IV SA/Wa 319/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 czerwca 2018 r. wniosku M. M. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 319/18 o odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia odmówić uzupełnienia postanowienia. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek K. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uczestnik postępowania M. M. , reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, powołując się na art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia poprzez wydanie orzeczenia o kosztach postępowania i zasądzenie od skarżącej na rzecz uczestnika postępowania M. M. kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, powiększonych o podatek od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień (art. 166 p.p.s.a.) Strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. Zatem złożenie wniosku o uzupełnienie postanowienia jest zasadne, jeżeli rozstrzygnięcie w nim zawarte nie obejmuje całości żądania wniosku lub nie zawiera orzeczenia, które winno być zamieszczone z urzędu. W rozpoznawanej sprawie postanowienie z 5 czerwca 2018 r. dotyczy całości żądania skarżącej, która zwróciła się do sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek ten został odrzucony, a zatem postanowienie to rozstrzygało o całości wniosku. Nie zaistniała wobec tego pierwsza przesłanka umożliwiająca uzupełnienie przedmiotowego postanowienia. Ponadto żadne przepisy prawa nie przewidują, aby w postanowieniu wydanym w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, miały być zamieszczone dodatkowe orzeczenia. W szczególności brak jest podstaw aby w orzeczeniu tym rozstrzygać kwestię kosztów postępowania sądowego. Postanowienie z dnia 5 czerwca 2018 r., które miałoby być uzupełnione, nie jest żadnym z orzeczeń, wymienionych w art. 209 p.p.s.a. Nie jest to bowiem orzeczenie uwzględniające skargę (art. 200 p.p.s.a.), nie jest to postanowienie o umorzeniu postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3, czy art. 118 § 2 p.p.s.a. (art. 201 p.p.s.a.), nie jest to sytuacja określona art. 203 i 204 p.p.s.a. (zwrot kosztów między stronami w postępowaniu kasacyjnym), ani w art. 210 § 2 p.p.s.a. Na marginesie należy wskazać, że przepisy ustawy p.p.s.a. w ogóle nie przewidują możliwości zasądzenia od skarżącego na rzecz uczestnika postępowania zwrotu kosztów, w tym zastępstwa procesowego, w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Zatem również druga przesłanka, określona w art. 157 § 1 p.p.s.a., nie została w niniejszej sprawie spełniona. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.