IV SA/Wa 3199/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia od zakazu wykonywania robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej: "Prezes KZGW" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 40 ust. 3 w związku z art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz art. 88l ust. 2 w związku z art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469; dalej: "Prawo wodne") po rozpoznaniu odwołania P. P. (dalej: "skarżący") od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej: "organ I instancji", "Dyrektor RZGW") z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...] września 2014 r. skarżący wystąpił do Dyrektora RZGW o zwolnienie od zakazów wykonywania robót i gromadzenia ścieków na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w związku z zamiarem budowy budynku rekreacji indywidualnej na działce nr ew. [...] w m. [...], gm. [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 88l ust. 2 oraz art. 40 ust.1 pkt 3 i ust. 3 Prawa wodnego oraz art. 104 § 1, art. 107 § 1 k.p.a., odmówił zwolnienia od zakazu wykonywania robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...] związanych z budową budynku rekreacji indywidualnej o pow. 72,06 m2 z dobudowaną wiatą, budową szczelnego zbiornika na ścieki oraz ich gromadzenia. Dyrektor RZGW przytoczył brzmienie art. 40 ust. 1 pkt 3, art. 88l ust. 1 pkt 1, art. 88l ust. 2 Prawa wodnego. Wyjaśnił, iż katalog stron postępowania o wydanie decyzji zwalniającej od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią określają przepisy prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 3b oraz art. 88l ust. 5 Prawo wodne. Zgodnie zaś z ustaleniami, nieruchomość przeznaczona pod planowane przedsięwzięcie inwestycyjne znajduje się w rejonie km 26+600 rzeki [...] na obszarze, na którym nie zlokalizowano wałów przeciwpowodziowych, a zatem stronami przedmiotowego postępowania są jedynie wnioskodawca oraz właściciel wody. Następnie organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 6c Prawa wodnego, jako obszary szczególnego zagrożenia powodzią kwalifikuje się m.in. obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat oraz obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat. Wyjaśnił, iż ustalono, że planowane zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest w rejonie km 26+600 rzeki [...], dla którego rzędna wody o prawdopodobieństwie występowania raz na sto lat (p=1%) wynosi 84,77 m npm Kr. Powyższe ustalono na podstawie "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - rzeka [...] - Etap I", które identyfikuje rozpatrywany teren jako obszar bezpośredniego zagrożenia powodzią. Rzędne terenu istniejącego w miejscu planowanej zabudowy układają się na poziomie około 84,50m npm K. W ocenie Dyrektora RZGW warunek realizacyjny, podany we wniosku, polegający na wyniesieniu poziomu parteru budynku na rzędną 86,00 m npm Kr, nie zabezpieczy budynku i jego mieszkańców przed skutkami powodzi, zwłaszcza w sytuacji zalania drogi ewakuacyjnej, której rzędna w okolicy rozpatrywanej posesji wynosi około 84,60m npm Kr. W odniesieniu do analizy map zagrożenia głębokość zalewu drogi przy p=1% wynosi 93 cm. Budowa budynku przy takich głębokościach zalewu pozwala, zdaniem organu I instancji, na stwierdzenie, że w rozpatrywanym przypadku istnieje realne zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Zabudowa obszarów szczególnego zagrożenia powodziowego, zwłaszcza o wysokim prawdopodobieństwie wystąpienia powodzi, w ocenie organu I instancji, w znacznym stopniu utrudni ochronę przed powodzią poprzez zwiększenie ilości obiektów wymagających, w przypadku wystąpienia powodzi, interwencji służb specjalistycznych oraz zwiększania ilości osób i mienia wymagających ewakuacji z zagrożonego terenu. Konkludując Dyrektor RZGW uznał, iż nie została spełniona przesłanka określona w art. 88l ust. 2 Prawo wodne warunkująca wydanie decyzji zwalniającej od zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią zgodnie z art. 88l ust. 1 Prawo wodne. