IV SA/Wa 3190/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Alina Balicka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J.W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ" lub "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.- dalej kpa) oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 – dalej ustawa o planowaniu), po rozpatrzeniu zażalenia J.W. (dalej skarżący) utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej RDOŚ) z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego wraz z przyłączami w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. [...], położonej w [...] Parku Krajobrazowym oraz w obszarze specjalnej ochrony ptaków [...]. Uzasadniając postanowienie przywołano m. in. następuje okoliczności faktyczne i uwarunkowania prawne: Pismem z dnia 26 marca 2015 r. Wójt Gminy [...] wystąpił do RDOŚ w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego wraz z przyłączami w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. [...]. RDOŚ postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja położona w [...] Parku Krajobrazowym, na terenie którego obowiązują przepisy rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] z 2006r. Nr [...], poz. [...] – dalej "rozporządzenie Wojewody") oraz w obszarze specjalnej ochrony ptaków [...], nie została uzgodniona ze względu na sprzeczność z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm. dalej "uop"), zgodnie z którym zabrania się podejmowania działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszarów [...]. Zdaniem organu budowa i użytkowanie planowanych budynków może doprowadzić do uszczuplenia żerowiska szeregu gatunków ptaków, dla ochrony których włączono ten teren do obszaru [...]. RDOŚ wskazał, że działka objęta wnioskiem znajduje się w sąsiedztwie strefy najczęściej penetrowanej przez orlika krzykliwego, jak również w strefie funkcjonalnej żurawia. Ponadto na podstawie analizy użytkowania gruntów organ uznał, że w zasięgu oddziaływania inwestycji mogą znajdować się także siedliska lęgowe derkacza i żerowiska błotniaka stawowego oraz kani rudej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J.W., zarzucając naruszenie: 1. Przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013r., poz. 1232 ze zm.- dalej "Poś"!) poprzez bezzasadne zastosowanie tzw. zasady przezorności, w sytuacji gdy zobowiązanym do jej zastosowania nie jest organ uzgodnieniowy w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy; 2. Przepisów postępowania administracyjnego, tj. a. art. 7 kpa w zw. z art. 75 § 1 pkt 1 kpa, poprzez niepodjęcie z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak dbałości o słuszny interes obywateli; b. art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; c. art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez odstąpienie od zawieszenia postępowania na czas sporządzenia w odrębnym postępowaniu raportu oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł w szczególności, że zadaniem organu ochrony przyrody wynikającym z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu jest dokonanie uzgodnienia projektu decyzji w odniesieniu do obszarów objętych ochroną, innych niż parki narodowe i ich otuliny, a zatem również do obszarów [...]. Dlatego też, w związku z położeniem planowanej inwestycji w [...] Parku Krajobrazowym oraz w obszarze specjalnej ochrony ptaków [...] nie może ona naruszać rozporządzenia Wojewody, jak i art. 33 ustawy o ochronie przyrody. GDOŚ, po przeprowadzeniu analizy możliwości realizacji inwestycji w świetle art. 33 ustawy o ochronie przyrody, nie podzielił stanowiska organu prowadzącego postępowanie główne. Uznał, że skutki spowodowane przez planowane przedsięwzięcie mogą posiadać niebezpieczny wpływ lub też mogą nie spełniać przewidywanego standardu ochrony obszaru [...], dlatego też należy zastosować wspomniany wyżej art. 33 ust. 1 pkt 1 uop. To powoduje, że nie jest możliwe uzgodnienie przedmiotowego projektu decyzji. Organ odwoławczy uznał za słuszne przyczyny odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji wskazane przez organ I instancji. Jednocześnie podniósł, że do dokonania szczegółowej oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na obszar [...] służy procedura określona w dziale V rozdział 5 (art. 96-103) ustawy z dnia 3 października 2008 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013r., poz. 1235 ze zm. – dalej – ooś). Dopiero w ramach tej procedury wykonywany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar [...], który podlega weryfikacji i ocenie wyspecjalizowanego organu, jakim jest regionalny dyrektor ochrony środowiska. Organ ten wyjaśnia i rozstrzyga, czy określona inwestycja rzeczywiście będzie w znaczący sposób pogarszać stan siedlisk przyrodniczych lub w znaczący sposób wpływać negatywnie na gatunki, dla ochrony których został utworzony obszar [...]. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej GDOŚ ocenił, że skoro organ prowadzący postępowanie główne rozważył potencjalny znaczący wpływ planowanej inwestycji na obszar [...], to brak jest podstaw do zawieszenia rozpatrywanego postepowania wpadkowego w celu "sporządzenia w odrębnym postępowaniu raportu oddziaływania na środowisko". Organ nie podzielił również stanowiska skarżącego, że zastosowanie zasady przezorności w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest bezzasadne. Istnieje bowiem ryzyko znaczącego wpływu na cele ochrony obszaru [...]. Dodał, iż wątpliwości co do ryzyka znacząco negatywnego oddziaływania zawsze interpretuje się "na korzyść środowiska", a nie "na korzyść inwestycji". Następnie organ odwoławczy wskazał, że teren planowanej inwestycji stanowi działka nr ew. [...] o pow. około 4 ha. Nieruchomość ta od strony wschodniej, na długości około 335 metrów, ciągnie się wzdłuż drogi powiatowej, zaś od strony zachodniej przylega do rzeki [...]. Na miejsce realizacji inwestycji został wyznaczony północny kraniec działki. Lokalizacja inwestycji, pomimo niedużej skali i zajęcia przez nią niewielkiej powierzchni, ze względu na biologię gatunków objętych [...] powiązaną z istniejącymi uwarunkowaniami przestrzennymi i funkcjonalnymi tych terenów, może mieć jednak dużo większe oddziaływanie na cele ochrony ww. obszaru, niż zostało to wskazane w projekcie decyzji, tj. nie ograniczyć się wyłącznie do najbliższego otoczenia inwestycji i czasu, w jakim roboty zostaną przeprowadzone. Pomimo, że przedmiotowa działka położna jest przy drodze powiatowej (działka nr ew. [...]) i w bezpośrednim sąsiedztwie z działką (nr ew. [...]), na której znajduje się już nieduży budynek, to teren jej znajduje się pomiędzy ukształtowanymi zespołami urbanistycznymi, tj. w oderwaniu od ukształtowanej zabudowy wsi [...] i [...]. Zgodnie z projektem decyzji, planowana zabudowa zagrodowa, ma powstać w odległości około 300 metrów od obiektów budowlanych znajdujących się na skraju wsi [...] (tj. na działce nr ew. [...]) i w [...] (tj. działka nr ew. [...]), co wynika z materiałów zamieszczonych na stronie www.geoserwis.gdos.gov.pl (prowadzonej przez GDOŚ), www. geoportal.gov.pl (prowadzonej przez GUGiK) oraz z załącznika graficznego do projektu decyzji, na którym brak jest jakichkolwiek obiektów budowlanych. Przedmiot ochrony obszaru [...] stanowią m. in. orlik krzykliwy oraz kania ruda. W promieniu 2,5 km od terenu inwestycji została stwierdzona obecność gniazd orlika krzykliwego. Gatunek ten cechuje duża antropofobność. Jego występowanie jest wyraźnie skorelowane z gęstością zaludnienia i charakterem zabudowy, zaś szczególnie niekorzystnie na stan populacji wpływa zabudowa rozproszona. Gatunek ten nigdy nie wykorzystuje do żerowania terenów zabudowanych bądź terenów położonych w ich bezpośrednim sąsiedztwie. Rozproszona zabudowa stanowi wysoki poziom zagrożenia, presji i działań mających wpływ na obszar [...] wskazany w Standardowym Formularzu Danych dla tego obszaru. Działka, na której planuje się inwestycję, położona jest poza zwartą zabudową miejscowości, z dala od rozwiniętego układu urbanistycznego wsi [...] i [...]