IV SA/Wa 321/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. R. i J. R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania J. R. oraz T. R., w miejsce którego wstąpił następca prawny A. R., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], orzekającej w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania w łącznej kwocie 3 635,00 zł, w tym na rzecz T. R. oraz J. R. w kwocie 2 726,25 zł za udział 3/4 części nieruchomości i na rzecz T. R. w kwocie 908,75 zł za udział 1/4 części nieruchomości nabytej na własność Województwa [...], położonej w [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0042 ha, przeznaczonej pod przebudowę wraz z rozbudową drogi wojewódzkiej nr [...] [...]-[...] od km 0+003 do km 19+117, w pkt 2 zobowiązującej Zarząd Województwa [...] do wypłaty ustalonego odszkodowania na rzecz T. R. oraz J. R., jednorazowo, w terminie 14 dni, licząc od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stanie się ostateczna, uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. i orzekł o: 1) ustaleniu odszkodowania w łącznej kwocie 3 635,00 zł za przejętą na własność Województwa [...] nieruchomość, położoną w [...], obręb [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0042 ha, przeznaczoną pod przebudowę wraz z rozbudową drogi wojewódzkiej nr [...] [...]-[...] od km 0+003 do km 19+117, 2) przyznaniu ww. odszkodowania na rzecz: a) A. R. w wysokości 2.271,87 zł za udział 5/8 części w prawie własności ww. nieruchomości oraz b) J. R. 1.363,13 zł za udział 3/8 części w prawie własności ww. nieruchomości; 3) zobowiązaniu Zarządu Województwa [...] do wypłaty odszkodowania ustalonego w pkt 2 jednorazowo, w terminie 14 dni, licząc od dnia wydania niniejszej decyzji. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Nieruchomość położona w [...], obręb [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. 0,0042 ha decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, została przeznaczona pod przebudowę wraz z rozbudową drogi wojewódzkiej nr [...] [...]-[...] od km 0+003 do km 19+117. Powyższa decyzja Wojewody [...] stała się ostateczna w dniu [...] października 2015 r. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], Wojewoda [...] orzekł w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania w łącznej kwocie 3 635,00 zł, w tym na rzecz T. R. oraz J. R. w kwocie 2 726,25 zł za udział 3/4 części nieruchomości i na rzecz T. R. w kwocie 908,75 zł za udział 1/4 części nieruchomości nabytej na własność Województwa [...], położonej w [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0042 ha, przeznaczonej pod przebudowę wraz z rozbudową drogi wojewódzkiej nr [...] [...]-[...] od km 0+003 do km 19+117, w pkt 2 zobowiązał Zarząd Województwa [...] do wypłaty ustalonego odszkodowania na rzecz K. R. oraz J. R., jednorazowo, w terminie 14 dni, licząc od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli T. i J. R. W odwołaniu zarzucono nieprawidłowe ustalenie odszkodowania wskazując, że operacie szacunkowym stanowiącym podstawę jego ustalenia oszacowano wartość całego budynku mieszkalnego, podczas gdy organ wojewódzki ustalił odszkodowanie tylko za 4,88 m2 jego powierzchni przejętej pod inwestycję. Strony wskazały, że w tej sytuacji zarządca drogi zapłaci jedynie za część budynku mieszkalnego, zaś z uwagi na plany inwestycyjne będzie mógł wyburzyć cały budynek, co zdaniem stron jest nie do zaakceptowania. Strony zarzuciły brak powiększenia odszkodowania o 10 000,00 zł. Ponadto zakwestionowano niekorzystne ukształtowanie granic ewidencyjnych działki poprzez poprowadzenie linii rozgraniczających teren częściowo łukiem pod budynkiem mieszkalnym. Po rozpoznaniu odwołania Minister wydał powołaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że podstawą wydania decyzji były przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych tj. art. 12 i 18 specustawy oraz przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r. Powołano, że w sprawie został sporządzony operat szacunkowy z dnia [...] listopada 2015 r. przez rzeczoznawcę H. K. , którego aktualność została potwierdzona na dzień 25 listopada 2016 r. W operacie wskazano, że wyceniana nieruchomość położona jest w miejscowości [...]