IV SA/Wa 3231/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alina Balicka (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2019r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2018r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej B. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z [...] października 2018r., nr: [...] (dalej: "zaskarżone postanowienie") Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "Generalny Dyrektor, organ II instancji"), po rozpatrzeniu zażalenia [...] (dalej: "skarżąca") na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej "Regionalny Dyrektor, organ I instancji") z [...] czerwca 2018r. znak: [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowie przydomowej oczyszczalni ścieków, budowie studni wierconej, budowie pompy ciepła na działce nr [ w miejscowości [, gmina [, utrzymał to postanowienie w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Pismem z dnia 6 czerwca 2018r. Wójt Gminy [ (dalej: Wójt) zwrócił się do Regionalnego Dyrektora o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowie przydomowej oczyszczalni ścieków, budowie studni wierconej, budowie pompy ciepła na działce nr [ w miejscowości [...], gmina [...]. Postanowieniem z dnia [...]czerwca 2018r. organ I instancji odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji położonej w granicach obszaru Natura 2000 [...] ([...]). Zdaniem Regionalnego Dyrektora działka nr [...]stanowi fragment większego płatu siedliska przyrodniczego będącego przedmiotem ochrony w obszarze Natura 2000 – niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie ([...]), który ma powierzchnię ok. 2,9 ha. Organ I instancji wskazał, iż realizacja inwestycji będzie skutkować przekształceniem części działki nr [...], a tym samym zniszczeniu ulegnie fragment omawianego płatu siedliska o powierzchni ok. 0,21 ha. Regionalny Dyrektor podkreślił, iż budowa planowanego budynku wraz z infrastrukturą towarzyszącą spowoduje nie tylko fizyczne zajęcie terenu działki, ale również przyczyni się do uszczuplenia i fragmentacji całego płatu siedliska przyrodniczego, w obrębie którego przedmiotowa działka się znajduje oraz obniżenia jego jakości przyrodniczej. W uzasadnieniu wskazano także, iż teren ten stanowi siedlisko wielu gatunków ptaków stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000, tj. orlik krzykliwy, orzeł przedni, trzmielojad i inne. Uzasadniając swoje stanowisko Regionalny Dyrektor wskazał także, że realizacja przedmiotowej inwestycji może naruszyć art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 142, z późn. zm.), gdyż niemożliwe jest wykluczenie możliwości znaczącego negatywnego oddziaływania ww. przedsięwzięcia na cele ochrony obszaru Natura 2000 [...] ([...]), na terenie którego ma być zrealizowana ww. inwestycja. Na powyższe postanowienie zażalenie z dnia [...] lipca 2018r. złożyła skarżąca. W zażaleniu wskazano, iż organ I instancji opiera się w swoich postanowieniach jedynie na teoretycznych opiniach nie popartych dowodami. Jednocześnie skarżąca podkreśla, iż WSA w Rzeszowie już dwukrotnie uchylił postanowienia Regionalnego Dyrektora dotyczące sprawy skarżącej. W zażaleniu podkreślono także, iż w odległości ok. 70 metrów od przedmiotowej działki, po drugiej stronie drogi została zrealizowana inwestycja, dla której inwestor nie był zobligowany do przedstawienia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Jak już wskazano na wstępie, zaskarżonym postanowieniem Generalny Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora. Organ II instancji wskazał, że stosownie do treści art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dz. U. Z 2017r., poz. 1073, z pózn. zm.), (dalej: ustawa o planowaniu) wynika, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym miejscowo regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do obszarów objętych ochroną, innych niż parki narodowe i ich otuliny. Przedłożony przez Wójta projekt decyzji o warunkach zabudowy do uzgodnienia organowi I instancji zakłada realizację inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowie przydomowej oczyszczalni ścieków, budowie studni wierconej oraz budowie pompy ciepła na działce nr [...]w miejscowości [...], gmina [[...], na terenie obszaru Natura 2000 [...] ([...]). Generalny Dyrektor podtrzymał stanowisko Regionalnego Dyrektora, iż nie można wykluczyć występowania znacząco negatywnego oddziaływania ustaleń projektu decyzji o warunkach zabudowy na obszar Natura 2000 [...]. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy zaznaczył, iż planowana inwestycja położona jest na terenie siedliska przyrodniczego niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie ([...]), które stanowi przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 [...]. W ocenie Generalnego Dyrektora planowana inwestycja może znacząco negatywnie oddziaływać na siedlisko przyrodnicze [...]. Podkreślono także, że z dokumentacji przyrodniczej zgromadzonej na potrzeby opracowania Planu Zadań Ochronnych (PZO) dla analizowanego obszaru Natura 2000 wynika, że na terenie przedmiotowej działki nr [...]oraz na działkach sąsiednich (m.in. [...],[...]i [...]) zinwentaryzowano siedlisko przyrodnicze 6510 niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie będące przedmiotem ochrony w omawianym obszarze Natura 2000. Dalej wyjaśniono, że siedlisko 6510 to zbiorowiska roślinne zlokalizowane głównie na żyznych, świeżych glebach mineralnych, bez śladów zabagnienia. Są to łąki bogate florystycznie, wysokoproduktywne, gdzie dominują takie gatunki traw jak: rajgras wyniosły, kupkówka pospolita, stokłosa miękka. Siedliska te mają wybitnie półnaturalny charakter, i rozwinęły się wtórnie w miejscu wycięcia lasów liściastych i zagospodarowania tych terenów jako łąki kośne. Poziom wody gruntowej waha się, ale nigdy nie dochodzi do samej powierzchni. Zwykle zajmują wypłaszczenie terenu i miejsca o niewielkim nachyleniu, choć wykształcają się także na regularnie koszonych nasypach kolejowych i wałach przeciwpowodziowych. Siedlisko to często tworzy mozaikowe układy z łąkami wilgotnymi czy murawami. Wskazano również, że zgodnie z inwentaryzacją przyrodniczą przeprowadzoną w 2015 r. na terenie przedmiotowej działki znajduje się płat siedliska 6510 podtyp 1, tj. łąka rajgrasowa, o powierzchni ok. 2,8 ha. Jest to siedlisko rozwijające się na potencjalnych siedliskach lasów grądowych. Wykształcające się najczęściej na obrzeżach dolin i wilgotnych kotlin. Zagrożeniem dla omawianego siedliska jest m. in. zaniechanie użytkowania kośnego i pastwiskowego łąk i muraw, które grozi uruchomieniem procesów sukcesyjnych (wkraczaniem krzewów i drzew) i może doprowadzić do pogorszenia warunków siedliska, ustąpienia gatunków charakterystycznych, a w dalszej konsekwencji do zaniku siedliska. Zabudowa siedlisk łąkowych, odchodzenie od tradycyjnego użytkowania płatów i przeznaczenie ich pod zabudowę mieszkalną, letniskową, usługową oraz rozproszona zabudowa powodują trwałe zniszczenie siedliska. Generalny Dyrektor podkreślił, że analizowany płat siedliska przyrodniczego ma powierzchnię ok. 2,8 ha, natomiast zgodnie z informacją zawartą w zażaleniu ok. 5 % działki zostanie przeznaczone pod zabudowę budynkiem oraz drogę dojazdową. Niemniej jednak, skarżąca wskazała także, iż "pozostała cześć działki po zakończeniu procesu realizacji inwestycji poddana byłaby rekultywacji i w efekcie zostałaby utrzymana jej czynność biologiczna". Generalny Dyrektor wyjaśnił, że pojęcie utrzymania czynności biologicznej, a tym bardziej rekultywacja, nie oznacza, że na omawianym terenie zostanie zachowane istniejące siedlisko przyrodnicze, a jedynie, że pozostanie to teren zielony, wolny od zabudowy. W ocenie Generalnego Dyrektora zgromadzony materiał dowodowy w sprawie bezsprzecznie wskazuje na obecność siedliska przyrodniczego 6510 na przedmiotowej działce, dlatego też, zarzut skarżącej, iż organ I instancji opiera się jedynie na teoretycznych opiniach, niepopartych dowodami, uznał za chybiony. Generalny Dyrektor podniósł także, iż z danych inwentaryzacyjnych wynika, iż w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki zaobserwowano takie gatunki ptaków jak trzmielojad, derkacz i gąsiorek. Omawiany kompleks łąkowy, w skład którego wchodzi również teren działki nr [...], należy traktować jako tereny żerowiskowe i lęgowe dla ww. gatunków ptaków będących przedmiotami ochrony obszaru Natura 2000. Gatunki te zasiedlają szeroki wachlarz siedlisk, jednakże przede wszystkim gnieżdżą się w otwartym krajobrazie rolniczym, o zróżnicowanej strukturze oraz na obrzeżach lasów, zasiedlają mozaikę siedlisk z łąkami i pastwiskami, są związane związany ściśle z otwartymi i półotwartymi terenami z ekstensywnie użytkowanymi łąkami lub turzycowiskami, zwłaszcza w dolinach rzecznych. Natomiast zagrożeniem dla populacji tych gatunków jest m.in. zabudowa rozproszona, która prowadzi do lokalnego zanieczyszczenia wód powierzchniowych, zmian sposobu użytkowania terenu oraz zaniechanie koszenia łąk, co w efekcie prowadzi do zarastania i utraty siedlisk tych gatunków. Tym samym w opinii organu odwoławczego uznać należy, że zamierzone przedsięwzięcie będzie mogło, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 [...] również w kontekście negatywnego wpływu na siedliska derkacza, gąsiorka i trzmielojada. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż WSA w Rzeszowie już dwukrotnie uchylił postanowienia organu I instancji dotyczące sprawy skarżącej Generalny Dyrektor wyjaśnił, iż były to postępowania prowadzone w trybie art. 96-98 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2017 r., poz. 1405, z późn. zm.), dalej: "ustawa OOŚ", natomiast niniejsze postępowanie prowadzone jest na podstawie przepisów art. art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu. Dlatego też, zarówno organ I jak i II instancji nie są związane ww. wyrokami, i nie mają one zastosowania do niniejszego postępowania. Generalny Dyrektor Ochrony wskazał również, iż większość zarzutów podniesionych przez skarżącą w zażaleniu dotyczy właśnie postępowań prowadzonych w trybie ustawy OOŚ, dlatego też organ odwoławczy nie może się do nich w żaden sposób ustosunkować, ponieważ dotyczą one postępowań, które nie są przedmiotem niniejszego postępowania w sprawie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do faktu, iż po drugiej stronie drogi, w odległości ok. 70 metrów, zrealizowano inwestycję (dom gościnny), w pierwszej kolejności Generalny Dyrektor wskazał, że kwestie te pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Wyjaśniono, że postępowania dotyczące projektów decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na działkach sąsiednich stanowią odrębne sprawy administracyjne, a zatem ustalenia i ocena stanu faktycznego dokonane w sprawach dotyczących innych działek nie podlegają badaniu przez organ uzgadniający warunki zabudowy dla przedmiotowej działki. Na marginesie organ II instancji zaznaczył, że faktycznie w promieniu ok. 160 metrów po zachodniej stronie drogi od analizowanej działki znajdują się zabudowania (np. działki nr: [...],[...]czy [...]), niemniej jednak tworzą one niewielki kompleks zabudowy, natomiast po wschodniej stronie drogi (gdzie ma zostać zrealizowana inwestycja) nie są zlokalizowane żadne zabudowania, a więc realizacja inwestycji w tym miejscu wiązałaby się z wprowadzeniem nowego elementu do krajobrazu w postaci obiektu kubaturowego, który niewątpliwie zmieni charakter miejsca, w którym będzie posadowiony, zwłaszcza, że w chwili obecnej omawiany płat siedliska przyrodniczego jest pozbawiony zabudowy. Spowoduje to uszczuplenie, fragmentację, a co za tym idzie degradację siedliska 6510 (będącego jedocześnie siedliskiem ptaków), poprzez bezpośrednie zajęcie terenu i zniszczenie siedliska w miejscu planowanej inwestycji i dalszych prac prowadzonych na terenie przedmiotowej działki. Podsumowując, na terenie działki nr [...], przeznaczonej w projekcie decyzji o warunkach zabudowy pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przydomowej oczyszczalni ścieków, studni wierconej oraz pompy ciepła znajduje się siedlisko przyrodnicze 6510 będące przedmiotem ochrony obszaru Natura 2000 [...]. W ocenie Generalnego Dyrektora realizacja planowanej inwestycji będzie wiązać się ze zniszczeniem tego siedliska i jednocześnie siedliska dla gatunków ptaków, które także są przedmiotami ochrony w tym obszarze, a zatem może mieć znacząco negatywny wpływ na cele ochrony ww. obszaru Natura 2000. Pismem z 1 listopada 2018r. skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora z dnia [...] października 2018 r. podnosząc iż orzeczenie zostało wydane na podstawie opinii specjalistów, z których wynikało, że przedmiotowa działka może być wykorzystywana przez gatunki zwierząt objętych ochroną, a w szczególności przez duże ptaki drapieżne (orlika krzykliwego, orła przedniego) oraz przez duże ssaki drapieżne (rysie, niedźwiedzie i wilki), a które nie zostały poparte żadnymi dowodami. Skarżąca zaznaczyła, że prowadziła wielodniowe obserwacje (w różnych porach roku) i nie stwierdziła, aby nad przedmiotowym siedliskiem zalatywały duże ptaki drapieżne, ani nie znalazła dowodów bytowania innych gatunków objętych ochroną. Ponadto, skarżąca