IV SA/Wa 3172/17

Dnia 30 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Fundacji – "[...]" z siedzibą w [...] od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2018 roku sygn. akt IV SA/Wa 3172/17 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego bez rozpoznania w sprawie ze skargi Fundacji – "[...]" z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2017 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2018r., sygn. akt IV SA/Wa 3172/17 (k. 37 – 39) referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek Fundacji – "[...]" z siedzibą w [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego bez rozpoznania. Uzasadniając rozstrzygnięcie referendarz sądowy wskazał, że zarządzeniem z 27 lutego 2018r. (k. 30) strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wykazanie, że B. B. był umocowany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w imieniu fundacji, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odpisy zarządzenia z dnia 27 lutego 2018r. został doręczone stronie skarżącej w dniu 26 marca 2018r. w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302) – dalej p.p.s.a., zgodnie z którym doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu pozostawienia pisma w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, przy pozostawieniu zawiadomienia adresatowi. Referendarz sądowy wskazał, że skarżąca fundacja nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego umocowanie B. B. do działania w jej imieniu. Z potwierdzenia odbioru (k. 42) wynika, że odpis zarządzenia z dnia 12 kwietnia 2018r. został doręczony stronie skarżącej w dniu 16 maja 2018r. W ustawowym terminie, w dniu 23 maja 2018r., skarżąca fundacja wniosła sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 12 kwietnia 2018r. podnosząc, że z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż B. B. jest prezesem fundacji i był upoważniony do złożenia skargi. Wskazała, że fundacja posiadała rachunek bankowy, który został wypowiedziany przez bank. Na dzień składania skargi fundacja nie posiadała żadnego rachunku bankowego (sprzeciw k. 43 – 44). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela rozstrzygnięcie referendarza sądowego i argumenty powołane na jego uzasadnienie. Sprzeciw nie zawiera zarzutów, z których wynikałoby, iż zaskarżone rozstrzygnięcie obarczone jest błędem. Zgodnie z art. 245 § 1 i § 2 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym; prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Art. 260 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Organy te lub osoby zobowiązane są wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym pisma. Jak słusznie wskazał referendarz sądowy jego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wniosek o przyznanie prawa pomocy może podlegać uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli jest dotknięty brakami w zakresie elementów wymaganych dla każdego pisma strony. Wydając zaskarżone zarządzenie referendarz sądowy słusznie wskazał, że skarżąca fundacja w zakreślonym terminie nie uzupełniała braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, albowiem nie przedłożyła dokumentu, z którego wynikałoby, że B. B. jest umocowany do działa w jej imieniu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, że wniosek o prawo pomocy jako nieuzupełniony w zakreślonym terminie należy pozostawić bez rozpoznania, wobec czego zaskarżone sprzeciwem zarządzenie referendarza sądowego utrzymano w mocy. Z tych względów, na mocy art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.