. Na obszarze tym znajduje się zabudowa siedliskowa, jednorodzinna oraz grunty orne. Nieruchomość położona jest w terenie uzbrojonym, przy czym uzbrojenie terenu odnosi się do sieci energetycznej, wodociągowej i gazowej. Ustalono, że na terenie przejętej pod drogę działki znajdowały się następujące składniki roślinne: wiśnia, orzech włoski, bukszpan, byliny dekoracyjne i śliwa. Ponadto na działce stwierdzono następujące składniki budowlane: część budynku mieszkalno-gospodarczego, nawierzchnię z kostki polbruk oraz płytki betonowe. Badając przeznaczenie wycenianej nieruchomości ustalono, że była ona objęta studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] września 2009 r. Zgodnie z ustaleniami studium przedmiotowa działka położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...] przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz zabudowę z usługami nieuciążliwymi. Wycena gruntu została przeprowadzona w podejściu porównawczym przy zastosowaniu metody korygowania ceny średniej. Wartość części składowych gruntu została oszacowana przy zastosowaniu podejścia kosztowego, metody kosztów odtworzenia, techniki elementów scalonych. Biegła dokonała analizy cen transakcyjnych nieruchomości drogowych oraz nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowo-usługową w celu stwierdzenia czy wyższą wartość osiągają grunty przeznaczone pod drogi czy przeznaczone pod zabudowę. Przeprowadziła analizę dwóch rynków nieruchomości gruntowych przeznaczonych odpowiednio na cele drogowe oraz na cele mieszkaniowo-usługowe, położonych na terenie powiatu [...]. Analizą został objęty okres ostatnich dwóch lat poprzedzających wycenę. Analiza rynku nieruchomości nabywanych na cele drogowe wykazała, że zawierają się w przedziale od 9,00 zł/m2 do 28,56 zł/m2, różnica między ceną maksymalną a minimalną wynosiła 19,56 zł. Cena średnia wyniosła 20,25 zł/m2. Analiza nieruchomości nabywanych na cele mieszkaniowo-usługowe wykazała, że nie ma różnicy między przeznaczeniem pod usługi, a przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową. Na przedmiotowym terenie ceny transakcyjne wahały się od 14,09 zł/m2 do 51,34 zł/m2. Różnica między ceną maksymalną a minimalną wynosiła 37,25 zł. Biegła uznała za zasadne przeprowadzenie procesu wyceny w oparciu o rynek gruntów pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, jako rynku bardziej korzystnego z punktu widzenia cenności gruntów dla właściciela nieruchomości wywłaszczanej. W wyniku analizy cen transakcyjnych nieruchomości gruntowych niezabudowanych, przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowo-usługową biegła stwierdziła, iż zasadniczy wpływ na cenę miały następujące cechy rynkowe: położenie - 50%, powierzchnia - 30%, dostęp do urządzeń infrastruktury technicznej - 20%. Biegła opisała trzy nieruchomości porównawcze oraz obliczyła wartości współczynników korygujących z uwzględnieniem przyjętych cech rynkowych. Wartość gruntu działki nr [...] oszacowano na kwotę 1 230,00 zł. Wartość odtworzeniową budynku mieszkalno-gospodarczego z uwzględnieniem współczynnika regionalnego i stopnia zużycia technicznego oszacowano na łączną kwotę 30 834,00 zł. Wartość części budynku znajdującego się na przejętej nieruchomości oszacowano na kwotę 1 233,00 zł. Wartość odtworzeniową chodnika z płytek typu polbruk oszacowano na kwotę 310,00 zł, zaś wartość chodnika z płytek betonowych oszacowano na kwotę 45,00 zł. Wartość roślin sadowniczych, ozdobnych i cebulowych oszacowano na łączną kwotę 817,00 zł. Organ uznał, że operat został sporządzony zgodnie z art. 134 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Wskazano, że spełnia on wszelkie wymogi formalne i opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości. Powołano, że wyceniana nieruchomość była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową