IV SA/Wa 3183/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi V. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku jako oczywiście bezzasadny oddala skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] maja 2015 r. na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680 z późn. zm.) zwanej dalej "ustawą o udzielaniu ochrony" rozpatrzył wniosek skarżącego (zwanego także "cudzoziemcem") – V. D. o nadanie statusu uchodźcy jako oczywiście bezzasadny, odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy oraz ochrony uzupełniającej. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarżący [..] kwietnia 2015 r. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Jako przyczynę ubiegania się o ochronę międzynarodową Cudzoziemiec podał, że nie chce wracać na [...], ze względu na toczący się tam konflikt zbrojny, gdyż nie chce angażować się osobiście w ww. działania wojenne. Zadeklarował, że nie popiera żadnej ze stron konfliktu, a jako ojciec dwojga dzieci nie chce walczyć i pragnie aby jego dzieci "rosły w cywilizowanym państwie". Oprócz powyższych przyczyn, Cudzoziemiec nie wskazał żadnych innych powodów opuszczenia przezeń [...] i ubiegania się o ochronę międzynarodową w Polsce. Cudzoziemiec od 1986 r. do czasu przyjazdu do Polski mieszkał w miejscowości B. ( [...]). Skarżący oświadczył również, że nie uczestniczył w toczących się obecnie na [...] działaniach wojennych, nie był poddawany przemocy psychicznej, ani fizycznej, nie należał do żadnych organizacji politycznych, społecznych, kulturalnych, etnicznych, a w kraju pochodzenia był prześladowany. Ponadto skarżący zadeklarował, że na [...] nie był nigdy zatrzymywany lub aresztowany, nie był skazany wyrokiem sądu, nie było prowadzone wobec niego postępowanie sądowe lub administracyjne. Organ I instancji wskazał, że skarżący powołał się wyłącznie na inne przyczyny złożenia wniosku niż obawa przed prześladowaniem lub ryzyko doznania poważnej krzywdy. Z tych tez powodów organ odstąpił od przesłuchania skarżącego. Organ przedstawił aktualną sytuację na [...] i wskazał, iż z powodu samej sytuacji w kraju pochodzenia skarżącemu nie należy udzielać ochrony międzynarodowej. Organ I instancji analizując deklaracje skarżącego doszedł ponadto do wniosku, że cudzoziemiec nie uprawdopodobnił, że przyczyną wyjazdu z [...] i wszczęcia procedury uchodźczej była obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, wyznawanych poglądów politycznych czy przynależności do określonej grupy społecznej, co jest z mocy samego prawa przesłanką dla nadania statusu uchodźcy. W związku z powyższym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie uznał, aby skarżący był prześladowany na obszarze [...] z powodów konwencyjnych i wyczerpał przesłanki art. 1 A Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego oraz art. 13 ust. 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił przeprowadzenie postępowania w sposób nierzetelny i sprzeczny z zasadami postępowania administracyjnego. Skarżący wskazał na naruszenie przez organ I instancji art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, a także art. 107 par. 3 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) zwanej dalej "k.p.a.". Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] lipca 2015 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] maja 2015 r. W uzasadnieniu Rada powołała się na art. 13, art. 15, art. 19 ust. 1 pkt. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony oraz wskazała, że Cudzoziemiec nie udowodnił, jak też nawet nie uprawdopodobnił, że władze [...] bądź inne podmioty wymienione w art. 16 ust. 1 pkt. 2-3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony podejmowały i mogłyby podejmować w przyszłości wobec niego jakiekolwiek działania krzywdzące na tle rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych. Skarżący powołał się jedynie na konflikt zbrojny na [...] i okoliczność, że może być powołany do wojska. Podkreślił, że nie popiera, żadnej ze stron konfliktu, chce by dzieci wzrastały w pokoju. Skarżący ponadto zadeklarował m. in. że nie uczestniczył w toczących się obecnie na [...] działaniach wojennych, nie był poddawany przemocy psychicznej i fizycznej a w kraju pochodzenia był prześladowany. Nie wskazał jednak na czym te prześladowanie miałoby polegać. Ponadto w kraju pochodzenia nie był nigdy zatrzymywany lub aresztowany, nie był skazany wyrokiem sądu, nie było prowadzone wobec niego postępowanie sądowe lub administracyjne. Organ drugiej instancji