IV SA/Wa 328/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.Sp. z. o. o. z siedzibą w B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko p o s t a n a w i a: o d r z u c i ć s k a r g ę K. Sp. z. o. o. z siedzibą w B. wniosła do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z [...] marca 2008 r. w przedmiocie wydania opinii w sprawie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż kwestie zaskarżalności do sądu administracyjnego postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym reguluje art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. W myśl tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg: na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), a także na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Objęte przedmiotową skargą postanowienie do żadnej z wymienionych wyżej kategorii postanowień nie należy. Zostało ono wydane na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150) – dalej w skrócie: P.o.ś., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, w związku z wystąpieniem Prezydenta Miasta O. o opinię w sprawie konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie bazy magazynowo - produkcyjnej na działce nr [...] przy ul. [...] w O. W myśl art. 51 ust. 2 P.o.ś. obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w ust. 8 pkt 2; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu. Postanowienia, o których mowa w ust. 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii organów wymienionych w ust. 3 art. 51 P.o.ś. Z kolei ust. 5 powołanego przepisu stanowi, iż na postanowienia, o których mowa w ust. 2, przysługuje zażalenie. Z treści art. 51 P.o.ś. wynika zatem, iż zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie stwierdzające obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia bądź brak takiego obowiązku. Nie przysługuje ono jednak na rozstrzygnięcie stanowiące opinię wydaną w trybie art. 51 ust. 3 powołanej ustawy. Opinie wyrażone przez organy współdziałające, choć niezwykle istotne w sprawie ustalenia obowiązku sporządzenia raportu, nie są wiążące dla organu wydającego postanowienie, co wynika wprost z brzmienia art. 51 ust. 3 P.o.ś. Przepis ten nakłada jedynie obowiązek uprzedniego zasięgnięcia opinii właściwych organów w zakresie ich specjalistycznej wiedzy. Wszystko to dowodzi, iż zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie, rozstrzygającym sprawę co do istoty, a także postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Powyższe ma zaś takie konsekwencje, iż niedopuszczalna jest w tym przypadku skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 P.p.s.a.). Na marginesie należy również zauważyć, iż skargę – jeżeli przysługuje – wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 P.p.s.a.). Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej 22 kwietnia 2008 r., zaś skargę wniesiono dopiero 4 stycznia 2010 r., do tego bezpośrednio do Sądu, a nie za pośrednictwem organu, czego wymaga przepis art. 54 § P.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.