IV SA/Wa 3193/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 26.04.2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na Uchwałę Miasta i Gminy G. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr. [...] w przedmiocie uchwalenia "Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy G." postanawia: odrzucić skargę Uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Rada Miasta i Gminy G. przyjęła "Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy G.". Następnie Uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Rada Miasta i Gminy G. przyjęła "Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy G.". W Postanowieniach końcowych w § 2 uchwalono, iż Uchwała Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. traci swoją moc. Następnie Uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Rada Miasta i Gminy G. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515) w związku z art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399, 1593, z 2015 r. poz. 87, 122, 1045, 1269) przyjęła kolejny Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy G.. W § 3 uchwały stwierdzono, że uchwała nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 roku Rady Miasta i Gminy G. w sprawie: przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy G. traci moc. Pismem z dnia 19 października 2017 r., K. C.(dalej: "skarżący") wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "sąd") skargę na Uchwałą Rady Miasta i Gminy G. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie przyjęcia "Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy G.". W przedmiotowej skardze wniósł o usunięcie naruszenia prawa w zakresie w jakim zaskarżona uchwała ogranicza wymaganą przepisami prawa gospodarkę odpadami przez przedmioty prowadzące działalność gospodarczą. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Rozpoznając skargę, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy jest ona dopuszczalna. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przepis art. 58 § 1 p.p.s.a., określający podstawy odrzucenia skargi przez sąd, nawiązuje do konstrukcji przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Przez przesłanki te należy rozumieć określone w ustawie procesowej warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy, jak i treści, którą powinna zawierać skarga, przy zachowaniu których może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny. Badanie przez sąd, czy zaistniały lub też zostały zachowane przez skarżącego przesłanki dopuszczalności zaskarżenia określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej, musi być poprzedzone ustaleniem przez sąd istnienia przedmiotu zaskarżenia, którego nieistnienie oznacza, że skarga nie ma prawnego bytu (nie istnieje de iure). Istnienie przedmiotu zaskarżenia jest bowiem konieczną przesłanką dopuszczalności zaskarżenia danego aktu lub czynności i musi on istnieć w chwili wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5a - m.in. brak zdolności sądowej, powaga rzeczy osądzonej, upływ terminu czy nieuzupełnienie braków formalnych skargi) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przy czym, w myśl art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn oznacza m.in. brak przedmiotu zaskarżenia, który "ma miejsce w przypadku wniesienia skargi na nieistniejący akt lub czynność. Przykładowo, niedopuszczalna jest skarga (...) na uchwałę organu gminy, powiatu lub województwa, której nieważność orzeczono prawomocnym rozstrzygnięciem nadzorczym jeszcze przed wniesieniem skargi - por. post. NSA z dnia 21 marca 1991 r., SA/Wr 168/91 (ONSA z 1991, Nr 1, poz. 28)" (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 215). Innymi słowy, niedopuszczalność skargi z "innych przyczyn" zachodzi m.in. w sytuacji, gdy przed wniesieniem skargi na akt prawa miejscowego, akt ten przestanie obowiązywać. Skoro przestanie istnieć przedmiot kontroli sądu administracyjnego, prowadzenie tej kontroli stanie się niedopuszczalne, gdyż nie będzie czego kontrolować. Akt prawa miejscowego przestaje obowiązywać, gdy zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego poprzez jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności, lub jak jest w tym przypadku gdy zostanie zastąpiony nowym aktem, czy też upłynie czas jego obowiązywania, który został wskazany w tym akcie, albo w ustawie, na podstawie której akt ten został wydany (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 2032/09, opubl. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA"). Sądowi z urzędu wiadome jest, że kwestionowany przez skarżącego Regulamin (uchwalony Uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r.) został zmieniony Uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., który z kolei został zmieniony Uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy powyższe ustalenie prowadzi do wniosku, że skoro zaskarżona uchwała utraciła byt prawny na skutek uchwalenia nowego regulaminu, to nie istnieje przedmiot kontroli sądowej, a w konsekwencji postępowanie sądowoadministracyjne stało się niedopuszczalne (vide: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2017, s. 383). Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji