IV SA/Wa 3177/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi O. Z. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: 1. ustanowić dla skarżącej adwokata z urzędu, 2. umorzyć postępowanie w sprawie zwolnienia od kosztów sądowych. O. Z. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2015 r. nr [...] o odmowie nadania skarżącej statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. W urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podała, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowenia pełnomocnika z urzędu. Wnioskodawczyni oświadczyła, że przebywa w ośrodku dla cudzoziemców, nie posiada jakiegokolwiek majątku i oszczędności. Stwierdzono, co następuje: Wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sadowych jest bezprzedmiotowy, ponieważ zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. g stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych skarżący w sprawach dotyczących udzielania cudzoziemcom ochrony. W rezultacie, skarżąca w granicach niniejszej sprawy jest z mocy prawa zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Rozpoznając natomiast wniosek skarżącej w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu referendarz sądowy stwierdził, ze jest on uzasadniony. Skarżąca znajduje się w procedurze uchodźczej, jest na utrzymaniu państwa polskiego, nie może podjąć pracy. W tej sytuacji nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego (art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy). Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia na podstawie art. 249 a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. g), art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.