podniosła, że z monitoringu który przeprowadziła w latach 2012-2013 wynika, że żaden z wymienionych przez Generalnego Dyrektora gatunków ptaków (gąsiorek, derkacz, trzmielojad) nie został zaobserwowany na tym terenie. Skarżąca wskazała także, iż nie kwestionuje faktu, że na przedmiotowej działce znajduje się siedlisko przyrodnicze niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie (6510), które stanowi przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 [...], jednakże, ostatnie zabiegi pielęgnacyjne były wykonywane na tej działce ponad 3 lata temu, natomiast "w przypadku braku możliwości zrealizowania planowanej inwestycji tak już pozostanie". W końcowej części skargi skarżąca podkreśliła, że jedynym słusznym argumentem podnoszonym przez urzędników jest fakt, że zrealizowanie przedmiotowej inwestycji pogorszy stan siedliska, niemniej w jej ocenie należy rozstrzygnąć spór, która z dostępnych opcji w przypadku przedmiotowego siedliska okazać się może gorsza: czy jego częściowe zagospodarowanie (ok. 21 arów), czy też całkowita degradacja o obrębie przedmiotowej działki, wynikająca z zaniechania prowadzenia prac pielęgnacyjnych (ok. 70 arów). W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania i mogło ono mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...]października 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] czerwca 2018 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowie przydomowej oczyszczalni ścieków, budowie studni wierconej, budowie pompy ciepła na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073), decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z wyjątkiem terenów zamkniętych) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagane jest uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. o czym mówi ust. 5 art. 53 cyt. ustawy. W rozpoznawanej sprawie wskazane przepisy znajdują zastosowanie, albowiem działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego, funkcjonującego na podstawie uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] z 2014 r., poz. [...]). Ponadto działka inwestycyjna zlokalizowana jest w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] PLC 180001 funkcjonującego na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. nr 25, poz. 133 ze zm.) oraz w granicach obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] PLC 18 0001. Formami ochrony przyrody, jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1614) są m.in. parki krajobrazowe i obszary Natura 2000. W ocenie Sądu, z zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji wynika, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie narusza zakazów obowiązujących na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Natomiast zakazy obowiązujące na obszarach Natura 2000, zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody przewidują m.in., że zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Organy orzekające w sprawie uznały, że w przypadku zrealizowania planowanej inwestycji istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo wystąpienia znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na siedliska przyrodnicze stanowiące przedmiot ochrony obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] oraz na żerowiska ptaków drapieżnych, stanowiących przedmiot ochrony w obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...], co uzasadnia odmowę uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, okoliczność ta nie została w sprawie w sposób dostateczny udowodniona. W sytuacji, gdy rozstrzygnięcie organu administracji państwowej ingeruje wprost w prawo własności poprzez ograniczenie uprawnienia strony do zagospodarowania nieruchomości, w sprawie należy w sposób niebudzący wątpliwości wykazać zasadność odmowy. Z akt administracyjnych wynika, że powierzchnia działki nr [...] wynosi 0,7051 ha. Na działce tej, w liniach rozgraniczających teren inwestycji na powierzchni ok. 0,22 ha planowana jest budowa budynku mieszalnego jednorodzinnego. Skarżąca już w zażaleniu podnosiła, że planowana powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego to 210 m². Działka nr [...] stanowi fragment większego płatu siedliska przyrodniczego będącego przedmiotem ochrony w obszarze Natura 2000, tj. niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie o kodzie 6510, który ma powierzchnię ok. 2,9 ha. Organ nie wykazał w sprawie, czy