. Obecnie odległość pomiędzy skrajnie położonymi budynkami we wsi [...] i [...] wynosi około 600 metrów. Realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia na wskazanym terenie oznaczałaby wprowadzenie zabudowy na niezabudowanym do tej pory gruncie i rozprzestrzenienie się tej zabudowy. Przedmiotowa inwestycja jest planowana w takim miejscu, że jej realizacja spowoduje zagęszczenie zabudowy. Odległości między istniejącymi zabudowaniami zmniejszą się o połowę. Tym samym teren ten ze względu na zbyt małe odległości między zabudowaniami utraci cechy decydujące o wykorzystaniu go przez orliki jako żerowiska. GDOŚ, podzielając stanowisko organu I instancji, doszedł do przekonania, że planowana w tym miejscu inwestycja, powodując zmniejszenie odległości pomiędzy zabudowaniami, niesie ryzyko, iż okoliczne tereny wraz z działką nr ew. [...] przestaną pełnić miejsca żerowiskowe orlika. W podobny sposób GDOŚ uzasadnił znaczenie analizowanego obszaru dla potencjalnego występowania kani rudej, która wykorzystuje tereny leśne jako miejsca lokalizacji gniazda, osiedlając się zazwyczaj na ich skraju (gniazdo kani rudej położone jest w odległości około 2 km od planowanej zabudowy). Gatunek ten najlepsze warunki do życia znajduje na obszarach o urozmaiconym krajobrazie, zapewniających, na potencjalnych terenach łowieckich, wysoką różnorodność siedliskową. Takim właśnie miejscem jest teren planowanej inwestycji. Biorąc powyższe pod uwagę, GDOŚ uznał, że realizacja przedmiotowej zabudowy może znacząco negatywnie wpłynąć na przedmioty obszaru specjalnej ochrony ptaków obszaru [...], w szczególności na miejsca żerowiska orlika krzykliwego i kani rudej. Uwzględniając powyższe uwarunkowania przyrodnicze działki nr ew. [...] i jej otoczenie w promieniu 100 metrów, GDOŚ nie miał wątpliwości, że planowana inwestycja wraz z określonymi dla niej warunkami nie narusza przepisów rozporządzenia dotyczącego [...] Parku Krajobrazowego. Jednak pomimo zgodności projektu decyzji z ww. rozporządzeniem, odmowa uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia przez organ I instancji jest uzasadniona. Nie spełnia on bowiem drugiego, koniecznego warunku umożliwiającego uzgodnienie tj. zgodności z art. 33 ustawy o ochronie przyrody. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniósł J.W., wnosząc o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 7 kpa poprzez brak dbałości o interes społeczny i słuszny interes obywateli; - art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; - art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez odstąpienie od zawieszenia postepowania na czas sporządzenia w odrębnym postępowaniu raportu oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący podniósł m.in., że jeśli organ I instancji uznał, że zachodzą wątpliwości co do braku znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...], to powinien własne postępowanie zawiesić do czasu rozstrzygnięcia tych wątpliwości, tj. przedłożenia przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt.Dz. U z 2014r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn.: Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ppsa) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego wraz z przyłączami w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. [...], położonej w [...] Parku Krajobrazowym oraz w obszarze specjalnej ochrony ptaków [...]. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego postanowienia jest art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 pkt 8 ustawy o planowaniu. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W świetle art. 53 ust. 4 pkt 8 ww. ustawy decyzje o warunkach zabudowy podlegają uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Zwrot "po uzgodnieniu" należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, poprzez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Wynikający z art. 53 ust. 4 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu wymóg, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się "po uzgodnieniu" z określonymi organami, oznacza, że nawet odmowa uzgodnienia przez jeden organ współdziałający stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (w postępowaniu głównym). Ograniczenia wynikające z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość mająca zostać objęta decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie podlegają badaniu przez organ wydający tę decyzję, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem uzgadniającym. Organ wydający decyzje o warunkach zabudowy działki znajdującej się w obszarze objętej jedną z prawnych form ochrony przyrody musi wystąpić o uzgodnienie inwestycji do regionalnego dyrektora ochrony środowiska. W rozpatrywanej sprawie projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego wraz z przyłączami w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. [...]