IV SA/Wa 3243/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M.K. i W. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3243/17 odrzucił skargę M. K. i W. K., reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, wobec nieuzupełnienia jej braków formalnych, wniesioną na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w L. z dnia [...] lutego 1982 r. nr [...] zezwalającej Przedsiębiorstwu [...] L. na wejście w teren w celu budowy linii niskiego napięcia oraz elektryfikacji zagrody F. K. we wsi Z. gmina L., w zakresie działki nr [...] położonej w Z. gm. L.. W piśmie z dnia 5 marca 2018 r. (nadanym w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego) pełnomocnik skarżących wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2018 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci nadesłania trzech odpisów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżących wniósł jednocześnie dwa środki prawne: zażalenie i wniosek o przywrócenie terminu. Tymczasem w orzecznictwie sądowym ukształtowany jest pogląd, że czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminu doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko [por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 61/04 (niepubl.) oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt II CZ 120/02 (LEX 110559)]. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął. Dopiero wówczas bowiem czynność taka staje się bezskuteczna w świetle art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), zaś zgodnie z art. 86 § 2 tej ustawy przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. W sytuacji, gdy strona złożyła środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie złożenia środka zaskarżenia [tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt I GZ 120/09 (LEX 582456), również dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Zatem taki wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej należy uznać za niedopuszczalny z mocy samej ustawy, w trybie art. 88 powołanej ustawy i z tej przyczyny za podlegający odrzuceniu. Taka właśnie sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. W terminie otwartym do zaskarżenia postanowienia z dnia 14 lutego 2018 r. o odrzuceniu skargi, u podstaw którego legło stwierdzenie nieuzupełnienia braków formalnych skargi, pełnomocnik skarżących wystąpił zarówno z zażaleniem przeciwko postanowieniu odrzucającemu skargę, jak i z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, opierając jego żądanie o tezę, że naruszenie terminu nie było przez niego zawinione. Konkurencyjność i sprzeczność podstaw obydwu tych środków prawnych jest oczywista. Z tej przyczyny wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 powołanej ustawy [por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1347/10 (LEX 743823), również dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych]. Wniesienie zażalenia stworzyło procesową przeszkodę dla merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.