IV SA/Wa 3277/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant ref. Joanna Kicińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w M. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków 1. stwierdza nieważność § 3, § 14 ust. 2, § 27 ust. 2 załącznika do zaskarżonej uchwały; 2. w pozostałej części oddala skargę Rada Gminy w S. działając na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej u.s.g.) oraz art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123 poz. 858 ze zm.), dalej: u.z.z.w., w dniu [...] marca 2013 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie gminy S.. Prokurator Rejonowy w M. (dalej jako: "Prokurator", "skarżący") pismem z dnia [...] listopada 2017 r., powołując się na art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177) w zw. z art. 8 § 1, w zw. z art. 13 § 1, w zw. z art. 50 § 1 w zw. z art. 21 § 1 w zw. z art. 53 § 3, w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., zaskarżył powyższą uchwałę Rady Gminy w S. z dnia [...] marca 2013 r. w całości. Skarżący zarzucił przedmiotowej uchwale istotne naruszenie prawa, a mianowicie: - art. 7 i art. 84 Konstytucji RP w zw. z art. 87 i w zw. z art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2017 r., poz. 328) – dalej u.z.z.w. poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia do stanowienia przepisów prawa w § 27 pkt 2, poprzez samodzielne ustanowienie uprawnienia Rady Gminy do nałożenia jednorazowych opłat za przyłączenie do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej związanych z kosztami przeprowadzenia prób technicznych przyłącza; - art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 87 § 2 Konstytucji RP w zw. z art. 19 ust. 2 pkt 1) u.z.z.w., poprzez zaniechania określenia w § 3 minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków oraz poprzez całkowite zaniechanie określenia technicznych warunków określających możliwość dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych; - § 137 w związku z § 143 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), poprzez powtórzenie w § 2 przepisów u.z.z.w. Wobec powyższego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości jako wydanej z istotnym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że w § 27 pkt 2 zaskarżonej uchwały Rada Gminy w S. określiła, że za przyłączenie do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej Gmina będzie pobierała jednorazową opłatę związaną z kosztami przeprowadzenia prób technicznych przyłącza, której wysokość określi uchwała Rady Gminy. Tymczasem umieszczenie takiego przepisu w Regulaminie, nie znajduje podstawy prawnej w art. 19 ust. 2 u.z.z.w., określającym ustawowy zakres treści możliwej do uregulowania w tym regulaminie. Przepis ten nie uprawnia do określania w uchwale w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków zasad ponoszenia jakichkolwiek opłat związanych z przyłączeniem odbiorcy do instalacji wodociągowo-kanalizacyjnych. Skarżący wskazał, że z art. 15 u.z.z.w. wynika, że osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci jest zobowiązana zapewnić na własny koszt tylko realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego. Ponadto odbiorca usługi ponosi koszt nabycia, zainstalowania i utrzymania urządzenia pomiarowego (art. 15 ust. 3 u.z.z.w.). Natomiast żaden przepis omawianej ustawy nie upoważnia Rady Gminy do obciążenia mieszkańców gminy dodatkową opłatą za podłączenie do sieci. Skarżący podkreślił, że jednostronne nakładanie na obywateli przez gminę jakichkolwiek obowiązków, w tym również opłat nie jest dopuszczalne bez wyraźnego upoważnienia ustawowego. Uzasadniając wadliwość § 3 zaskarżonej uchwały skarżący podniósł, że uregulowania tam zawarte nie spełniają dyspozycji art. 19 ust. 2 pkt 1 u.z.z.w., a tym samym Regulamin nie zawiera obligatoryjnego elementu, o którym mowa w tym przepisie. W treści regulaminu winny być zawarte uregulowania, z których wynikałyby parametry dotyczące minimalnego poziomu usług. Tymczasem w § 3 pkt 1 Regulaminu Rada postanowiła, że dostawca ma obowiązek dostarczania wody do odbiorcy o jakości i przeznaczeniu do spożycia przez ludzi w sposób ciągły i niezawodny. W pkt 2 tego paragrafu Rada postanowiła, że dostawca zapewnić ma w posiadanej sieci odpowiednie ciśnienie wody o wielkości wynikającej z warunków technicznych przyłącza. Natomiast w § 3 pkt 3 lit. a) postanowiono, że dostawca określa dopuszczalne wskaźniki zanieczyszczeń odbieranych ścieków, a także kontroluje, czy jakość ścieków jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Zapisy te są zatem nieprecyzyjne i nie