IV SA/Wa 319/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W dniu 21 grudnia 2017 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) K. C. wniosła za pośrednictwem organu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednocześnie zwracając się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że w okresie wakacyjnym przebywała za granicą, w związku z czym udzieliła pełnomocnictwa pocztowego N. N. (pełnomocnictwo nr [...]) upoważniającego do obioru m. in. wszelkich pism sądowych oraz administracyjnych. Pracownik Poczty Polskiej w Ż. odmówił pełnomocnikowi pocztowemu N. N. wydania przesyłki nr [...], nie poinformował kto jest nadawcą wskazując jedynie, że dotyczy sprawy karnej. Skarżąca po "długich poszukiwaniach i telefonach do urzędów" ustaliła, że była to przesyłka z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Skarżąca wniosła skargę na [...] S.A. – Oddział w Ż. . W odpowiedzi na skargę skarżąca otrzymała pismo, w którym poinformowano ją, że przesyłka nie została wydana pełnomocnikowi pocztowemu, bowiem podlegała doręczeniu zgodnie z Kodeksem postępowania karnego. Skarżąca w dniu 24 listopada 2017 r. udała się do siedziby SKO w W. i tam dopiero zapoznała się z postanowieniem SKO w W. z dnia [...] lipca 2017 r., o którym nic nie wiedziała i które zostało do niej przesłane przesyłką nr [...]. W tym samym dniu, tj. 24 listopada 2017 r. została jej wydana kopia postanowienia SKO w W. z dnia [...] lipca 2017 r. Wtedy dopiero skarżąca dowiedziała się, że postanowienie to podlega zaskarżeniu skargą, którą wnosi się do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Skarżąca podniosła, że w tej sytuacji dopiero w dniu 24 listopada 2017 r. miała możliwość zapoznania się z wydanym jej postanowieniem z [...] lipca 2017 r. i na tej podstawie wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie. W piśmie z dnia 30 grudnia 2017 r. skarżąca stwierdziła, że skarga została wniesiona w terminie. Wyjaśniła, że skoro dopiero w dniu 24 listopada 2017 r. odebrała i zapoznała się z treścią postanowienia SKO w W. z dnia [...] lipca 2017 r., to wniesienie skargi – za pośrednictwem organu – w dniu 21 grudnia 2017 r. nastąpiło w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie, odnosząc się do twierdzeń skarżącej zawartych w piśmie z dnia 30 grudnia 2017 r. o wniesieniu skargi w terminie, w związku z odebraniem zaskarżonego postanowienia w dniu 24 listopada 2017 r. i wniesieniem skargi w dniu 21 grudnia 2018 r., należy wskazać, że opierają się one na błędnym założeniu, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 24 listopada 2018 r. Tymczasem zarówno z twierdzeń skarżącej, jak i adnotacji dokonanej przez pracownika organu na wniosku z dnia 24 listopada 2017 r., znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że skarżącej wydano kopię tego rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że tylko doręczenie postanowienia (a nie jego kopii) wywołuje skutki procesowe, w tym otwarcie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Opisane przez skarżącą doręczenie kopii postanowienia, miało jedynie charakter informacyjny. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie skierowana do skarżącej została pierwszy raz awizowana w dniu 16 sierpnia 2017 r., zaś po raz drugi w dniu 24 sierpnia 2017 r. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że zaskarżone postanowienie należy uznać za doręczone skarżącej w trybie doręczenia zastępczego (art. 44 K.pa.) w dniu 30 sierpnia 2017 r. Jednakże z kopii dokumentów przedłożonych przez skarżącą (pismo Poczty Polskiej S.A z dnia 28 września 2017 r.) wynika, że pracownik poczty odmówił pełnomocnikowi pocztowemu skarżącej – N. N. j (pełnomocnictwo nr [...] ), posiadającemu umocowanie m. in. do od odbioru "wszelkich pism administracyjnych" wydania zaskarżonego postanowienia uznając, że przesyłka podlega doręczeniu na zasadach określonych w Kodeksie postępowania karnego, zatem - tylko adresatowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu. W tych okolicznościach, w ocenie Sadu, wskutek wadliwego niewydania spornej przesyłki pełnomocnikowi pocztowemu, nie można uznać jej za skutecznie doręczoną w trybie art. 44 K.p.a. Jednakże, w takiej sytuacji, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego dla podmiotu, który pominięto przy doręczaniu rozstrzygnięcia w sprawie, liczy się od daty ostatniego doręczenia zaskarżanego aktu stronie postępowania. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie zaskarżone postanowienie weszło do obrotu prawnego, bowiem oprócz skarżącej w postępowaniu brały udział inne strony postępowania, którym postanowienie to zostało doręczone. Ostatnie doręczenie stronie postępowania zaskarżonego postanowienia nastąpiło – jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru postanowienia znajdujących się w aktach administracyjnych postępowania - w dniu 14 sierpnia 2017 r., co oznacza, że termin do wniesienia skargi upłynął, również w stosunku do skarżącej, w dniu 13 września 2018 r. Jak już wyżej wskazano, wydanie skarżącej kserokopii postanowienia w dniu 24 listopada 2017 r. pozostało bez wpływu na upływ terminu do wniesienia skargi. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarżąca wnosząc skargę w dniu 21 grudnia 2017 r. dokonała tej czynności po terminie. W tej sytuacji rozpoznaniu podlega złożony przez skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W myśl art. 87 § 1 ww. ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie należy przede wszystkim zbadać, czy skarżąca zachowała siedmiodniowy termin, o którym mowa wyżej. W tym celu należy ustalić, co było przyczyną uchybienia terminu do złożenia wniosku i kiedy przyczyna ta ustała. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podniosła, że o wydaniu zaskarżonego postanowienia oraz o możliwości zaskarżenia go do sądu administracyjnego dowiedziała się dopiero w siedzibie organu w dniu 24 listopada 2017 r. i wtedy też otrzymała kserokopię tego postanowienia. W ocenie Sądu, wobec wskazanych przez skarżącą okoliczności, należy uznać, że przyczyna uchybienia terminu – brak wiedzy o wydanym postanowieniu – ustała w dniu 24 listopada 2017 r. Od dnia następnego zatem należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Termin ten upłynął w dniu 1 grudnia 2017 r. Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą za pośrednictwem organu w dniu 21 grudnia 2018 r., a zatem z przekroczeniem siedmiodniowego terminu na dokonanie tej czynności. Mając powyższe na uwadze, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy, jako spóźniony podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 P.p.s.a.