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że decydującą kwestią w odmownej decyzji Dyrektora RZGW było wskazanie niskiej rzędnej drogi ewakuacyjnej prowadzącej do działki nr [...]. Skarżący zaznaczył, że droga jest własnością gminy [...] i nie ma wpływu na jej poziom terenu względem planowanych inwestycji. Wskazał również, że w innym przypadku rozpatrywanym przez Dyrektora RZGW - organ nie wziął pod uwagę drogi ewakuacyjnej. Jako przykład podał decyzję Dyrektora RZGW nr [...] z dnia [...] października 2014 r., która dotyczy inwestycji na działkach nr [...] i [...] położonych w m. [...], gm. [...]. Zdaniem skarżącego w przypadku ww. działek, dla których została wydana pozytywna decyzja, rzędne terenu są bardziej niekorzystne niż w przypadku działki nr [...]. W ocenie skarżącego planowane czynności związane z realizacją inwestycji nie utrudnią zarządzania ryzykiem powodziowym, ponieważ budynek przeznaczony jest do użytkowania rekreacyjnego (letniskowego) w okresie kiedy nie będzie zagrożenia powodziowego. Prezes KZGW wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy przedstawił ramy prawne sprawy wskazując, iż ochronę przed powodzią rozpatruje się nie tylko w kontekście występującego zagrożenia, czy realizowanych działań technicznych. W myśl Dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (tzw. Dyrektywy Powodziowej), ochrona przed powodzią polega na zarządzaniu ryzykiem powodziowym. Celem zarządzania ryzykiem powodziowym, w świetle art. 9 ust. 1 pkt lb) ustawy Prawo wodne, jest ograniczenie potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej. Oznacza to, iż jakiekolwiek działania lub czynności powodujące zwiększenie ryzyka powodziowego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią są sprzeczne z ww. celem. Organ odwoławczy zaznaczył, że studium ochrony przeciwpowodziowej, sporządzone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, w myśl art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 32, poz. 159), zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego. Przekazanie przez Prezesa KZGW map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego jednostkom administracji, o których mowa w art. 88f ust. 3 ustawy Prawo wodne nastąpiło w dniu 15 kwietnia 2015 r. i w tym samym dniu ostateczne wersje ww. map zostały opublikowane na Hydroportalu KZGW. Zatem organ I instancji orzekał na podstawie obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap I-rzeka [...]". Prezes KZGW, po analizie materiału dowodowego stwierdził, iż zgodnie z powołanym wyżej Studium, działka nr [...] w m. [...] , gm. [...], znajduje się w zasięgu zalewu wodą o przepływie Q1% (prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat) rzeki[...] , tj. na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Z powyższego studium ochrony przeciwpowodziowej wynika również, iż rzędna wody o przepływie Q1% w rejonie km 26+600 rzeki [...] (tj. w rejonie gdzie znajduje się nieruchomość przeznaczona pod planowane zamierzenie inwestycyjne) wynosi 84,77 m n.p.m. Rzędne terenu istniejącego w miejscu planowanej budowy budynku, według dołączonych do wniosku map sytuacyjno-wysokościowych w skali 1:500 i 1:1000, kształtują się na poziomie ok. 84,50 m n.p.m. Dodatkowo sporządzone przez Prezesa KZGW mapy zagrożenia powodziowego (arkusz [...]) potwierdzają, że teren objęty wnioskiem (działka nr [...] w m. [...], gm. [...]) znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...]. Z powyższych map wynika, iż przedmiotowa działka znajduje się zarówno w zasięgu zalewu wodą o przepływie Q1% jak i w zasięgu zalewu wodą o przepływie Q1%. Zgodnie z tymi mapami, w przypadku wystąpienia wody Q1% (o średnim prawdopodobieństwie wystąpienia) działka skarżącego zostanie pokryta wodą o głębokości mieszczącej się w przedziale od 0,5 m do 2 m. Natomiast w przypadku wystąpienia wody Q10% (o wysokim prawdopodobieństwie wystąpienia) - głębokość ta wyniesie do 0,5 m. Zdaniem organu odwoławczego, analizując usytuowanie przedmiotowej nieruchomości względem rzeki [...] oraz mając na uwadze odległość działki nr [...] od rzeki [...] (na podstawie dokumentów zawartych w aktach sprawy) można stwierdzić, że istnieje