. Przedmiotowa inwestycja położona jest na terenie [...] Parku Krajobrazowego, w granicach którego aktualnie obowiązują zapisy rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), a także w obszarze specjalnej ochrony ptaków [...]. Sąd podzielił stanowisko organów uzgodnieniowych, że planowana inwestycja wraz z określonymi na niej warunkami nie narusza przepisów ww. rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006r. Nie spełnia ona jednak drugiego, koniecznego warunku umożliwiającego uzgodnienie, tj. zgodności z art. 33 ustawy o ochronie przyrody, który zabrania podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru [...], w tym w szczególności pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla ochrony których wyznaczono obszar [...] lub wpłynąć negatywnie na gatunki, dla ochrony których wyznaczono obszar [...], lub pogorszyć integralność obszaru [...] lub jego powiązania z innymi obszarami. Przepis ten zgodnie z jego ust. 2 stosuje się również do proponowanych obszarów [...], mających znaczenie dla Wspólnoty. Z normy tej wynika, że ustawa o ochronie przyrody nie zawiera bezwzględnego zakazu zabudowy w obszarze [...], lecz zabrania lokalizacji inwestycji mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych, a także w znaczący sposób wpływać negatywnie na gatunki, dla ochrony których obszar został wyznaczony. W myśl art. 33 ust. 3 uop, przedsięwzięcia, które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru [...] lub nie wynikają z tej ochrony, mogące znacząco oddziaływać na te obszary, wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, na zasadach określonych w ustawie ooś. Podkreślenia wymaga, iż postępowanie środowiskowe jest postępowaniem niezależnym od postępowania jakie toczy się przed organem uzgadniającym inwestycję z punktu widzenia ochrony przyrody. Oznacza to, że organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy pod względem wymagań ochrony przyrody winien dokonać we własnym zakresie oceny jego oddziaływania na środowisko przyrodnicze ze wskazaniem, czy inwestycja może w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych i w znaczący sposób wpływać negatywnie na gatunki, dla ochrony których został utworzony obszar [...]. W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż organy zasadnie przyjęły, iż planowana inwestycja w negatywny sposób wpłynęłaby na stan opisywanych siedlisk przyrodniczych i na gatunki, dla ochrony których został utworzony obszar [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił, stosując tzw. zasadę przezorności (art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska tj. Dz. U. z 2013r., poz. 1232 ze zm.), dlaczego inwestycja planowana w granicach obszaru [...] ma potencjalny negatywny wpływ na populacje orlika krzykliwego i kani rudej. Wbrew zarzutom skargi, organy administracji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z przepisami art. 7, art. 77 kpa, a jego wyniki znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sporządzonego zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Zdaniem Sądu, zajęte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko jest wynikiem prawidłowo przeprowadzonej analizy planowanego sposobu zagospodarowania tych terenów (objęła ona w szczególności rozmieszczenie konkretnych zabudowań, sposób użytkowania gruntów) z równoczesnym uwzględnieniem uwarunkowań przyrodniczych (obecność kompleksu leśnego, doliny rzeki [...], łąk) i celów ochrony obszaru [...]. Wydając rozstrzygnięcie, organ I instancji wziął pod uwagę konkretne gatunki ptaków (orlika krzykliwego i kanię rudą), ich wymagania środowiskowe, miejsca ich gniazdowania oraz istniejące zagospodarowanie terenów, w tym stopień rozwinięcia sieci osadniczej. W tych okolicznościach należy zgodzić się ze stanowiskiem organów administracji, że istnieje ryzyko znaczącego negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego wraz z przyłączami w ramach zabudowy zagrodowej na działce nr ew. [...], na przedmioty ochrony obszaru specjalnej ochrony ptaków [...]. Wymaga podkreślenia, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób wnikliwy wykazał, iż planowana inwestycja według art. 33 ust. 1 uop, nie może być zrealizowana ze względu na jej znaczący negatywny wpływ na populację orlika krzykliwego i kani rudej, które posiadają rewir lęgowy w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. Zasadnie organ wskazał, że realizacja inwestycji na terenach dotychczas niezabudowanych może w powiązaniu z innymi przedsięwzięciami znacząco negatywnie oddziaływać na obszar [...] z uwzględnieniem celów jego ochrony. W myśl art. 2 ust. 1 uop, ochrona przyrody polega na zachowaniu w zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, o których mowa w pkt 1-9. Wynika z tego, że ochrona przyrody co prawda musi się odbywać w warunkach zrównoważonego rozwoju, lecz nie wyklucza jakichkolwiek zmian. Zmiany te nie mogą jednak niszczyć zasobów przyrody i muszą odbywać się w ramach obowiązujących przepisów prawa. Podstawowym celem zrównoważonego rozwoju jest opracowanie i urzeczywistnienie takiego modelu wykorzystania nieruchomości na cele inwestycyjne, w którym zaspokajanie aktualnych potrzeb społeczeństwa nie umniejszy możliwości użytkowania zasobów środowiska przyrodniczego przyszłym pokoleniom. Ochrona przyrody realizowana jest m.in. przez obejmowanie zasobów, tworów i składników przyrody, formami ochrony przyrody, a następnie opracowywanie i realizację planów ochrony dla obszarów podlegających ochronie prawnej oraz programów ochrony gatunków, siedlisk i szlaków migracji gatunków chronionych. Z tych względów zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bowiem wbrew przekonaniu skarżącego organ dokonał prawidłowego wyważenia interesu strony i interesu społecznego. Brak uzgodnienia planowanej przez skarżącego inwestycji niewątpliwie ogranicza jego prawo własności do dysponowania nieruchomością. Jednakże prawo własności nie ma charakteru absolutnego. Jak stanowi art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony m. in. środowiska. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Ograniczenia określone ustawą, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu to m.in. granice wyznaczone ustawą o ochronie przyrody (tak: NSA w wyroku z 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 744/10). Sąd stwierdza, że ocena wpływu planowanej inwestycji na cele ochrony przyrody, w niniejszej sprawie przeprowadzona została dokładnie przez organy administracji obu instancji. W toku postępowania uzgodnieniowego ustalono, że wnioskowana inwestycja może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 z punktu widzenia celów ochrony tego obszaru. Organ zasadnie zatem przyjął, że dalsza zabudowa terenów otwartych, doprowadzi do zmniejszenia się rewirów zdobywania pokarmu, a to spowoduje spadek populacji ptaków. Organy administracji ustaliły, że planowana inwestycja może pogorszyć warunki żerowiskowe w szczególności orlika krzykliwego, który jest gatunkiem chronionym. Wbrew twierdzeniom skarżącego powyższe okoliczności były wystarczające dla organu uzgadniającego do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i w tej sytuacji nie może być uznany za zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego. W postępowaniu uzgodnieniowym wystarczające było stwierdzenie przez organy ochrony środowiska istnienia ryzyka negatywnego wpływu planowanej inwestycji na obszar Natura 2000 utworzony dla ochrony określonych gatunków ptaków. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa należy stwierdzić, że zastosowanie ww. przepisu zachodzi w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W rozpatrywanej sprawie – zdaniem Sądu – brak jest podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania wpadkowego w celu "sporządzenia w odrębnym postępowaniu raportu oddziaływania na środowisko", skoro organ prowadzący postępowanie główne dokonał rozważenia potencjalnego znaczącego wpływu planowanej inwestycji na obszar [...]. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z tego też względu na podstawie art. 151 ppsa skarga podlegała oddaleniu.