granica tego siedliska przebiega wzdłuż drogi powiatowej przy której położona jest działka nr [...], czy siedlisko to obejmuje też tereny po drugiej stronie tej drogi, które są zabudowane. W ocenie Sądu, projektowane przedsięwzięcie biorąc pod uwagę jego charakter i niewielkie rozmiary obiektu budowlanego nie może samodzielnie negatywnie oddziaływać w sposób znaczący na obszar Natura 2000 w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Nieuzasadnione jest również powoływanie się przez organy na przyszłe (potencjalne) zagrożenia mogące w przyszłości wystąpić na tym obszarze, które razem z tym przedsięwzięciem mogłyby negatywnie oddziaływać na cele ochrony danego obszaru Natura 2000. Nie jest bowiem możliwe dookreślenie, kiedy i jakie przedsięwzięcia, które nie są jeszcze obecnie na dzień wydania zaskarżonego postanowienia organu II instancji nawet w jakikolwiek sposób oznaczone – co do charakteru i rozmiaru – mogłyby spowodować negatywne oddziaływanie na dany obszar Natura 2000 w stopniu znaczącym, o którym stanowi przepis art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Sąd nie podzielił również stanowiska organów, że realizacja planowanej inwestycji mogłaby stworzyć precedens do zabudowania w przyszłości działek sąsiadujących z terenem inwestycji, biorąc pod uwagę zasadę równości wobec prawa. Należy bowiem zaznaczyć, że realizacja każdej kolejnej budowli na tym terenie będzie poddana ustawowo wymaganej ocenie pod względem oddziaływania na środowisko, w tym także w świetle dyspozycji art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Należy pamiętać, że art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody nie zabrania podejmowania wszelkich działań mogących negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, ale tylko takich, których skala negatywnego oddziaływania będzie uznana za znaczącą, a w ocenie Sądu, w sprawie nie wykazano, że do takich przedsięwzięć planowana inwestycja należy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1587/10 (Lex nr 988197) stwierdził, że na obszarze Natura 2000 mogą być podejmowane przedsięwzięcia, które osobno lub w połączeniu z innymi działaniami znacząco negatywnie nie oddziaływają na cele jego ochrony określone w art. 33 ust. 1 u.o.p. Ponadto realizacja przedsięwzięcia, polegającego na budowie budynku mieszkalnego na obszarze Natura 2000 [...] nie może a priori z tej przyczyny wykluczać jego realizacji. Nie jest to bowiem obszar specjalny o charakterze ekologicznym, w obrębie którego obowiązuje specjalny reżim prawny taki jak dla parku narodowego czy też rezerwatu przyrody. Z uzasadnień postanowień organów obu instancji wynika, że odnoszą się one do obszaru Natura 2000 [...] jako całości. Stąd zasadny jest zarzut skarżącej oparcia się przez organy jedynie na teoretycznych opiniach powołanych specjalistów bez poparcia ich dowodami odnoszącymi się wprost do działki inwestycyjnej. Zgodzić się należy ze skarżącą, że organ odmawiając uzgodnienia musi wykazać, że działka nr [...] jest aktualnie wykorzystywana przez gatunki zwierząt objętych ochroną, że działka ta stanowi korytarz migracyjny tych zwierząt, jak również, że działka ta jest miejscem żerowania ptaków drapieżnych objętych ochrona. Skarżąca podniosła, że na działce nr [...] zwierząt i ptaków chronionych nie zaobserwowała, a organy dowodów przeciwnych temu twierdzeniu nie przedstawiły. Należy zauważyć, że w zaskarżonym postanowieniu organ II instancji posługuje się sformułowaniami: "Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego", "... na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.." w sytuacji, gdy akta administracyjne nie zawierają żadnego materiału dowodowego. Ponadto organ I instancji powołuje się na dane, w których posiadaniu się znajduje bez ich konkretyzacji. W tej sytuacji brak jest możliwości weryfikacji ustaleń faktycznych, na które powołują się organy w uzasadnieniach postanowień. Ponownie rozpatrując zażalenie, organ II instancji dokona oceny wpływu planowanej inwestycji na chroniony obszar w odniesieniu konkretnie do działki nr [...]. Organ wskaże jednocześnie materiał dowodowy, który posłużył do ustalenia stanu faktycznego, dołączając go do akt sprawy lub wskazując miejsce, w którym jest dostępny. Z tych wszystkich względów, uznając, że w sprawie zostały naruszone przepisy art. 7, 77 § 1 i 4, 80, 107 § 3 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.