duże ryzyko zalania omawianego terenu podczas pojawienia się wezbrania powodziowego. Nadto Prezes KZGW zauważył, iż głębokość zalewu związana z określonym prawdopodobieństwem wystąpienia powodzi przekłada się m. in. na możliwości samodzielnej ewakuacji z terenu zagrożonego powodzią oraz na rodzaj i wielkość potencjalnych strat. Wskazana głębokość zalewu przedmiotowej nieruchomości oraz głębokość zalewu na drodze dojazdowej do nieruchomości, może spowodować utrudnienie w samodzielnej ewakuacji i wymagać będzie udziału służb ratowniczych w tym zakresie. Zwiększenie liczby osób przebywających stale bądź czasowo (np. w okresie letnim) na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią powoduje wzrost kosztów reagowania podczas powodzi. Przy ewakuacji należy zapewnić większą liczbę sprzętu ratunkowego oraz osób udzielających pomocy. W takiej sytuacji również pracownicy służb ratowniczych narażeni są na niebezpieczeństwo. Ponadto należy liczyć się także z potrzebą zabezpieczenia większych kwot na odszkodowania z powodu zwiększenia wartości mienia. W ocenie Prezesa KZGW dopuszczenie do wybudowania na omawianym terenie budynku rekreacji indywidualnej wraz z wiatą wiąże się bezpośrednio ze zwiększeniem ryzyka powodziowego, tj. wystąpieniem większych strat, co oznacza, iż utrudniona zostanie ochrona przeciwpowodziowa. Każda nowa zabudowa na terenie zagrożonym powodzią, może powodować zmianę przepływu i podpiętrzenie wód powodziowych oraz zmniejszenie retencji wodnej. Położenie nieruchomości na trasie przepływu wód powodziowych oraz niesionego wraz z wodą materiału może spowodować zniszczenie przedmiotowego budynku. Niesione przez wodę elementy zniszczonego budynku mogą powodować niszczenie i blokowanie obiektów budowlanych położonych poniżej, co z kolei może spowodować dodatkowe niebezpieczeństwo dla zdrowia i mienia nie tylko użytkowników planowanego budynku rekreacji indywidualnej, ale i mieszkańców okolicznych terenów. Konkludując organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z wiatą może powodować zwiększenie ryzyka powodziowego, w tym zwiększenie strat i zagrożenia dla użytkowników planowanego budynku i mieszkańców okolicznych terenów, natomiast gromadzenie ścieków w szczelnym zbiorniku na nieczystości ciekłe może powodować zagrożenie dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi. Na powyższą decyzję z dnia [...] września 2015 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. Zaskarżonej decyzji Prezesa KZGW zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zarzucono także, że Prezes KZGW rozpatrując przedmiotowe odwołanie przekroczył terminy zapisane w Kodeksie postępowania administracyjnego i nie poinformował strony o przyczynach przedłużenia czasu rozpatrywania odwołania. Zdaniem skarżącego projektowany budynek rekreacji indywidualnej nie spowoduje konieczności uruchomienia służb ratowniczych podczas powodzi tylko do tej lokalizacji, ponieważ w sąsiedztwie znajdują się zabudowania (bliska odległość tych zabudowań od rzeki [...]), które są narażone na wody powodziowe. Skarżący zaznaczył, że projektowany budynek nie jest przeznaczony do stałego zamieszkania, a jedynie do okresowych pobytów. Inwestor jest świadomy zagrożeń i śledzi komunikaty poziomu wody dzięki czemu może uniknąć pobytów w okresach zagrożenia powodziowego. Wskazał również, że z dostępnych map zagrożenia powodziowego wynika, iż usytuowanie przedmiotowego zabudowania nie zakłóci przepływu wód powodziowych i ich podpiętrzenia, ponieważ wokół budynku pozostanie wolna przestrzeń do swobodnego przepływu wód. Projektowany budynek jest w technologii tradycyjnej na fundamencie żelbetowym w gruncie rodzimym, a jedynie ściany fundamentowe wykonane na wysokość ponad rzędną zalewową i obsypane piaskiem dla celów wizualnych. Taka konstrukcja budynku - w ocenie skarżącego - jest stabilna i nie ulega uszkodzeniu podczas powodzi. Ponadto skarżący wyjaśnił, że zbiornik na nieczystości ciekłe będzie wykonany jako zbiornik szczelny z wyprowadzeniem otworu rewizyjnego 1,00 m nad poziom maksymalnej wody powodziowej, zabezpieczy to przed dostaniem się wód wezbraniowych do zbiornika, nie spowoduje zagrożenia dla jakości wód. Konstrukcja studni głębinowej i jej połączenie z instalacją wodociągową wewnętrzną jest szczelne, zapewniające brak możliwości przedostania się czegokolwiek do studni, czyli ryzyko zanieczyszczenia wody pitnej oraz czasowego dostępu do niej jest znikome. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469). Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 6c Prawa wodnego pod pojęciem obszaru szczególnego zagrożenia powodzią rozumieć należy: a) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat; b) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat; c) obszary, między linią brzegu, a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, a także wyspy i przymuliska, o których mowa w art. 18, stanowiące działki ewidencyjne; d) pas techniczny w rozumieniu art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność, że działka nr [...] w miejscowości [...], gm. [...], na której skarżący planuje zrealizowanie zamierzonej inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej o pow. 72,06 m2 z dobudowaną wiatą, budową szczelnego zbiornika na ścieki oraz ich gromadzenia znajduje się w rejonie km 26+600 rzeki [...] na obszarze, na którym nie zlokalizowano wałów przeciwpowodziowych. Przypomnieć należy, że jak wykazały organy orzekające, zgodnie ze sporządzonym na podstawie art. 79 Prawo wodne opracowaniem pn. "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap I – rzeka [...]", przedmiotowa działka znajduje się w zasięgu zalewu wodą o przepływie Q1% (prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat) rzeki [...], tj. na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Z powyższego studium ochrony przeciwpowodziowej wynika również, iż rzędna wody o przepływie Q1% w rejonie km 26+600 rzeki [...] wynosi 84,77 m n.p.m. Rzędne terenu istniejącego w miejscu planowanej budowy budynku, według dołączonych do wniosku map sytuacyjno-wysokościowych w skali 1:500 i 1:1000, kształtują się na poziomie ok. 84,50 m n.p.m. Nadto ze sporządzonych przez Prezesa KZGW map zagrożenia powodziowego (arkusz [...] wynika, iż przedmiotowa działka znajduje się zarówno w zasięgu zalewu wodą Q1% (o średnim prawdopodobieństwie wystąpienia) jak i w zasięgu zalewu wodą Q10% (o wysokim prawdopodobieństwie wystąpienia, tj. raz na 10 lat). Zgodnie z tymi mapami, w przypadku wystąpienia wody Q1% działka skarżącego zostanie pokryta wodą o głębokości mieszczącej się w przedziale od 0,5 m do 2 m. Natomiast w przypadku wystąpienia wody Q10% - głębokość ta wyniesie do 0,5 m. Zgodnie z art. 88 l ust. 1 Prawa wodnego, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywania urządzeń wodnych, budowy innych obiektów budowlanych oraz zmiany ukształtowania terenu. Stosownie natomiast do art. 88 l ust. 2 Prawa wodnego jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1. Z treści art. 88 l ust. 2 Prawa wodnego. wynika zatem, że istotą decyzji dotyczącej zwolnienia od zakazów wykonywania robót na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią jest jej uznaniowy charakter. Uznanie administracyjne nie oznacza jednak dowolności organu administracji publicznej co do rozstrzygnięcia, o czym świadczą określone w tym przepisie przesłanki podejmowania decyzji w tej materii. Katalog przesłanek pozwalających na zwolnienie od zakazów został określony w przepisie prawa materialnego, co oznacza zakreślenie granic swobodnego uznania organu. Organ przy wydawaniu decyzji o zwolnieniu od zakazu jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione przesłanki określone w przywołanym art. 88 l ust. 2 p.w. W ten sposób przeprowadzona analiza stanu faktycznego stanowi podstawę do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Oceniając zaskarżoną decyzję pod tym kątem, Sąd nie dopatrzył się w niej cech dowolności. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można zarzucić organowi, że rozpoznając wniosek strony przekroczył ramy uznania administracyjnego bądź, że nie uzasadnił w sposób właściwy i wyczerpujący swojego stanowiska. W kontrolowanej sprawie niespornym jest, że przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie zagrożonym powodzią. Aby ocenić czy rzeczywiście nie istniały przesłanki do zwolnienia należy zdefiniować pojęcie "zarządzania ryzykiem powodziowym". Ustawa nie definiuje tego pojęcia. W art. 9 pkt 1b Prawo wodne mowa jest o celach zarządzania ryzykiem powodziowym. W rozumieniu ustawy chodzi o czynności służące ograniczeniu negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej. Inaczej mówiąc Dyrektor RZWG może zwolnić od zakazów o ile proponowane przez inwestora działania nie będą miały negatywnego wpływu m.in. na ludzi czy środowisko w przypadku powstania powodzi, nie zwiększą negatywnych skutków związanych z powodzią w zakresie możliwości zarządzania ryzykiem powodziowym. W związku z tym należy się zgodzić z organami orzekającymi, że w przypadku budowy budynku rekreacji indywidulanej odstąpienie od zakazów budowy obiektów budowlanych może doprowadzić do znacznych utrudnień zarządzania ryzykiem powodziowym. Wynika to z tego, że budynek rekreacyjny to przecież budynek przeznaczony na pobyt ludzi, którzy w nim mieszkają. Nadto budynek przeznaczony na pobyt ludzi musi być wyposażony w infrastrukturą pozwalającą na tego rodzaju pobyt i to zarówno sanitarną jak i lokalową. Z pobytem ludzi w tego rodzaju budynku związane jest posiadanie mienia potrzebnego do funkcjonowania na co dzień. Nie ulega wątpliwości, że dobro jakim jest życie i zdrowie człowieka jest dobrem wyższym niż jego mienie. W tym wypadku, z uwagi na konieczność zapewnienia ludziom warunków do życia konieczne będzie także dokonanie nakładów inwestycyjnych które także jako wartość nie pozostają bez znaczenia przy ocenie skutków zagrożenia przeciwpowodziowego. W związku z tym w przypadku powodzi ryzyko jej skutków odnosi się nie tylko do mienia ale przede wszystkim do ludzi, a co za tym idzie, zwiększa nakłady akcji przeciwpowodziowych z tym związanych a w konsekwencji utrudnia zarządzanie ryzykiem powodziowym – art. 88l pkt 3 Prawa wodnego. Sąd zauważa także, iż celem regulacji prawnych związanych z ochroną przeciwpowodziową nie jest wyłącznie realna ochrona przed ryzykiem powodziowym i związanych z tym strat. W przepisach tych chodzi o stworzenie takiego systemu i kształtowania terenu aby zapewnić, w razie powodzi, jak największą ochronę mienia i ludzi. Jednym ze sposobów realizacji tych celów jest ograniczenie zabudowy na terenach zagrożenia powodziowego. Dopuszczenie tego rodzaju zabudowy zwiększy ryzyko związane z zagrożeniem ryzykiem powodziowym. W ocenie Sądu zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, iż inwestycja polegająca na budowie budynku rekreacji indywidualnej wraz z wiatą może powodować zwiększenie ryzyka powodziowego, w tym zwiększenie strat i zagrożenia dla użytkowników planowanego budynku i mieszkańców okolicznych terenów, natomiast gromadzenie ścieków w szczelnym zbiorniku na nieczystości ciekłe może powodować zagrożenie dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi. Na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie może mieć także wpływu okoliczność wydania pozytywnej decyzji zwalniającej od zakazów dla działek znajdujących się w pobliżu działki skarżącego. Organ administracji wydaje rozstrzygnięcie w zindywidualizowanym stanie faktycznym i wedle przepisów obowiązujących w dacie orzekania. Oznacza to, że wskazana decyzja zwalniająca od zakazów mogła być wydana w innym stanie faktycznym np. ze względu na inną lokalizację inwestycji, odległość od rzeki itp.). Sąd nie podzielił też zarzutów w zakresie naruszenia przez organ przepisów k.p.a. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle zebranego przez organ materiału dowodowego i po rozważeniu zarzutów skarżącego Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności wydanych decyzji. Organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy a następnie go ocenił. Dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie a ustalone fakty i oceny znalazły odzwierciedlenie w treści decyzji i uzasadnienia. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.