IV SA/Wa 3244/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. Jawna z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] października 2017 r. po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. jawna, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2016 r., nr [...], o ustaleniu odszkodowania na rzecz [...] Sp. jawna w wysokości [...] zł z tytułu przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w gminie B., obręb S., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod budowę obwodnicy [...] i [...] na [...] wraz z odcinkiem [...] od węzła [...] do węzła [...]" oraz powiększeniu ustalonego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, tj. o kwotę [...] zł i zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w wysokości [...] zł w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] grudnia 2015 r., zmienioną na podstawie art. 155 k.p.a. decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], nieruchomość położona w gminie B., obręb S., oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, została przeznaczona pod budowę obwodnicy [...] i [...] na [...] wraz z odcinkiem [...] od węzła [...] do węzła [...]. Następnie decyzją z [...] czerwca 2016 r., Wojewoda [...] ustalił odszkodowanie z tytułu przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w gminie B., obręb S., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod budowę obwodnicy [...] i [...] na [...] wraz z odcinkiem [...] od węzła [...] do węzła [...]", powiększone o 5% wartości nieruchomości i GDDKiA do wypłaty odszkodowania w wysokości [...] zł w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W odwołaniu [...] Sp. jawna odniosła zarzut braku powiększenia należnej kwoty odszkodowania, ustalonej na łączną kwotę [...] zł o wartość podatku VAT. Minister Infrastruktury i Budownictwa po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z [...] czerwca 2016 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji zacytował przepisy prawne stanowiące podstawę ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa pod drogę publiczną, w tym art. 12 ust. 4 pkt 1, art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, oraz przepisy dotyczące sposobu liczenia odszkodowania, zawarte w u.g.n, i w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego. Organ odwoławczy podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa opisanej wyżej nieruchomości stanowi operat szacunkowy sporządzony w dniu 3 marca 2016 r. przez rzeczoznawcę majątkowego O. T. (nr uprawnienia [...]). Dla określenia wartości gruntu przedmiotowej nieruchomości rzeczoznawca zastosował podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Biegła ustaliła, że nieruchomość podlegająca wycenie położona jest w północno-wschodniej części obrębu S., przy drodze krajowej [...], w bliskiej odległości od granic administracyjnych miasta K. Wyceniana działka stanowi fragment gruntu niezabudowanego, odłogowanego, wydzielonego z nieruchomości niezabudowanej i nieużytkowanej. Bezpośrednie otoczenie przedmiotowej nieruchomości stanowią tereny użytkowane rolniczo i nieużytki, natomiast w dalszej odległości znajduje się hotel oraz inna zabudowa usługowa zlokalizowana wzdłuż drogi, a także zabudowa mieszkaniowa wsi S. Działka nie jest uzbrojona. Dla przedmiotowej nieruchomości obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w B. z dnia [...] lutego 2013 r., zgodnie z którym wyceniana działka położona jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługową, w tym obiekty handlowe o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2. Na potrzeby opisywanej wyceny biegła dokonała analizy kształtowania się cen nieruchomości o przeznaczeniu usługowym oraz nieruchomości drogowych. W przypadku nieruchomości o przeznaczeniu usługowym badaniem objęto okres od 2013 r. do dnia wyceny, natomiast w przypadku nieruchomości drogowych okres od 2014 r. do dnia wyceny. Zakres terytorialny analizy rynku dotyczył województwa [...]. Na podstawie analizy zachowań rynku biegła wyróżniła cechy rynkowe nieruchomości i ich wagi mające wpływ na wartość wycenianej działki. Przyjęła następujące cechy: usytuowanie względem głównego ciągu komunikacyjnego - 40%, pole powierzchni nieruchomości - 30%, warunki zagospodarowania i użytkowania - 30%. Następnie dokonała opisu nieruchomości porównawczych oraz obliczyła sumę poprawek kwotowych. Wartość 1 m2 powierzchni wycenianej nieruchomości biegła określiła jako średnią arytmetyczną skorygowanych cen nieruchomości porównawczych na kwotę 177,94 zł, co w konsekwencji pozwoliło na oszacowanie wartości działki nr [...] o pow. [...] ha, na kwotę [...] zł. Wobec z wcześniejszym wydaniem nieruchomości Wojewoda podwyższył odszkodowanie o 5% wartości nieruchomości, tj. o kwotę [...] zł., tym samym odszkodowanie przez organ I instancji zostało ustalone w łącznej kwocie [...] zł. Organ II instancji uznał, że sporządzony