IV SA/Wa 3171/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. (nr [...]) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uchylił decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] maja 2015r. (nr [...]) w części dotyczącej terminu dobrowolnego powrotu i wyznaczył nowy termin – 30 dni od dnia doręczenia decyzji organu II instancji oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Decyzją tą zobowiązano L. M. do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji i orzeczono o zakazie jej ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub – w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 1 roku od dnia wykonania zaskarżonej decyzji na wypadek, jeżeli skarżąca nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłowała przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] z decyzją z [...] maja 2015 r. orzekł o zobowiązaniu skarżącej do powrotu oraz o zakazie jej ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 1 roku od dnia doręczenia decyzji. W podstawie prawnej powołał art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tj. Dz. U. z 2013 r., Nr 1650 oraz 2014 poz. 463 z zm.), dalej zwaną ustawą. Organ pierwszej instancji w toku postępowania ustalił, że skarżąca wykonywała od dnia 1 marca 2014 r. do 20 listopada 2014 r. pracę w bez wymaganego zezwolenia. W okresie od uzyskanego zezwolenia na pracę, t.j. od dnia 21 listopada 2014r do dnia kontroli tj. 9 kwietnia 2015r. Cudzoziemka wykonywała pracę na podstawie umowy o pracę z dnia [...] sierpnia 2014r. niezgodnie z warunkami w uzyskanym zezwoleniu na pracę typ A nr [...]. W zezwoleniu wskazano na wynagrodzenie nie niższe niż 2000 zł/miesiąc brutto, natomiast skarżąca otrzymywała wynagrodzenie zgodnie z zawartą umową w wysokości 1800 zł/miesiąc. Tym samym w wykazanych okresach wykonywała prace nielegalnie, czym wypełniła przesłankę z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy z 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach. Jednocześnie organ ustalił, że nie występuje żadna z przesłanek wymienionych w art. 303 cyt. ustawy. Nie stwierdzono też przesłanek do udzielenia ochrony przed wydaleniem w postaci udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. W opinii organu I instancji stan zdrowia cudzoziemki nie stanowił bezpośredniego zagrożenia jej życia i umożliwiał odbycie podróży do kraju pochodzenia. Określając zakaz wjazdu na okres roku wzięto pod uwagę postawę Cudzoziemki oraz fakt, że skarżąca dobrowolnie zobowiązała się do wykonania obowiązku nałożonego w decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Ta deklaracja i fakt posiadania środków finansowych na powrót do [...] spowodowała określenie terminu dobrowolnego powrotu na 30 dni od dnia doręczenia decyzji. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca powołując się na postanowienia § 1 pkt 20 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015r., podniosła, że już w dniu [...] października 2013r. firma [...] sp. z o.o. w [...] złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy oświadczenie o zamiarze powierzenia skarżącej wykonywania pracy w miejscowości [...] na stanowisku kucharza od dnia [...] grudnia 2013r., jednak na polecenie przełożonego z tej Spółki skarżąca podjęła pracę w firmie [...]. Skarżąca nie była świadoma jaki pracodawca i które miejsce pracy wskazane było w w/w oświadczeniu, nie miała też wiedzy i świadomości o nieprawidłowościach w jej zatrudnieniu nie może więc ponosić za nie odpowiedzialności. Nadto wskazano, że w dniu [...] kwietnia 2015r. Wojewoda [...] udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z terminem ważności do dnia [...] grudnia 2016r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] sierpnia 2015 r. uchylił w/w decyzję decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] w części dotyczącej terminu dobrowolnego powrotu, wyznaczając nowy termin – 30 dni od dnia doręczenia decyzji z [...] sierpnia 2015r., a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniósł w szczególności, że skarżąca wjechała do Polski w dniu [...] lutego 2014r. na podstawie polskiej wizy krajowej [...] nr [...], z terminem ważności od dnia 16 lutego 2014r. do 14 sierpnia 2014r. uprawniającą cudzoziemkę do pobytu w celu podjęcia pracy przez okres 180 dni. Wizę skarżąca uzyskała na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia jej pracy wystawionego przez firmę [...] Sp. z o.o. w [...]. Skarżąca nie podjęła pracy w tej firmie a w firmie [...] w restauracji "[...]" w [...]. Przeprowadzona w dniach 9-17 kwietnia 2015r. kontrola przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w [...] wykazała, że od dnia 1 marca 2014r. tj. od dnia podpisania umowy o pracę, do dnia 20 listopada 2014r. tj. do dnia uzyskania zezwolenia na pracę skarżąca była zatrudniona bez zezwolenia na pracę. Nadto od dnia 21 listopada 2014r. do dnia rozpoczęcia kontroli tj. 9 kwietnia 2015r. Cudzoziemka wykonywała pracę niezgodnie z warunkami płacowymi wskazanymi w zezwoleniu na pracę, jak to wykazał organ I instancji. Również pan T. G. nie dopełnił obowiązku uiszczania składek na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem skarżącej. Na wniosek Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] o ukaranie skarżącej i jej pracodawcy [...] czerwca 2015r. Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem w sprawie [...] uznał pana T. G. winnym zarzucanego mu wykroczenia powierzenia skarżącej wykonywania pracy wbrew obowiązującym przepisom, a skarżącą winną zarzucanego jej wykroczenia polegającego na wykonywaniu pracy niezgodnie z obowiązującymi przepisami. W ocenie organu odwoławczego mając na uwadze stan faktyczny sprawy oraz uregulowania prawne organ I instancji prawidłowo zastosował w przedmiotowej sprawie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Za prawidłowe Szef Urzędu uznał także ustalenia organu I instancji w zakresie wystąpienia okoliczności stanowiących negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, o których mowa w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i art. 351 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu odwoławczego wykonanie zaskarżonej decyzji nie naruszy prawa cudzoziemca do poszanowania jego życia rodzinnego i prywatnego. Organ podkreślił, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje również prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Przepisy Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. Biorąc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ odwoławczy uznał, iż sytuacja skarżącej nie uzasadnia udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że określony w decyzji termin dobrowolnego powrotu znajduje umocowanie w art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zaś orzeczenie o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen jest zgodne z art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 art. 319 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się do zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu, stwierdził, iż oświadczenie zarejestrowane przez [...] Sp. z o. o. z pewnością nie legitymizowało zatrudnienia skarżącej w firmie [...]. Podniósł też, że skarżąca przed podjęciem pracy winna dopełnić należytej staranności, aby zapoznać się z przepisami obowiązującymi w naszym kraju w przedmiocie podejmowania przez cudzoziemców pracy i nie podejmować jej bez stosownego zezwolenia albo niezgodnie z warunkami w nim określonymi. Z dokumentacji sprawy nie wynika, by skarżąca została wprowadzona w błąd przez pracodawcę odnośnie legalności jej zatrudnienia i wykonywania przez nią pracy. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 kpa zasada, że sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny doznaje istotnego ograniczenia, bowiem zastosowanie tej zasady nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego, a przepis art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach ma charakter obligatoryjny. Organ odwoławczy wskazał, że uzyskanie przez cudzoziemkę pozwolenia na pobyt czasowy i pracę po fakcie ujawnienia przedmiotowego wykroczenia nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 11, 77 kpa polegające na: - niedostatecznej analizie stanu faktycznego i braku ustosunkowania się do argumentacji z odwołania, że nieprawidłowości związane z zatrudnieniem skarżącej nie wynikały z jej winy, a były rezultatem zachowania pracodawcy, na które skarżąca nie miała wpływu; - niedopełnienia przez organ orzekający obowiązku wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez pominięcie istotnego faktu, że skarżąca dopełniła wszystkich obowiązków jakie nakładały na nią obowiązujące przepisy prawa, legitymowała się zarówno oświadczeniem o zamiarze powierzenia jej pracy jak i zezwoleniem na pracę, a jedynym uchybieniem była okoliczność, że pracodawca, a nie skarżąca zbyt późno rozpoczął postępowanie zmierzające do uzyskania pozwolenia na pracę; Nadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: - art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego zastosowanie i uznanie, że skarżąca w ogóle wykonywała pracę bez zezwolenia na pracę lub zarejesrtowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzeniu mu wykonywania pracy, podczas gdy skarżąca wykonywała pracę najpierw na podstawie zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia, a następnie uzyskała wymagane zezwolenie na pracę; - art. 87 ust. 1 pkt 12 i ust. 2 p. 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że skarżąca nie była uprawniona do wykonywania pracy na terytorium RP, podczas gdy dopełniła ona obowiązków, jakie nakładały na nią przepisy, tym samym była uprawniona do wykonywania pracy na terytorium RP; - art. 88 h ust. 1 p. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego zastosowanie w stosunku do skarżącej, podczas gdy przepis nakłada obowiązek uwzględnienia w umowie z cudzoziemcem warunków zawartych w zezwoleniu na pracę na pracodawcę a nie na pracownika. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 z późn. zm.). Dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu. Zgodnie z treścią tego przepisu cudzoziemcowi wydaje się decyzję o zobowiązaniu do powrotu, gdy cudzoziemiec wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Zauważenia wymaga, że z uwagi na kategoryczne sformułowanie "wydaje" użyte w dyspozycji tej normy prawnej, przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne", a zatem właściwy organ ma obowiązek, zgodnie z tym uregulowaniem ustawowym, wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Wskazać przy tym należy, że ustawodawca w art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 j.t.) zawarł legalną definicję nielegalnego wykonywania pracy przez cudzoziemca, co w rozumieniu tego przepisu oznacza wykonywanie pracy przez cudzoziemca, który nie jest uprawniony do wykonywania pracy w rozumieniu art. 87 ust. 1 lub nie posiada zezwolenia na pracę, nie będąc zwolnionym na podstawie przepisów szczególnych z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, lub którego podstawa pobytu nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z zastrzeżeniem art. 88f ust. 1a-1c, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114, art. 126, art. 127 lub art. 142 ust. 3, z zastrzeżeniem art. 119 i art. 135 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy, skarżąca przebywa w Polsce na podstawie polskiej wizy krajowej [...] nr [...] z terminem ważności od dnia 16 lutego 2014r. do dnia 14 sierpnia 2014r. uprawniającej do pobytu w celu podjęcia pracy przez okres 180 dni. Polską wizę skarżąca uzyskała na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia jej pracy wystawionego przez firmę [...] Spółka z o.o. w [...]