IV SA/Wa 319/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. w przedmiocie odmowy wniesienia pod obrady Rady Gminy projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: - odrzucić skargę - J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na istniejącą jego zdaniem decyzję Wójta Gminy S., na mocy której odmówił on wniesienia pod obrady Rady Gminy S. projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego działkę Nr [...], położoną we wsi J., gm. S. W skardze skarżący stwierdził, że Wójt Gminy S. utrzymuje, że podjął decyzję, że opracowanego przez Gminę S. w 2004 r. projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego ww. działkę, nie wniesie i że jest to jego decyzja ostateczna. W dalszej kolejności skarżący wskazał, że składał on na ręce Przewodniczącego Rady Gminy S. – J. Z. skargi związane z tą sprawą, a Rada Gminy S. oddalała te skargi z uwagi na to, że Wójt Gminy S. nigdy Radzie Gminy S. swojej decyzji nie ujawnił. Skarżący podał również, że wzywał Wójta Gminy S. o to, by podjętą przez niego decyzję ujawnił, na co ten ostatni nie udzielił żadnej odpowiedzi. W konkluzji skarżący wniósł o: - wezwanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wójta Gminy S. do tego, aby przedłożył swoją decyzję na mocy, której odmawia wniesienia pod obrady Rady Gminy S. opracowanego przez Gminę S. projektu zmian do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dotyczącego działki Nr [...], położonej we wsi J. z terenu leśnego na kopalnię wydobycia kruszywa naturalnego piasku; - uchylenie tej decyzji Wójta Gminy S. i wydanie wyroku na mocy, którego Wójt Gminy S. wniesie pod obrady Rady Gminy projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki Nr [...] we wsi J. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy S. wniosła o odrzucenie skargi względnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu Rada Gminy stwierdziła, że treść wskazanych w skardze zarzutów wskazuje, iż można traktować je jako skargę na działalność organu jakim jest Wójt Gminy S. i nie wydanie przez ten organ decyzji, do której to skargi rozpoznania właściwa jest Rada Gminy S. W dalszej kolejności Rada Gminy wskazała, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje formy decyzji administracyjnej dla rozpoznawania przez Wójta Gminy uwag do planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej, Rada Gminy wskazała, że skargi nie można potraktować też jako złożonej na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...], gdyż nie wynika z niej, aby dotyczyła bezczynności Rady Gminy. W konkluzji Rada Gminy stwierdziła, że zasadnym jest wniosek o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Z treści skargi w sposób oczywisty wynika, że stanowi ona skargę na istniejącą zdaniem skarżącego decyzję Wójta Gminy S. Wynika to z wyraźnego sformułowania pisma, iż jest to skarga na decyzję Wójta Gminy S. oraz z treści twierdzeń na poparcie przedmiotowej skargi, a także z treści zawartych w niej wniosków. W ocenie Sąd w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną Wójta Gminy S. Ze statuowanej w art. 14 § 1 k.p.a. zasady pisemności wynika, że sprawy w postępowaniu administracyjnym należy załatwiać w formie pisemnej. Zasadniczą formą załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym jest, wedle art. 104 § 1 k.p.a., decyzja administracyjna, a zatem, wyrażona w art. 14 § 1 k.p.a., zasada pisemności odnosi się przede wszystkim do decyzji administracyjnej. Zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i orzecznictwa, wedle ogólnej zasady pisemności załatwienie sprawy administracyjnej następuje w formie pisemnej, a zatem o fakcie załatwienia sprawy administracyjnej przesądza uzewnętrznienie woli organu administracji publicznej w formie pisemnej. (Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz, prof. dr hab. Barbara Adamiak, prof. dr hab. Janusz Borkowski). Podkreśla to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 1983 r., I SA 146/83: "Art. 14 k.p.a. wyklucza możliwość konstrukcji milczącego przyzwolenia lub niewyrażenia sprzeciwu organu administracji państwowej w sprawie indywidualnej w sytuacji, gdy istnieje generalny zakaz ustawowy. Także wyraźne brzmienie art. 107 § 1 – 3 oraz art. 109 § 1 i 2 k.p.a. wyklucza możliwość posłużenia się taką konstrukcją.". Wynika stąd, że nie można uznać za wydanie decyzji administracyjnej zachowania organu, które nie stanowi uzewnętrznienia jego woli w formie pisemnej. Wyjątki od zasady pisemności przewiduje art. 14 § 2 k.p.a., który stanowi, iż sprawy mogą być załatwiane ustnie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawny nie stoi temu na przeszkodzie. Treść oraz istotne motywy takiego załatwienia powinny być, zgodnie z treścią tego przepisu, utrwalone w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez stronę adnotacji. A zatem decyzja może być wydana ustnie, jedynie wówczas, gdy spełnione są łącznie dwie przesłanki, określone w art. 14 § 2 k.p.a.: 1) przemawia za tym interes strony; 2) przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie. Przy czym w pkt 1 chodzi o interes strony w ustnym załatwieniu sprawy. W przedmiotowej sprawie nie ma powodów, aby interes strony przemawiał za ustnym jej załatwieniem. Ponadto i w tym przypadku zasadniczą przesłanką zaistnienia decyzji jest uzewnętrznienie woli organu wydania takiej decyzji w formie ustnej. W przedmiotowej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Z zawartego w skardze stwierdzenia, iż Wójt utrzymuje, że podjął decyzję, że projektu pod obrady Rady Gminy nie wniesie, nie wynika, że wydał decyzję w formie ustnej. Nie wynika również, że wydał decyzję administracyjną, jako formę załatwienia sprawy administracyjnej, wedle art. 104 § 1 k.p.a. Wynika jedynie, że podjął decyzję odnośnie skorzystania z przysługujących mu z mocy prawa uprawnień. Na koniec należy również zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują natomiast, aby nastąpiło doręczenie lub ogłoszenie decyzji. Mając powyższe względy na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).