i do porównania prawidłowo przyjęto transakcje nieruchomościami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową i mieszkaniowo usługową z uwago na korzystniejsze ceny transakcyjne w porównaniu do nieruchomości drogowych. Organ odwoławczy uznał, że postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania zostało przeprowadzone prawidłowo, a zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Wskazano, że przejęciu podlega tylko działka nr [...] wraz ze znajdującymi się na niej naniesieniami, w tym częścią budynku mieszkalno-gospodarczego, zatem niedopuszczalne byłoby ustalenie odszkodowania w wysokości odpowiadającej wartości całego budynku mieszkalno-gospodarczego w częściach usytuowanych również poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Postępowanie administracyjne nie obejmuje swym zakresem kwestii dotyczących pokrycia dodatkowych kosztów związanych z koniecznością zmiany dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości, w tym wypadku związanym ze zmianą ukształtowania granic działki. Organ wskazał, że dotychczasowi właściciele mogą dochodzić odszkodowania za nieruchomości sąsiednie powstałe w wyniku podziału, jak również za znajdujące się na nich części składowe na drodze prawa cywilnego. Powołano, że ustawa o gospodarce nieruchomościami odnosi się do wartości nieruchomości, a nie do powstałych w związku z wywłaszczeniem szkód, jakie poniosą ewentualnie dotychczasowi właściciele. W odniesieniu do zarzutu niepowiększenia odszkodowania o 10 000 zł, to organ zauważył, że brak jest podstaw na gruncie obowiązującego art. 18 ust. 1f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych do powiększenia odszkodowania, albowiem jak zasadnie ustalił organ I instancji z pisma z pisma byłych właścicieli z dnia 20 lutego 2016 r. wynika, że budynek mieszkalny nie był zamieszkany przez T. i J. R. W budynku są zameldowani i mieszkają lokatorzy na podstawie umowy najmu z [...] sierpnia 1973 r. po dzień dzisiejszy. Natomiast kwestia dotycząca podziału nieruchomości pod inwestycję drogową i związany z tym przebieg linii rozgraniczającej przez część budynku, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania mającego na celu wyłącznie ustalenie odszkodowania, a mogła być podnoszona przez strony w odrębnym postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Z uwagi na fakt, iż spadek po T. R. odziedziczył syn A. R. w całości, organ odwoławczy uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., i orzekł o przyznaniu odszkodowania na jego rzecz. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli A. R. i J. R. Decyzji zarzucono naruszenie art. 21 ust. 2 Konstytucji oraz art. 93 ust. 3 b ust. 3 b ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami . Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi zakwestionowano wysokość odszkodowania, odmowę powiększenia odszkodowania o kwotę 10.000,00 zł. Wskazano, że ustalona wysokość odszkodowania nie rekompensuje szkody związanej z koniecznością wyburzenia całego budynku i utraty czynszu otrzymywanego przez zamieszkujących w budynku najemców. Zakwestionowano sposób podziału nieruchomości zarzucając, że jedna z linii rozgraniczających przebiega łukiem pod budynkiem należącym do Skarżących. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji drogowych w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 2017. 1496 t.j.) oraz przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2016.2147 tj.). W ocenie Sądu organ dokonał właściwych ustaleń stanu faktycznego w sprawie i Sąd uznaje je za własne; ustalenia te zostały szczegółowo przytoczone we wstępnej części uzasadnienia. Prawidłowo również organ wskazał podstawę prawną wydanej decyzji. Nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. została przeznaczona pod budowę drogi wojewódzkiej nr [...], decyzja stała się ostateczna z dniem [...] października 2015 r. Z tym dniem przedmiotowa nieruchomość stała się własnością Województwa [...]