IV SA/Wa 325/15

Dnia 2 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat, , po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.K.A. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w punkcie 2) sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 325/15, w ten sposób, że w miejsce kwoty "100 zł", wpisać kwotę "300 zł". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 352/15 umorzył postępowanie sądowe ze skargi [...] S.K.A. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwracając jednocześnie, w punkcie 2) ww. postanowienia, na rzecz Skarżącej kwotę 100 zł, słownie wskazując kwotę "trzysta" złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.) – dalej zwana: "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 863/00). W przedmiotowej sprawie zaszła taka okoliczność, bowiem w punkcie 2) sentencji postanowienia z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 325/15, omyłkowo określono kwotę zwracanego wpisu sądowego. Prawidłowa kwota, jaką Sąd zasądził na rzecz Skarżącej powinna wynosić 300 zł, co potwierdza opis słowny tej kwoty, jaki znajduje się w pkt 2) ww. postanowienia. Taką oczywistą omyłkę należało sprostować, co też Sąd uczynił niniejszym postanowieniem. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.