu. Inwestor wskazał, że jest w stanie zrozumieć stanowisko Spółdzielni w zakresie odrębnej odpłatności za przyszłą ewentualną rozbudowę urządzeń i dołożenie dodatkowych linii kablowych, jednakże nie może się zgodzić na odpłatność za eksploatację linii, gdyż uiszczenie Spółdzielni wynagrodzenia za wybudowanie linii ma celu również jej późniejszą eksploatację, a także w razie konieczności jej konserwację i usuwanie awarii. Wobec powyższego, inwestor uznał negocjacje za zakończone ze skutkiem negatywnym. Powyższa korespondencja między skarżącą, a inwestorem dołączona do wniosku o wydanie zezwolenia przemawia za trafnością stanowiska co do tego, że negocjacje między stronami zakończyły się fiaskiem. Nie ma racji Skarżąca, twierdząc, że strony uzgodniły realizację inwestycji na nieruchomości, natomiast wystosowane przez nią żądanie zawarcia odrębnych umów na eksploatację, montaż, rozbudowę, konserwację i usuwanie awarii planowanych linii elektroenergetycznych nie jest przedmiotem sprawy. W ocenie sądu wyrażenie zgody na zajęcie nieruchomości w celu wybudowania elementów infrastruktury technicznej wskazanych w art. 124 ust.1 u.g.n. powinno zawierać w sobie także zgodę na dalsze istnienie przewodów i urządzeń na danej nieruchomości, bo taki właśnie jest cel ich budowy tj. posadowienie i dalsza eksploatacja. Co więcej treść art. 124 ust. 6 u.g.n. wskazuje, że w przypadku, gdy elementy infrastruktury zostaną na nieruchomości posadowione właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Oznacza to, że nie tylko eksploatacja (a więc funkcjonowanie posadowionych elementów), ale także naturalnie związane z istniejącymi elementami czynności powinny mieścić się w zgodzie właściciela lub użytkownika wieczystego, skoro byłyby dopuszczalne jako następstwo wydanej uprzednio na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzji zezwalającej na posadowienie urządzeń. Dlatego stanowisko inwestora, który w trakcie rokowań wyjaśnił, że może zaakceptować wyłącznie odpłatność na przyszłość w przypadku zamiaru rozbudowy urządzeń, nie zaś dodatkową odpłatną umowę za eksploatację urządzeń należy ocenić jako zrozumiałe i uzasadnione, a stawiane przez stronę skarżącą warunki w tym zakresie, w istocie za brak zgody na realizację inwestycji na nieruchomości. Należy więc uznać, że strony ostatecznie nie doszły do porozumienia w kwestii warunków udostępnienia nieruchomości w celu wykonania robót, jak też warunków dalszego korzystania z nieruchomości. Stanowisko skarżącej miało na celu przesunięcie poza przedmiot pierwotnych rokowań istotnych dla inwestora aspektów realizacji przedmiotowej budowy linii kablowej. Zainicjowane przez inwestora rokowania z użytkownikiem wieczystym nieruchomości nie doprowadziły do porozumienia stron, co zakończyło ten etap postępowania. W tych okolicznościach organy obu instancji prawidłowo oceniły, że spełniona została przesłanka z art. 124 ust. 3 u.g.n. Zdaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego w tak ustalonym stanie faktycznym wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonych jako dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] było zgodne z prawem. Ponadto, w ocenie sądu wbrew zarzutom skargi organy rozpoznające niniejszą sprawę prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca otrzymała zawiadomienie o planowanym przeprowadzeniu oględzin nieruchomości. Nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że jej stanowisko nie znalazło odzwierciedlenia w protokole z tej czynności, skoro przedstawiciele skarżącej mimo powiadomienia o oględzinach nie uczestniczyli w tej czynności. Trzeba też zwrócić uwagę, że skarżąca pismem z dnia 15 grudnia 2016 r. została poinformowana o zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz możliwości zapoznania się z nim i przede wszystkim możliwości ustosunkowania się do tych dowodów. Wobec czego zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. należy uznać za nieuzasadniony. Resumując, powyższe rozważania, po rozpatrzeniu zarzutów skargi sąd doszedł do wniosku, że organy administracji prawidłowo wywiązały się z obowiązku dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w sposób kompleksowy gromadząc materiał dowodowy niezbędny do jej rozstrzygnięcia i dokonując jego wszechstronnej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy stał się podstawą do prawidłowego zastosowania przepisów u.g.n. i podjęcia decyzji na podstawie art. 124 tej ustawy, której uzasadnienie spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.