. Dla nieruchomości była prowadzona księga wieczysta z wpisanym prawem własności w udziale ¾ na rzecz T. R. i J. R. na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej oraz T. R. w udziale do ¼. Na podstawie art. 12 ust. 4f specustawy drogowej odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługują do nieruchomości ograniczone prawa rzeczowe. Zgodnie z art. 12 ust. 5 specustawy drogowej, do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 1 wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Według art. 130 ust. 2 ustawy ugn, ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 156 ust. 1 ugn ww. opinia sporządzana jest na piśmie w formie operatu szacunkowego. Organ prawidłowo uznał, że sporządzony w sprawie operat z dnia [...] listopada 2015 r. przez rzeczoznawcę majątkowego H. K. spełnia wszystkie wymogi wynikające z przepisów ustawy ugn oraz przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207 poz. 2109 z późn. zm.) i jako dowód w sprawie może stanowić podstawę dokonania ustaleń fatycznych w zakresie wysokości należnego odszkodowania. Operat szacunkowy dotyczący przedmiotowej nieruchomości sporządzony został według stanu nieruchomości z dnia 30 lipca 2014 r., tj. z dnia wydania decyzji Wojewody o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zgodnie z art. 134 ust. 1 ugn, podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości. Stosownie do treści przepisu art. 134 ust. 2 ugn, przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami. Według treści przepisu art. 134 ust. 3 i 4 ugn, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Natomiast jeżeli przeznaczenie nieruchomości zgodne z celem wywłaszczenia powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. Zgodnie z art. 135 ust. 1 powyższej ustawy, jeżeli ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej, określa się jej wartość odtworzeniową. Przy jej określeniu oddzielnie określa się wartość gruntu i oddzielnie wartość jego części składowych (ust.2). Przy określeniu wartości gruntu stosuje się przepisy art. 134 ust. 2-4 (ust.3). Przy określeniu wartości budynków lub ich części, budowli, urządzeń infrastruktury technicznej i innych urządzeń szacuje się koszt ich odtworzenia z uwzględnieniem stopnia zużycia (ust.4). Rzeczoznawca w złożonym operacie dokładnie opisał stan techniczny i prawny nieruchomości. Dokonał ustaleń w zakresie przeznaczenia nieruchomości wskazując, że w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nieruchomość położona była na obszarze dla którego obowiązywała uchwała nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] września 2009 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zgodnie z którą nieruchomość przeznaczona była pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zabudowę z usługami nieuciążliwymi. Z analizy przeprowadzonej przez rzeczoznawcę wynika, że grunty o przeznaczeniu mieszkaniowo - usługowym odznaczają się wyższą cennością od gruntów przeznaczonych pod tereny dróg. W związku z powyższym uwzględniono zasadę korzyści i przedmiotową nieruchomość wyceniono wg. aktualnego sposobu użytkowania tj. pod budownictwo mieszkaniowo-usługowe, zgodnie z § 36 ust. 1 i 3 rozporządzenia. Oddzielnie określono wartość gruntu i oddzielnie części składowych. Wskazać należy, że zgodnie z art. 154 ust. 1 ugn, wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Do wyceny gruntu rzeczoznawca majątkowy przyjął podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Zgodnie z art. 153 ust. 1 ugn, podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnicę w poszczególnych cechach tych nieruchomości oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej. Natomiast zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia, przy metodzie porównywania parami porównuje się nieruchomości będące przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Na potrzeby wyceny rzeczoznawca majątkowy dokonał analizy rynku transakcji nieruchomościami przeznaczonymi pod tereny dróg, oraz pod budownictwo mieszkaniowo-usługowe, które miały miejsce w okresie ostatnich dwóch lat przed