IV SA/Wa 322/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej Z. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 322/12 oddalającego skargę Z. z siedzibą w T. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: - odrzucić skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 322/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. z siedzibą w T. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W dniu 20 czerwca 201 r. strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Skarga kasacyjna została sporządzona (podpisana) przez Kierownika Z. w T. W ocenie skarżącego, z przepisu art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) nie wynika, aby skarga kasacyjna musiała być sporządzona przez zawodowego pełnomocnika. Sformułowanie, zgodnie z którym "skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem (...)" nie zawiera w swej treści nakazu korzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, co najwyżej dopuszcza "taką alternatywę". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejszą skargę kasacyjną sporządził osobiście Kierownik Z. w T., nie legitymujący się uprawnieniami wymaganymi od osób wymienionych w art. 175 § 2 i § 3 p.p.s.a. – czym naruszył obowiązek wynikający z art.178 p.p.s.a. Tymczasem przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawierają zamknięty katalog podmiotów uprawnionych do sporządzenia skargi kasacyjnej i są to osoby, które posiadają fachową wiedzę prawniczą umożliwiającą prawidłowe skonstruowanie tychże pism procesowych. Stosownie do art. 175 § 1 cytowanej ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3 (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządził sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalna jest skarga kasacyjna: wniesiona od orzeczenia, od którego nie przysługuje omawiany środek, wniesiona przez podmiot niebędący stroną, sporządzona przez podmiot nieuprawniony. Ustosunkowując się do podniesionych przez Stronę skarżącą wątpliwości interpretacyjnych, wskazać trzeba, iż w ocenie Sądu, biorąc pod uwagę bogate w tej materii orzecznictwo a także poglądy przedstawiane w literaturze przedmiotu, nie budzi wątpliwości, że użyte w ustawie procesowej sformułowanie, zgodnie z którym "skarga kasacyjna powinna być sporządzona" należy rozumieć jako obowiązek jej sporządzenia przez profesjonalny podmiot. Uzasadniając powyższe stanowisko, w myśl zasady pierwszeństwa wykładni językowej (por. L. Morawski: Wykładnia w orzecznictwie sądów. Komentarz, Toruń 2002, s. 85), wskazać należy, że w słownikach języka polskiego słowo "powinno" jest w podstawowym znaczeniu tłumaczone następująco: - Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. St. Dubisza, PWN, Warszawa 2003, Tom III, str. 466: "jest pożądane, konieczne, żeby ktoś coś zrobił, trzeba żeby ktoś coś zrobił, wykonał; jest wskazane, żeby jakaś osoba jakaś rzecz, jakieś wydarzenie itp. spełniały określone warunki". - Nowy słownik języka polskiego pod red. E. Sobol, PWN, Warszawa 2002, str. 734: "podmiotem, do którego się odnosi wyraz powinien jest osoba, która ma obowiązek coś zrobić, która musi cos zrobić; podmiotem jest coś, co musi spełnić pewien warunek, zachować się w pewien określony sposób". - Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN, t. II., s. 870: "obowiązkowe należne, pożądane, oczekiwane, spodziewane". Również w języku prawniczym, używanym w aktach normatywnych i orzecznictwie sądowym, utrwalone jest rozumienie wyrażenia "powinno być sporządzone" jako obowiązku sporządzenia. Przedstawiona wykładnia wyrażenia "powinno być sporządzone" potwierdzona została również w bogatym orzecznictwo sądów administracyjnych. Przykładem są postanowienia NSA z 9 marca 2004 r., FSK 222/04 i z 16 marca 2004 r., FSK 209/04 i FSK 282/04 niepubl, oraz z dnia 11 lipca 2008 r., II FZ 256/08 (publ. Lex nr 493665), a także postanowienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: z dnia 6 grudnia 2007 r., I SA/Bd 425/07, z dnia 17 grudnia 2007 r., II SA/Op 323/07, z dnia 17 czerwca 2007 r., II SA/Bk 854/07. Podobnie w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2004 r. (OSK 219/04, niepubl.). Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że wywody skarżących, iż użyte w tym przepisie sformułowanie "skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego nie oznacza, iż musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego" należy uznać za dowolną wykładnię omawianego przepisu. Wyrazy "powinien, powinna, powinno" oznaczają: mieć obowiązek zrobienia czegoś, być zobowiązanym do wykonania czegoś, podlegać konieczności odpowiadania pewnym warunkom". Wobec powyższego WSA w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną z dnia 19 czerwca 2012 r. (nadaną w urzędzie pocztowym w dniu następnym) od wyroku tut. Sadu z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 322/12., jako nieropuszczalną, ponieważ osoba ją wnosząca nie należy do grupy podmiotów wymienionych w powyższych przepisach. Kierując się przytoczonymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.