określają zakresu minimalnego poziomu usług. Przedmiotowa uchwała nie uwzględniła również dyspozycji art. 19 ust. 2 pkt 5 u.z.z.w., nakładającej obowiązek określenia w regulaminie technicznych warunków określających możliwość dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Regulamin w § 14 pkt 2 stanowi, że Gmina po otrzymaniu wniosku o wydanie warunków technicznych przyłączenia określa te warunki. Takie uregulowanie zawarte w regulaminie, nie spełnia dyspozycji ww. art. 19 ust. 2 pkt 5 u.z.z.w., zatem nie zawiera obligatoryjnego elementu, o którym mowa w tym przepisie. Prokurator zarzucił także, że w § 2 Regulaminu Rada zawarła definicje pojęć, które już wcześniej zostały zawarte w przepisach u.z.z.w. Rada Gminy określiła odbiorcę jako odbiorcę usług, o którym mowa w art. 2 pkt 3 u.z.z.w., oraz zdefiniowała umowę i wodomierz główny poprzez odesłanie do przepisów u.z.z.w. W pkt 3 omawianego paragrafu jako dostawcę wskazano Gminę S., która poprzez swoją strukturę organizacyjną realizuje zadania własne w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub odprowadzania ścieków, co jest powtórzeniem treści przepisu art. 3 u.z.z.w. Zdaniem skarżącego takie definiowanie pojęć już wcześniej zdefiniowanych w przepisach u.z.z.w., w dodatku częściowo z nią sprzeczne, co się tyczy zawartej w uchwale definicji dostawcy stanowi naruszenie § 137 i § 143 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie. Podniosła także, że skarga zasługuje na uwzględnienie jedynie częściowo. Rada stwierdziła, że w kwestii określenia w Regulaminie minimalnego poziomu usług i parametrów tych usług, biorąc pod uwagę utrwaloną linię orzeczniczą w tym zakresie, podejmie działania zmierzające do zmiany i doprecyzowania przepisów Regulaminu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przekroczenia przez Radę Gminy w S. delegacji ustawowej poprzez wprowadzenie zapisu § 27 ust. 2 do Regulaminu, Rada stwierdziła, że zgodnie z art. 19 ust. 2 u.z.z.w. w Gminie S. za faktyczne włączenie do sieci nie pobiera się żadnych opłat. Wprowadzony do Regulaminu zapis § 27 ust. 2 mówi o dopłacie za przyłączenie w aspekcie wynikającym z treści § 5 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków (Dz. U. z 2017 r. poz. 1701). Rozporządzenie to zostało wprowadzone na podstawie art. 23, art. 25 i art. 27 ust. 2 u.z.z.w. Wprowadzenie zapisu § 27 ust. 2 nie daje zatem Radzie Gminy nowych pozaustawowych kompetencji, a w zasadzie pełni rolę informacyjną. Odrębne uchwały w sprawie zatwierdzania taryf nie są bowiem podejmowane na podstawie Regulaminu ale na podstawie u.z.z.w. i wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych. Odnosząc się do zarzutów dotyczących zapisu § 2 Regulaminu, Rada podniosła, że zapisy te są zagadnieniem o charakterze semantycznym lub redakcyjnym. Należałoby w tym zakresie mówić raczej o nieistotnym naruszeniu prawa czyli mało znaczącym uchybieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zakres kontroli administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Skarga w niniejszej sprawie została złożona przez prokuratora, do czego był on uprawniony na mocy art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., 177 ze zm.), stanowiącego, że jeżeli uchwała organu samorządu terytorialnego jest niezgodna z prawem prokurator - oprócz możliwości zwrócenia się o zmianę lub uchylenie wadliwej uchwały - może także wystąpić o stwierdzenie jej nieważności do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 53 § 3 zd. 2 p.p.s.a. prokurator nie jest związany terminem zaskarżenia przewidzianym w art. 53 § 1-3 p.p.s.a., a skarga prokuratora nie musiała być poprzedzona wyczerpaniem środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Zasada praworządności, zawarta w art. 7 Konstytucji RP ("organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa"), wymaga, aby materia regulowana wydanym aktem prawa wynikała z upoważnienia ustawowego, nie przekraczała zakresu tego upoważnienia oraz realizowała wszystkie obowiązki z upoważnienia tego wynikające. Z kolei zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Organ uchwałodawczy gminy ma zatem obowiązek przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie co do uchwalania aktów prawa miejscowego. Przepisy tego aktu nie mogą wykraczać poza granice określone ustawowym upoważnieniem, zaś ich treść może być tylko i wyłącznie wykonywaniem przepisów ustawy. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała Rady Gminy jest aktem prawa miejscowego, a zatem dla dopuszczalności stwierdzenia jej nieważności nie ma znaczenia upływ czasu i tryb opisany w art. 94 ust. 2 u.s.g., polegający na możliwości stwierdzenia niezgodności uchwały z prawem. Stosownie do art. 19 ust. 2 u.z.z.w., w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały, regulamin powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług. Przepis ten stanowi delegację ustawową dla wydania aktu prawa miejscowego określając zakres spraw, które mogą być przedmiotem regulacji aktem prawa miejscowego. Oznacza to, że regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie może wykraczać poza materię z art. 19 ust. 2 u.z.z.w. Regulacja ta ma charakter wyczerpujący, gdyż w sposób precyzyjny określa zakres spraw, które mogą stać się przedmiotem unormowania uchwałą rady gminy. W związku z tym uchwalając regulamin gmina nie może wyjść poza zakres objęty art. 19 ust. 2 u.z.z.w. W tej sytuacji zdaniem Sądu, z delegacji ustawowej zawartej w art. 19 ust. 2 u.z.z.w. nie sposób wywieść uprawnienia dla Rady Gminy do zawarcia w ocenianym Regulaminie zapisu § 27 ust. 2, który stanowi: "Wysokość jednorazowych opłat za przyłączenie do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej związanych z kosztami przeprowadzenia prób technicznych przyłącza określa uchwała Rady Gminy". Według art. 19 ust. 2 u.z.z.w.: "Regulamin powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: 1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków; 2) szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług; 3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach; 4) warunki przyłączania do sieci; 5) techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych; 6) sposób dokonywania odbioru przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wykonanego przyłącza; 7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków; 8) standardy obsługi odbiorców usług, a w szczególności sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków; 9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe." Cytowany przepis nie stanowi uprawnienia do określania w nim zasad ponoszenia jakichkolwiek opłat związanych z przyłączeniem odbiorcy do instalacji wodociągowo-kanalizacyjnej. Argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę, że podstawą wprowadzenia takiego zapisu był § 5 ust. 7 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r., wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego tj. przepisów art. 23, art. 25 i art. 27 ust. 2 u.z.z.w., nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazane wyżej przepisy art. 23, art. 25 i art. 27 ust. 2 u.z.z.w., zawierają delegację ustawową do określenia w drodze rozporządzeń: szczegółowych sposobów określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzanie taryf oraz warunków prowadzenia rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że przedmiot regulacji zawartych w regulaminie określa jedynie art. 19 ust. 2 u.z.z.w. Za wadliwie zatem należy uznać zapisy regulaminu podjęte z naruszeniem upoważnienia ustawowego, stanowiącego podstawę jego uchwalenia. Nie można się także zgodzić z tezą zawartą w odpowiedzi na skargę, że zapis § 27 ust. 2 zaskarżonej uchwały "w zasadzie pełni funkcję informacyjną". Jak słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 12 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 565/08 (LEX nr 483135): "Należy podkreślić, że zgodnie z zasadą Lex imperat, non docent każde sformułowanie zawarte w części normatywnej aktu prawnego ma charakter reguły zachowania. Jak każdy tekst, tak również tekst prawny, niewątpliwie niesie ze sobą jakieś informację dla odbiorcy, Skutek ten ma jednak znaczenie wtórne wobec zasadniczej roli tekstu prawnego, jakim jest stanowienie dyrektyw. Funkcją prawa nie jest zatem informowanie, lecz regulowanie." Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nie istniała podstawa prawna do zamieszczenia w uchwale w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków uregulowania zawartego w § 27 ust. 2 zaskarżonej uchwały. Tym samym zachodzi konieczność stwierdzenia nieważności tego przepisu. Przechodząc do dalszej części rozważań Sąd podkreśla, że za wadliwe należy uznać nie tylko uregulowania podjęte z naruszeniem upoważnienia ustawowego, ale również te przepisy uchwały, które takiego upoważnienia w swej treści nie realizują i nie wprowadzają koniecznych, określonych ustawą regulacji. Podejmując uchwałę na podstawie art. 19 ust. 1 u.z.z.w. rada gminy nie może pominąć żadnego z elementów regulaminu, wskazanych w cytowanym wyżej art. 19 ust. 2 ustawy. Rada gminy jest zobowiązana do wyczerpania zakresu upoważnienia ustawowego w kwestiach uznanych przez ustawodawcę za relewantne dla prawidłowego prowadzenia działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków. Zgodnie z art. 19 ust. 2 u.z.z.w., w regulaminie winien zostać określony m. in. minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Zaskarżona uchwała w § 3 stanowi, że dostawca ma obowiązek zapewnić zdolność eksploatowanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji następujących zadań: 1) Dostarczania wody do Odbiorcy o jakości przeznaczonej do spożycia przez ludzi w sposób ciągły i niezawodny. 