. Skarżąca nie podjęła jednak pracy w tej firmie, a w firmie [...] w restauracji "[...]" w [...]. W trakcie przeprowadzonej w dniach 9-17 kwietnia 2015r. kontroli przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w [...] ustalono, że od dnia 1 marca 2014r. tj. od dnia podpisania umowy o pracę, do dnia 20 listopada 2014r. tj. do dnia uzyskania zezwolenia na pracę skarżąca była zatrudniona bez zezwolenia na pracę. Nadto od dnia 21 listopada 2014r. do dnia 9 kwietnia 2015r. skarżąca wykonywała pracę niezgodnie z warunkami płacowymi wskazanymi w zezwoleniu na pracę, jak to wykazał organ I instancji. Również pan T. G. – pracodawca skarżącej - nie dopełnił obowiązku uiszczania składek na Fundusz Pracy w związku z jej zatrudnieniem. W związku z tym Sąd Rejonowy w [...] uznał pana T. G. winnym wykroczenia powierzenia skarżącej wykonywania pracy bez wymaganego zezwolenia i niezgodnie z warunkami uzyskanym zezwoleniu na pracę, a skarżącą winną wykroczenia polegającego na wykonywaniu pracy na terytorium RP bez wymaganego zezwolenia i wykonywania pracy na terytorium RP na warunkach innych niż określone w zezwoleniu na pracę w zakresie wynagrodzenia i ukarał ich grzywnami orzeczonymi w wyrokach nakazowych z dnia 9 czerwca 2015r. (sygn. akt [...], [...]) – k. 17 i 19 akt administracyjnych. W tym miejscu warto zaznaczyć, że ustawodawca w art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał, że cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium RP, jeżeli posiada zezwolenie na pracę oraz przebywa na terytorium RP na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy. Natomiast w świetle art. 88 pkt 1 powyższej ustawy, zezwolenie na pracę jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec wykonuje pracę na terytorium RP na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium RP. Z obowiązujących w Polsce regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że cudzoziemiec posiadający zezwolenie na pobyt czasowy może podejmować w Polsce pracę po uprzednim uzyskaniu stosownego zezwolenia. Dopuszczając się wykroczenia, polegającego na nielegalnym wykonywaniu pracy, skarżąca wyczerpała dyspozycję art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Zatem, na podstawie zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego oraz przedstawionych wyżej regulacji ustawowych, Sąd stwierdza zasadność wydania zaskarżonej decyzji. W toku postępowania odwoławczego organ orzekający również rozważył, czy w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 303 ust.1 w zw. z art. 348 i art. 351 ustawy o cudzoziemcach. Analiza akt administracyjnych prowadzi do stwierdzenia, że organ zasadnie uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 ustawy, jak również brak podstaw do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, a także nie występują przesłanki do udzielenia zgody na tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, należy wskazać, że bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia jest okoliczność, czy nieprawidłowości związane z zatrudnieniem skarżącej nie wynikały z jej winy, ale były rezultatem zachowania pracodawcy, na które skarżąca nie miała żadnego wpływu. Ustawodawca w art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach nie uzależnił zastosowania sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu, od ustaleń w zakresie nieświadomego (umyślnego czy też nieumyślnego) naruszenia przepisów o zatrudnieniu przez cudzoziemca. Natomiast w świetle ustawy o promocji zatrudnienia, każdy cudzoziemiec przebywający w Polsce objęty jest obowiązkiem wykonywania pracy na podstawie uprzednio wydanego zezwolenia. Nakaz ten ma charakter generalny, opierający się na enumeratywnym wyliczeniu tych cudzoziemców posiadających status szczególny (m. in. uchodźców, obywateli państw członkowskich UE), których wskazany wymóg nie dotyczy (art. 87 ustawy o promocji zatrudnienia). Nie polega na prawdzie zarzut, że skarżąca dopełniła wszystkich obowiązków jakie nakładały na nią obowiązujące przepisy prawa, skoro podjęła zatrudnienie nie w firmie [...] spółka z o.o. a w innej firmie, bez zezwolenia i bez zarejestrowanego w Powiatowym Urzędzie Pracy oświadczenia faktycznego pracodawcy skarżącej o zamiarze powierzenia jej wykonywania pracy. Należy podzielić stanowisko organu, że oświadczenia spółki [...] nie legitymizowało zatrudnienia skarżącej w firmie [...]. Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 302 ust.1 p.4 ustawy o cudzoziemcach. Skarżąca wykonywała bowiem pracę u innego pracodawcy niż spółka [...], która złożyła oświadczenie o zamiarze zatrudnienia jej, a zatem pracowała bez zezwolenia na pracę. Odnośnie naruszenia art. 88 h ust.1 p.1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stwierdzić należy, że przepis ten nie był podstawą orzekania w sprawie niniejszej nie mogło więc dojść do jego naruszenia. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji orzekających o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. ----------------------- 9