na potrzeby niniejszego postępowania operat szacunkowy wypełnia dyspozycję przepisu § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. Odnosząc się zaś do zarzutu nie uwzględnienia w wysokości odszkodowania podatku VAT, Minister wyjaśnił, iż podatek VAT, związany m.in. z transakcją kupna - sprzedaży nieruchomości, oraz inne podatki i opłaty nakładane przez państwo, stanowią jedno z narzędzi polityki fiskalnej państwa i powinny być traktowane wyłącznie jako element wpływu państwa na wolny rynek. Podatek VAT. jak również i inne podatki czy opłaty powinny być traktowane jako jeden z kosztów zawarcia transakcji (np. tak samo jak prowizja dla pośrednika, której ciężar, tak samo jak podatek VAT, z reguły jest przenoszony na kupującego), który odliczany jest od ceny transakcyjnej, a niejako integralny element tej ceny. Tym samym określana przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym wartość rynkowa przedmiotu wyceny może być traktowana tylko i wyłącznie jako wartość nie obejmująca podatków i opłat lokalnych oraz innych obciążeń związanych z realizacja umowy. Tylko taka bowiem sytuacja gwarantuje, że tak określona wartość będzie najlepszym odzwierciedleniem sytuacji panującej na wolnym rynku i nie będzie zawierała w sobie czynników nie będących de facto czynnikami rynkowymi. Minister podkreślił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 65/10, nie podzielił zdania, iż wysokość odszkodowania za wygasłe prawo użytkowania wieczystego i części składowe gruntu stanowiące odrębną własność, powinna być powiększona o podatek VAT w wysokości 22 % wartości utraconych praw, z tego powodu, że obowiązek odprowadzenia takiego podatku od odszkodowania (art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy bo podatku od towarów i usług) spowoduje spadek jego wartości. Taka sytuacja nie pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą słusznego odszkodowania, w rozumieniu art. 21 ust. 2 Konstytucji R.P. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości (art. 134 ust. 1 ugn w zw. z art. 12 ust. 5 ustawy drogowej z 2003r.). Obowiązek zapłaty przez skarżącego podatku VAT od odszkodowania nie ma wpływu na wartość rynkową nieruchomości. Podatek ten jest cenotwórczy i gdyby wartość nieruchomości odnieść do jej ceny, to powinna ona zawierać już w sobie podatek VAT. Sąd stwierdził, że należny podatek zawsze będzie pomniejszał wysokość przyznanego odszkodowania, co znajduje potwierdzenie w treści art. 29 ust. 1 zd. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Wtórne w stosunku do odszkodowania obowiązki publicznoprawne związane z podatkiem, nie mogą przekładać się na ocenę odszkodowania w kategoriach słuszności, jeśli jego wysokość odzwierciedla wartość rynkową utraconego prawa. Organ zaznaczył, iż podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 13 kwietnia 2011 r., I OSK 921/10 i z 19 stycznia 2012r., I OSK 171/11, publ. CBOSA. W skardze [...] Sp. jawna z siedzibą w G., reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżonej decyzji zrzuciła naruszenie: 1) art. 12 ust. 5, art. 18 ust. 1 i 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 134 u.g.n. i art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, 2) art. 21 ust. 2 Konstytucji i art. 1 Protokołu nr 1 z 20 marca 1952 r. do Konwencji z 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w związku z naruszeniem zasad do uzyskania odszkodowania, a także zasad traktatowych Unii Europejskiej ochrony własności, zasady równego traktowania i zasad państwa prawnego, poprzez zaniżenie słusznego odszkodowania, nie ustalenie odszkodowania jako ekwiwalentnego do ceny sprzedaży, nie powiększenie rynkowej wartości netto o należny podatek od towarów i usług od skarżącej jako czynnego podatnika podatku od towarów i usług, i w konsekwencji pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 134 p.p.s.a. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że przedmiotem skargi jest tylko i wyłącznie kwestia dodania do kwoty ustalonego odszkodowania podatku od towarów i usług. Zaznaczyć należy, że skarżąca Spółka nie kwestionuje ustalenia dotyczącego wartości nieruchomości. Sąd kontrolując legalność decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] października 2016 r. we wszystkich aspektach stwierdza, że w zakresie ustalenia wartości nieruchomości, w żadnym razie nie ma podstaw do podważania legalności zaskarżonej decyzji, jak utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2016 r. Prawidłowo jako podstawę ustalenia odszkodowania przyjęto operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego. Stosownie do treści art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2031, zwana dalej " specustawa drogowa" ) do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosować należy odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Zgodnie z art. 18 tej ustawy odszkodowanie ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. W rozpoznawaj sprawie podstawę do ustalenia odszkodowania z tytułu przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w gminie B., obręb S., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod budowę obwodnicy [...] i [...] na [...] wraz z odcinkiem [...] od węzła [...] do węzła [...]" stanowił operat szacunkowy z dnia [...] marca 2016 r., sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego O. T. Oceniając ten operat, należy za organami obu instancji przyjąć, że ustalona w nim wartość nieruchomości przejętej na rzecz Skarbu Państwa jest ustalona w sposób wymagany przez prawo i opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości i nie zawiera nieprawidłowości, które uniemożliwiałyby jego wykorzystanie do ustalenia odszkodowania. Jak już wspomniano wyżej przedmiotem sporu w tej sprawie jest zagadnienie czy ustalone na podstawie wartości rynkowej nieruchomości odszkodowanie powinno zostać powiększone o obowiązującą stawkę podatku VAT, jak tego oczekuje skarżąca Spółka będąca czynnym podatnikiem tego podatku. Zgodnie z art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości (ust. 1). Tą zaś stanowi najbardziej prawdopodobna cena nieruchomości, możliwa do uzyskania na rynku określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych po przyjęciu założeń wymienionych w art. 151 ust. 1 tej ustawy. W przepisach specustawy drogowej, jak też ustawy o gospodarce nieruchomościami brak jest więc podstawy prawnej upoważniającej do kształtowania odszkodowania nie tylko w oparciu o wartość rynkową nieruchomości, ale też w oparciu o ewentualnie należny podatek. Powiększenie ustalanego odszkodowania może nastąpić wyłącznie w przypadku określonym w art. 18 ust. 1e specustawy drogowej, w związku z dobrowolnym wydaniem nieruchomości z zachowaniem określonego terminu. W ocenie sądu słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, że podatek VAT związany z transakcją sprzedaży nieruchomości stanowi narzędzie polityki fiskalnej państwa, nie zaś element warunków sprzedaży na wolnym rynku. Dlatego podatek ten powinien być traktowany jedynie jako element kosztów związanych z zawarciem transakcji i podlegać odliczeniu (a więc pomniejszać wysokość przyznanego odszkodowania). Twierdzenie strony skarżącej, iż przy zawarciu transakcji na wolnym rynku, uzyskana ze sprzedaży nieruchomości cena musiałaby zostać podwyższona o obowiązującą stawkę 23% podatku VAT, nie przeczy stanowisku o braku podstaw do uwzględniania podatku przy określeniu wartości rynkowej nieruchomości. To, że zbywca nieruchomości ma określone zobowiązania podatkowe, nie ma wpływu na wartość rynkową nieruchomości, która przecież z tego subiektywnego powodu nie ulega podwyższeniu. Żaden racjonalny nabywca nie zapłaciłby za nieruchomość więcej aniżeli wynosi jej wartość rynkowa, a tylko taki racjonalny wzorzec działania zakłada ustalanie wartości rynkowej nieruchomości. Cena ustalona za przeniesienie prawa własności będąca pochodną określenia jej wartości rynkowej, stanowiłaby zatem niewątpliwe ze względu na obowiązki publicznoprawne zbywcy cenę brutto, a więc zawierającą należny podatek VAT. W odniesieniu do tego zagadnienia wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, wyrażając pogląd, że ustawa o gospodarce nieruchomościami nie daje podstaw prawnych do ustalenia i wypłaty kwoty podatku od towarów i usług kwotę, ponad kwotę należnego odszkodowania. W wyroku z dnia 13 października 2016 r. sygn. akt I OSK 3241/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przy wyliczaniu wartości rynkowej nieruchomości, brane są pod uwagę ceny transakcyjne będące efektem wzajemnego oddziaływania na siebie popytu i podaży. Rzeczoznawca majątkowy dokonujący wyceny wywłaszczonej nieruchomości nie ustala jej ceny sprzedaży, mogącej stanowić podstawę opodatkowania podatkiem VAT, a jedynie jej wartość rynkową. Stąd, pojęcie wartość rynkowa i cena sprzedaży nie są pojęciami tożsamymi. Zdaniem NSA następcze zdarzenie w postaci powstania zobowiązania podatkowego nie może rzutować na zasady obowiązujące na etapie ustalania odszkodowania, które są jednolite wobec wszystkich podmiotów wywłaszczonych. Odszkodowanie za utraconą własność nieruchomości ma za zadanie zrekompensowanie wartości utraconego przez jej właściciela prawa, a nie zrekompensowanie całości szkody powstałej na skutek wywłaszczenia nieruchomości. Skoro zatem ustalenie wysokości odszkodowania następuje w oparciu o zasady określone w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a przepisy tej ustawy nie przewidują możliwości powiększenia należnego odszkodowania o dodatkowe składniki nieprzewidziane w tej ustawie, w tym również o podatek VAT, to brak jest podstawy prawnej do konstruowania normy prawa materialnego nakładającej na organ ustalający wysokość odszkodowania taki obowiązek. Przyjęcie poglądu, że podatek VAT jest