IV SA/Wa 318/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącej I. J. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W piśmie z dnia 15 stycznia 2013 r. I. J., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] odmawiającą nakazania Spółce [...] Sp. j., reprezentowanej przez W. G., właścicielowi nieruchomości położonej w gminie R. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr ew. [...], obręb [...], przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom wobec nie występowania zmiany stanu wody. Wnosząc skargę pełnomocnik skarżącej nie dołączył do skargi pełnomocnictwa procesowego, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania I. J. w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przewodniczący Wydziału Orzeczniczego IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdził, że załączone do skargi pełnomocnictwo ogólne z dnia 16 stycznia 2013 r. udzielone "do reprezentowania mnie przed polskimi sądami powszechnymi i wszelkimi innymi organami państwowymi, w sprawie [...] oraz dokonywania wszelkich prawem przewidzianych czynności niezbędnych do prowadzenia przedmiotowych spraw w postępowaniu administracyjnym oraz do działania przed innymi organami władzy" nie obejmuje swoim zakresem przedmiotowym umocowania do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 4 marca 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej I. J. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej nadesłał przy piśmie z dnia 11 marca 2013 r. pełnomocnictwo opatrzone datą 8 marca 2013 r. będące w istocie dosłownym odzwierciedleniem pełnomocnictwa z dnia 16 stycznia 2013 r. z tą tylko różnicą, że zawarty w nim numer sprawy "[...]" został zastąpiony numerem "IV SA/Wa 318/13". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższych przepisów wynika, że reprezentant strony może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił w sposób prawidłowy braków formalnych skargi, przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do jej wniesienia i działania w postępowaniu przed sądem administracyjnym w imieniu skarżącej I. J. Wyjaśnić bowiem należy, że prawidłowego wykonania zarządzenia z dnia 4 marca 2013 r. nie stanowi nadesłane przy piśmie z dnia 11 marca 2013 r. pełnomocnictwo, bowiem nie obejmuje ono swoim zakresem przedmiotowym umocowania pełnomocnika do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu I. J. Podnieść należy, że zarówno z treści pełnomocnictwa z dnia 16 stycznia 2013 r., jak i z pełnomocnictwa z dnia 8 marca 2013 r. będącego w istocie dosłownym odzwierciedleniem pełnomocnictwa z dnia 16 stycznia 2013 r. wynika, że I. J. udzieliła występującemu w tej sprawie radcy prawnemu pełnomocnictwa procesowego ogólnego do reprezentowania jej przed polskimi sądami powszechnymi i wszelkimi innymi organami państwowymi oraz dokonywania wszelkich prawem przewidzianych czynności niezbędnych do prowadzenia przedmiotowych spraw w postępowaniu administracyjnym oraz do działania przed innymi organami władzy. Zatem pełnomocnik nie wykazał, że jest umocowany do działania w imieniu skarżącej w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Udzielenie pełnomocnictwa ogólnego do występowania we wszystkich sprawach przed polskimi sądami powszechnymi wszystkich instancji i wszelkimi innymi organami władzy państwowej uzasadnia twierdzenie, że pełnomocnik nie jest należycie umocowany do działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem sądy administracyjne nie są zaliczane do sądów powszechnych. Zgodnie z art. 175 Konstytucji RP, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Natomiast w świetle art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 184 Konstytucji RP sądami administracyjnymi są Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne. Sąd administracyjny nie jest także urzędem rozumianym jako organ władzy publicznej o określonym zakresie działania czy jako zespół osób wykonujący określone zadania ani instytucją rozumianą jako zakład o charakterze publicznym zajmujący się określonym zakresem spraw, działający w jakiejś dziedzinie. Treść złożonego pełnomocnictwa uzasadnia zatem stwierdzenie, że profesjonalny pełnomocnik, będący radcą prawnym, nie jest należycie umocowany do działania w imieniu I. J. w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na mocy art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.