2) Zapewnienia w posiadanej sieci odpowiedniego ciśnienia wody o wielkości wynikającej z warunków technicznych przyłączenia. 3) Odbierania ścieków w sposób ciągły przez sieć kanalizacyjną. Regulacja ta stanowi jedynie powtórzenie regulacji ustawowej zawartej w art. 5 ust. 1 u.z.z.w., który stanowi: "Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków". Przepisy § 3 ust. 1 – 3 nie określają natomiast jakichkolwiek standardów, jakie spełniać mają usługi przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego. Zatem w zaskarżonej uchwale nie określono minimalnego poziomu usług, co prowadzi do wniosku, że powyższe uregulowanie nie spełnia dyspozycji art. 19 ust. 2 u.z.z.w. Uzasadniony jest również zarzut, że regulacja zawarta w § 14 ust. 2 regulaminu nie spełnia wymogu z art. 19 ust. 2 pkt 5 u.z.z.w. Zgodnie z tym przepisem regulamin powinien określać techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Kwestionowane uregulowanie zaskarżonej uchwały (§ 14 ust. 2) brzmi: "Gmina S. po otrzymaniu wniosku określa warunki techniczne przyłączenia do posiadanej sieci". Zatem wbrew wymogom wskazanego przepisu u.z.z.w., w § 14 ust. 2 nie określono warunków technicznych, a jedynie wskazano, że Gmina S. określi te warunki po otrzymaniu wniosku. Powyższe istotne naruszenia prawa uzasadniają stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 3 oraz § 14 ust. 2. Regulaminu. Powyższa kwestia jest niesporna i nawet organ w odpowiedzi na skargę przyznał, że w zakresie określenia w Regulaminie minimalnego poziomu usług i parametrów tych usług, Rada podejmie działania zmierzające do zmiany i doprecyzowania przepisów Regulaminu. Natomiast, w ocenie Sądu nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności § 2 regulaminu, zarzut naruszenia § 137 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad techniki prawodawczej. Zgodnie z § 137 w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw oraz przepisów innych aktów normatywnych. Jakkolwiek należy przyznać, że delegacja ustawowa zawarta w omawianym art. 19 ust. 1 u.z.z.w. nie upoważnia rady gminy do formułowania w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków definicji określonych pojęć, w szczególności niedopuszczalne jest ustalanie innego rozumienia pojęcia zdefiniowanego już przez ustawodawcę, to w omawianym przypadku Rada Gminy zawarła w § 2 ust. 1, 2, 4, 5 jedynie odesłanie do odpowiednich przepisów u.z.z.w. w zakresie użytych w regulaminie pojęć: "ustawa", "odbiorca", "umowa", "wodomierz główny". Jakkolwiek sama Rada w odpowiedzi na skargę wskazała, że słowniczek pojęć odwołujący się do przepisów ustawy jest być może elementem zbędnym, jednak należy podkreślić, że stanowi jedynie odesłanie do odpowiednich przepisów ustawy, nie powtarzając i nie modyfikując definicji ustawowych, czy tym bardziej nie określa ich w sposób sprzeczny z tymi definicjami. W tej sytuacji Sąd uznał, że jest to naruszenie prawa, ale nie na tyle istotne, aby stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w tym zakresie. Również w odniesieniu do pojęć zawartych w § 2 ust. 3 ("dostawca"), ust. 6 ("dodatkowy wodomierz") i ust. 7 ("okres obrachunkowy") Sąd nie dopatrzył się aby ich umieszczenie w uchwale uzasadniało stwierdzenie jej nieważności w tym zakresie. W ocenie Sądu wskazanie co należy rozumieć pod tymi pojęciami użytymi w regulaminie, czyni ten akt prawa miejscowego czytelnym i kompletnym. W tym zakresie zatem skarga podlegała oddaleniu. Sąd uznał także, że w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, o co postuluje skarżący. Jak już była o tym mowa na wstępie, zgodnie z art. 147 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że zaskarżona uchwała podlega stwierdzeniu nieważności w części, tj. stwierdził nieważność § 3, § 14 ust. 2 i § 27 ust. 2 uchwały z powodu istotnych opisanych wyżej naruszeń prawa, w pozostałym zakresie zaś skarga podlega oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, zaś o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie (pkt 2 sentencji) orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.