elementem wartości nieruchomości oznaczałoby, że ta sama nieruchomość w zależności od tego kto jest jej właścicielem (płatnik podatku VAT lub nie) mogłaby mieć kilka wartości, choć w istocie jej wartość jest taka sama (por. wyroki NSA: z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2748/12, z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 289/14). Dalej NSA wskazał, że skoro obowiązek zapłaty podatku VAT nie ma wpływu na wartość rynkową nieruchomości w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, tym samym wskazany w podstawach skargi kasacyjnej przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach nie miał w sprawie niniejszej zastosowania. Co istotne NSA uznał również, że powstanie zobowiązania podatkowego następuje w oparciu o odrębne od ustawy o gospodarce nieruchomościami przepisy i jest zdarzeniem następczym w stosunku do uzyskania odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Uznanie, że wartość rynkowa nieruchomości, o której mowa w art. 134 ust. 1 u.g.n. musi być rozumiana jednolicie dla wszystkich podmiotów wywłaszczonych, a więc bez względu na obowiązujący niektóre z tych podmiotów podatek VAT, nie narusza zasad konstytucyjnych zawartych zarówno w art. 21 ust. 2, jak i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 802/216, Sąd ten wielokrotnie zajmował takie stanowisko także w odniesieniu do nieruchomości, w stosunku do których została wydana decyzja o zezwoleniu na realizację dróg publicznych (por. wyroki NSA: z 19 stycznia 2012 r., I OSK 170/11 i I OSK 990/11; z 18 stycznia 2013 r., I OSK 1449/11 i I OSK 1690/11; z 2 sierpnia 2013 r., I OSK 533/12; z 12 czerwca 2014 r., I OSK 289/14; z 24 czerwca 2014 r., I OSK 2859/12; z 23 października 2014 r., I OSK 587/13; z 26 listopada 2014 r., I OSK 766/13; z 12 maja 2015 r., I OSK 1402/13; z 17 września 2015 r., I OSK 14/14; z 3 grudnia 2015 r., I OSK 802/14; z 27 października 2016 r., I OSK 1289/16). Dalej NSA stwierdził, iż przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd wskazuje, że żaden z przepisów prawa nie daje możliwości powiększenia należnego odszkodowania za nieruchomość przejętą przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego o inne jeszcze składniki, np. o wartość szkody wyrządzonej przejęciem własności nieruchomości lub o wartość podatku, który były właściciel musi odprowadzić od przyznanego mu odszkodowania (por. także wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 990/11). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości podziela ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawioną w przywołanych wyżej orzeczeniach. W tych warunkach nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zarzucanych w skardze przepisów prawa materialnego, art. 12 ust. 5, art. 18 ust. 1 i 1e specustawy drogowej, jak również art. 134 u.g.n. Nie doszło również do naruszenia art. 12 ust.2 Konstytucji i art. 1 Protokołu nr 2 z 20 marca 1952 r. Konwencji z 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, skoro odszkodowanie za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa opisanej wyżej nieruchomości zostało ustalone wedle obowiązujących w tej materii przepisów prawa, a przyznane odszkodowanie odpowiada wartości rynkowej nieruchomości, a więc miernikowi najbardziej obiektywnemu i jednolitemu dla wszystkich wywłaszczanych podmiotów. Wskazany w skardze art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o informowaniu cenach towarów i usług nie miał w sprawie zastosowania, a zatem nie mógł zostać naruszony. W odniesieniu do powołanego w uzasadnieniu skargi wyroku NSA z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt I FSK 426/12, wskazać należy, iż w przywołanym wyżej wyroku z 13 lutego 2018 r., I OSK 802/16, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie podziela szerzej nieuzasadnionego stanowiska zajętego przez NSA w uzasadnieniu ww. wyroku I FSK 426/12, dotyczącego interpretacji indywidualnej Ministra Finansów w przedmiocie podatku od towarów i usług, w którym to wyroku Sąd – wyraził jednocześnie m. in. pogląd, "Nie stanowi zadania organu podatkowego ewentualne naprawianie, i to bez podstawy prawnej umocowującej do takich działań, co słusznie zauważył WSA, relacji pomiędzy podmiotem, którego grunt uległ wywłaszczeniu, a podmiotem właściwym do spraw ustalania odszkodowań, który orzekając o takim odszkodowaniu nie uwzględnił sytuacji faktycznej wywłaszczonego, czyli faktu bycia przez niego czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług". Jak podkreślił Sąd drugiej instancji, stanowisko to zostało oparte tylko na regulacjach dotyczących podatku VAT, bez uwzględnienia przepisów związanych z ustalaniem odszkodowania zawartych w specustawie drogowej i ustawie o gospodarce nieruchomościami. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni to stanowisko podziela. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.