odnosząc się do powyższego wskazał, że możliwość powołania do służby wojskowej w razie powrotu do kraju pochodzenia, nie może zostać uznana za "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem w rozumieniu Konwencji Genewskiej i nie może być podstawą do nadania statusu uchodźcy, gdyż każdy kraj - na podstawie i w granicach obowiązujących w nim przepisów - ma prawo egzekwować obowiązek służby wojskowej od swoich obywateli. Organ II instancji podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż skarżący podjął świadomą decyzję o migracji ekonomicznej do Polski. W ocenie organu II instancji chęć ułożenia sobie oraz swoim najbliższym życia poza krajem pochodzenia nie może stanowić samoistnej przesłanki objęcia cudzoziemca ochroną międzynarodową. W opinii organu odwoławczego konflikt we wschodnich i południowych regionach [...] nie czyni automatycznie ze skarżącego uchodźcy. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie był zagrożony bezpośrednio w kraju pochodzenia prześladowaniami. Nie ma również podstaw, żeby zakładać, że takim prześladowaniem skarżący będzie zagrożony w przyszłości. Z tych przyczyn organ odwoławczy nie znalazł podstaw, by nadać skarżącemu status uchodźcy. Organ odnosząc się do zagadnienia udzielenia ochrony uzupełniającej podkreślił także, że wobec przesądzenia o nieadekwatności zeznań skarżącego do kategorii obaw powiązanych z udzielaniem ochrony międzynarodowej, brak jest podstaw by przyjmować występowanie ryzyka doznania poważnej krzywdy. Szerszego uzasadnienia wymaga jedynie ocena, czy po powrocie na [...] skarżący może obawiać się zagrożenia wynikającego dlań z toczącego się konfliktu zbrojnego. Organ zauważył, że skarżący mieszkał w miejscowości [...], położonej w [...], w zachodniej części [...]. Na tym obszarze, ani w jego pobliżu nie toczą się żadne działania wojenne ani zamieszki. Nie ma przy tym żadnych przesłanek pozwalających dziś sądzić, że konflikt zbrojny rozleje się na centralną i zachodnią [...]. Miejsce zamieszkania cudzoziemca dzieli od linii frontu kilkaset kilometrów. Skarżący nie musiał zatem przesiedlać się wewnętrznie w obawie przed eskalacją działań wojennych, a tym bardziej wyjeżdżać z tego powodu za granicę. Organ podkreślił, że zgodnie z ustawą, w razie możliwości schronienia w bezpiecznej części kraju nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub ryzyko doznania poważnej krzywdy. Z powyżej przedstawionych przyczyn Rada nie znalazła podstaw, by udzielić skarżącemu ochrony uzupełniającej. Dokonując analizy uzasadnienia decyzji organu I instancji organ odwoławczy doszedł do wniosku, że rzeczywiście - jak to słusznie podkreślił cudzoziemiec w swym odwołaniu - organ ten dokonał kilkukrotnie omyłek, jednakże w ocenie organu odwoławczego omyłki te nie mogą wpływać na zmianę samego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego. Organ I instancji bowiem w toku całego wywodu zawartego w uzasadnieniu swej decyzji, w myśl obowiązujących zasad rozpatrzył nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale też wszystkie pod kątem wzajemnej łączności i ustosunkował się do występujących między nimi różnic. Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z prawem oraz zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. jest wyczerpująco uzasadniona, przedstawiając motywy i powody przyjętego rozwiązania. Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż organ I instancji miał prawo odstąpić od środka dowodowego w postaci przesłuchania skarżącego, gdy uznał materiał dowodowy zebrany w sprawy za wystarczający do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku cudzoziemca o udzielenie mu ochrony międzynarodowej. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o jej uchylenie a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisu art. 6 k.p.a. i 8 k.p.a., a w szczególności poprzez niezgodny z dyrektywami tych przepisów sposób działania Rady do Spraw Uchodźców, a mianowicie zaniechanie prowadzenia niniejszego postępowania zgodnie z przepisami prawa, a przede wszystkim w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa; 2) przepisu art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a., poprzez niedołożenie należytej staranności, w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności zaniechanie przesłuchania skarżącego (mimo, że jest on obywatelem innego kraju i nie posiada on wiedzy, że przesłuchanie go w charakterze strony może mieć wpływ na wydanie niniejszej decyzji) oraz pominięcie faktu, że skarżący jest pacyfistą, przy uznaniu za wiarygodne twierdzeń skarżącego, że został on powołany do służby wojskowej, co skutkowało zaniechaniem zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, i w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego przyjęcia, że wobec skarżącego nie zachodzi uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu przekonań politycznych oraz, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania krzywdy przez skarżącego. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że organy nie przeprowadziły dokładnej analizy materiału dowodowego. Zarzucił także, że nie zna procedury nadania statusu uchodźcy w Polsce. Zaniechanie przesłuchania skarżącego mogło mieć wpływ na wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Podkreślił, że jest pacyfistą, a z zebranego materiału dowodowego wynika, że przesłanką opuszczenia terytorium [...] było uniknięcie konsekwencji – prześladowania związanego z uchylaniem się od służby. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców jak i utrzymana nią w mocy decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie naruszają prawa. Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną do Sądu decyzją Rady do Spraw Uchodźców było rozpatrzenie wniosku skarżącego o nadanie statusu uchodźcy. W ocenie Sądu w wyniku rozpatrzenia tego wniosku zasadnie orzeczono o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej. Odnosząc się do kwestii nadania skarżącemu statusu uchodźcy wskazać trzeba, że w myśl art.13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie o którym mowa w art.13 ust. 1 ustawy musi, po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art.15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 3 ustawy). Nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest zatem wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa ta musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie przez organy są prawidłowe. Organy orzekające w sprawie należycie przeanalizowały materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem. Co do zasady postępowania administracyjne, których przedmiotem jest nadanie statusu uchodźcy napotykają na istotne utrudnienia w kompletowaniu przez organy materiału dowodowego, w szczególności z uwagi na brak realnych możliwości dokonywania przez organ bezpośrednich, samodzielnych ustaleń w odniesieniu do sytuacji cudzoziemca w kraju jego pochodzenia poprzez np.: przesłuchanie świadków, dokonanie oględzin, itd.. Zasadniczym elementem tego materiału są zeznania ubiegającego się o status uchodźcy cudzoziemca, które to zeznania muszą organy zweryfikować. Weryfikacja ta została dokonana w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy. Podkreślenia przy tym wymaga, że do oceny tych zeznań nie było niezbędne przesłuchanie skarżącego, co było podnoszone w skardze, bowiem wystarczające okazały się informacje zawarte we wniosku o nadanie statusu uchodźcy i w pozostałym materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. Ocena ta jest tym bardziej uzasadniona, jeśli zważy się, że ustawa o udzieleniu ochrony w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, w art. 34 przewidywała, iż wniosek złożony przez wnioskodawcę, który podał inne przyczyny złożenia wniosku niż obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, lub ryzyko doznania poważnej krzywdy albo nie podał żadnych informacji o okolicznościach związanych z obawą przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy, rozpatruje się w pierwszej kolejności jako wniosek oczywiści bezzasadny (art. 34 ust. 1 pkt 1). W takiej zaś sytuacji, w myśl art. 34 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy, wnioskodawcy nie przesłuchuje się. Zdaniem Sądu, trafnie uznały oba orzekające w sprawie organy, że zarówno oświadczenia skarżącego zamieszczone we wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak i następnie w odwołaniu wskazują jednoznacznie na to, że opuszczenie przez skarżącego jego kraju pochodzenia było motywowane zamiarem uniknięcia wcielenia do armii ukraińskiej i skierowania na front walk z antyukraińskimi separatystami. Jednocześnie materiał dowodowy sprawy dostarcza przekonujących przesłanek do przyjęcia, że równolegle występującym powodem przybycia skarżącego do Polski jest zamiar zapewnienia bezpieczeństwa i dobrobytu rodzinie a w szczególności dzieciom cudzoziemca. Tym samym, zasadnie organy, kierując się treścią art. 34 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy, uznały , że