sporządzeniem operatu. Dane dotyczące nieruchomości przedstawiono w tabelach w operacie. Cena średnia nieruchomości drogowych została wyliczona na 20,25 zł, a cena nieruchomości mieszkaniowych od 14,09 do 51,34 za metr – średnia 37,25 zł/m2. Biegła ustaliła również cechy rynkowe zasadniczo wpływające na zróżnicowanie cen na rynku nieruchomości oraz przyznała im odpowiednie wagi. Opis nieruchomości przyjętych do porównania został umieszczony na stronie 15 i 16 operatu. Z wyliczeń wynika, ze wartość rynkowa nieruchomości gruntowej wynosi 29,28 zł/m2, co po przemnożeniu przez powierzchnie nieruchomości (42 m2) daje wartość 1230 zł. Rzeczoznawca oszacował również wartość części składowych gruntu – składników budowlanych i roślinnych. Wartość całego budynku wyceniono na 30.834,00 zł., a wartość części budynku podlegającego wycenie na 1233,00 zł. albowiem pod inwestycję przejęte zostało 4,88 m2 budynku, co stanowi 0,04 udziału w cenie. Koszt odtworzenia chodników wyceniono na 355,00 zł, a składniki roślinne na 817,00 zł. Łącznie wartość odtworzeniową prawa własności przedmiotu wyceny ustalono na 3635,00 zł. Wysokość odszkodowania została prawidłowo ustalona. Organ odwoławczy wydał prawidłową decyzję biorąc pod uwagę, że T. R. zmarł w dniu [...].03.2017 r., a jego następcą prawnym jest syn A. R. Brak było podstaw do powiększenia wysokości odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości albowiem nieruchomość nie została wydana w terminie określonym w art. 18 ust. 1e pkt. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W ocenie Sądu organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, podjęły wszelkie czynności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Nie doszło do naruszenia prawa procesowego ani materialnego. Zarzuty skargi są bezpodstawne. Słusznie wskazał organ odwoławczy, że kwestie ewentualnych nieprawidłowości przy podziale nieruchomości nie mogą być przedmiotem badania w niniejszej sprawie. Zarzuty odnośnie proponowanego podziału nieruchomości, którego skutkiem jest przebieg granicy działek ewidencyjnych pod domem skarżących, mogły być zgłaszane w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na realizację inwestycji liniowej, albo w odwołaniu, bądź skardze na decyzję wydaną w tym przedmiocie. W aspekcie naruszenia art. 21 ust. 2 Konstytucji wskazać należy, że zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, odszkodowanie należne jest za wartość przejętego gruntu wraz z jego częściami składowymi. Zasadnie wskazał organ, że niedopuszczalne byłoby ustalenie odszkodowania za część budynku mieszkalnego usytuowanego poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. W przedmiotowej sprawie odszkodowanie obejmuje tylko wartość nieruchomości, która przeszła na własność Województwa. Ewentualne roszczenia odnośnie utraconych korzyści z czynszu najmu, bądź z tytułu przyszłych szkód spowodowanych koniecznością wyburzenia pozostałej części budynku, nie mogą być przedmiotem tego postępowania, a w przypadków sporów przysługuje prawo do wystąpienia ze stosownym powództwem przed sądem powszechnym. Właściwie również organ uznał, że brak jest podstaw do zastosowania art. 18 ust. 1f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Przesłanką powiększenia odszkodowania o kwotę 10.000,00 zł. jest fakt zamieszkiwania w budynku posadowionym na nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez właściciela. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1f ustawy jest jednoznaczny i nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych. W okolicznościach przedmiotowej sprawy bezspornym jest, że w budynku zamieszkują najemcy, a nie właściciele, co wynika z pisma właścicieli z dnia 28.01.2016 r. i 20.02.2016 r. Brak więc było podstaw do powiększenia odszkodowania o 10.00,00 zł. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł też w zaskarżonej decyzji uchybień uzasadniających stwierdzenie nieważności bądź jej uchylenie. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. ----------------------- 1