IV SA/Wa 3284/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 21.03.2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu Nadleśniczemu Nadleśnictwa [...] ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził niedopuszczalność odwołania Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. udzielającej [...] zezwolenia na odstępstwo od zakazów obowiązujących w rezerwatach przyrody: Lasy Naturalne [...], Rezerwat Krajobrazowy [...], [...] i [...]. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Nadleśniczy Nadleśnictwa [...]. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2016 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 9 stycznia 2017 r. Ostatni dzień terminu do uzupełnienia braków formalnych przypadł zatem na dzień 16 stycznia 2017 r. W zakreślonym terminie skarżący nadesłał przy piśmie z dnia 10 stycznia 2017 r. odpis pisma z dnia 4 lipca 2016 r., stanowiącego odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej, o czym stanowi art. 47 § 2 p.p.s.a. W odniesieniu do kwestii skutków prawnych niedołączenia do skargi jej odpisów oraz nieuzupełnienia takiego braku formalnego w przepisanym do dokonania tej czynności terminie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 grudnia 2013 r. I OPS 13/13 (ONSAiWSA 2014/3/29) przyjmując, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Odpisem pisma procesowego jest jego egzemplarz odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy. Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 407/08; B. Dauter, Komentarz do art. 47 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex Omega 15/2016). W niniejszej sprawie skarżący w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nadesłał pismo, które treścią nie odpowiada skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Z tego względu ww. pismo nie mogło zostać potraktowane jako odpis skargi w rozumieniu art. 47 § 1 i 2 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.