IV SA/Wa 3185/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: odrzucić skargę W piśmie z 20 listopada 2016 r. A. P., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie z dnia [..] października 2016 r. nr [...], którym uznano za nieuzasadnione zażalenie Skarżącej na przewlekłe prowadzenie postępowania oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w P.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest zbadać dopuszczalność skargi, tzn. ustalić, czy przedmiot zaskarżenia mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej Ppsa). Zgodnie z art. 3 § 2 Ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie z dnia [...] października 2016 r. nr [...], wydane m.in. na podstawie art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, którym uznano za nieuzasadnione zażalenie Skarżącej na przewlekłe prowadzenie postępowania oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w P. Wskazać zatem należy, że stosowanie do art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, określonym w myśl art. 36 lub przewlekłe prowadzenia postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie kończy postępowania administracyjnego, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ani nie służy na nie zażalenie, tak jak wymaga przepis art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa. Powyższe oznacza, że postanowienie takie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie jest jedynie środkiem zaskarżenia otwierającym możliwość wniesienia skargi na bezczynność czy przewlekłość organu do sądu administracyjnego. Stwierdzić zatem należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. Sąd dostrzegł, że w zaskarżonym postanowieniu błędnie pouczono Skarżącą o dopuszczalności jego zaskarżenia, jednak błędne pouczenie nie może skutkować obowiązkiem rozpoznania skargi przez Sąd. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.