wniosek złożony przez wnioskodawcę jest wnioskiem powołującym się na inne przyczyny niż obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, lub ryzyko doznania poważnej krzywdy z tych przyczyn. Z tej racji wniosek skarżącego należało rozpatrywać jako wniosek oczywiście bezzasadny, co czyniło właściwym odstąpienie od przesłuchania wnioskodawcy. Odnosząc się do ewentualności wcielenia skarżącego do armii [...] i perspektywy późniejszego uczestniczenia w działaniach zbrojnych przeciwko separatystom, należy w całości podzielić stanowisko organów, że okoliczność ta nie stanowi przesłanki do uzyskania na terytorium RP ochrony przewidzianej w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Sąd nie neguje przy tym w najmniejszym stopniu faktu, że powołanie obywatela do wojska i skierowanie go do udziału w działaniach zbrojnych stanowi daleko idącą ingerencję państwa w sytuację życiową obywatela i naraża go w bezpośredni sposób na ryzyko utraty zdrowia albo życia, w związku z czym formułowanie przez skarżącego obaw w tym zakresie jest jak najbardziej zasadne i zrozumiałe. Co do zasady jednakże objęcie obywatela wskazanymi wyżej obowiązkami nie może być postrzegane jako przejaw prześladowania obywatela przez państwo, albowiem stanowi uzasadnione nadzwyczajnymi i obiektywnymi przesłankami (tj. koniecznością obrony terytorium i ludności) korzystanie przez państwo z przysługujących mu fundamentalnych prerogatyw. Nie można byłoby uznać za pożądaną sytuacji, w której każdy z obywateli danego państwa, powołany do wojska w związku z koniecznością jego obrony, mógłby uzyskać z tego tytułu status uchodźcy w państwach trzecich. W oczywisty sposób powyższe uniemożliwiłoby praktyczne wykorzystywanie armii pochodzących z poboru. Ponadto, odnosząc się do podniesionego dopiero na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie argumentu, dotyczącego jakoby pacyfistycznych poglądów skarżącego uniemożliwiających mu odbycie ww. służby wojskowej, wskazać należy, że skarżący nie uwiarygodnił, że podlegał obowiązkowi służby wojskowej, od której nie został zwolniony, jak również że opuścił kraj pochodzenia z powodu konsekwencji odmowy pełnienia tej służby. Na osobie ubiegającej się o objęcie ochroną międzynarodową spoczywa zaś obowiązek pełnego ujawnienia zdarzeń świadczących o potrzebie udzielenia jej tej ochrony. Twierdzenia strony o uchyleniu się od służby wojskowej z powodu pacyfistycznych poglądów pozostają zatem gołosłowne, co sprawia, że wykazywane przez stronę uchybienia w postępowaniu administracyjnym nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy w przedmiocie nadania statusu uchodźcy. Wskazać również należy, iż w świetle art.13 ust.4 pkt 5 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony prześladowanie może polegać na wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 (tj.: zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości w rozumieniu prawa międzynarodowego, działania sprzeczne z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych określonymi w Preambule i art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych, zbrodnię o charakterze innym niż polityczny poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed złożeniem wniosku o nadanie statusu uchodźcy). W oczywisty sposób nie można dopatrywać się w niniejszej sprawie zaistnienia wskazanych wyżej przesłanek, albowiem: 1) z oświadczeń skarżącego nie wynika, że w stosunku do niego wszczęto już lub że prowadzi się postępowanie karne albo że ukarano go z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, 2) brak podstaw do przyjęcia, że ewentualne odbywanie przez skarżącego służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3. Zdaniem Sądu, słusznie przyjęły również organy orzekające w sprawie, że w odniesieniu do skarżącego nie zachodzą przesłanki, uzasadniające przyznanie mu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 ustawy. Stan faktyczny sprawy nie upoważnia bowiem do przyjęcia, że powrót skarżącego do kraju pochodzenia mógłby narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia, wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, ze względu na które to ryzyko skarżący nie chce lub nie może korzystać z ochrony kraju pochodzenia. W szczególności podkreślić bowiem należy, że miejsce zamieszkania skarżącego na [...] nie znajduje się na terenie objętym działaniami zbrojnymi. W świetle powyższych okoliczności skargę należało oddalić. Z tych względów i na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.