IV SA/Wa 3293/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. R. i A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi B. R. i A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Skarżące – B. R. i A. M. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dotyczącego budowy i eksploatacji 15 kurników do ściółkowego chowu drobiu w miejscowości H.. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania sprawy oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...]czerwca 2016 r. nr [...] wskazując, że realizacja ww. przedsięwzięcia na warunkach określonych w decyzji może narazić życie i zdrowie mieszkańców H., w tym skarżących, jak również wyrządzić nieodwracalne szkody (pożar drewnianego domu skarżących). Zdaniem skarżących inwestor nie dysponuje odpowiednim programem przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym, bowiem takich wymagań nie zawiera zaskarżona decyzja. Tym samym zasadne jest wstrzymanie zaskarżonej decyzji w celu ograniczenia i minimalizacji skutków możliwości wystąpienia awarii przemysłowej w przypadku realizacji przedsięwzięcia. Pełnomocnik uczestnika postępowania – A. G. wniósł o oddalenie powyższego wniosku uznając go za bezzasadny. Pełnomocnik uczestników postępowania – D. R. i K. S. przyłączył się do wniosku skarżących w sytuacji uznania przez Sąd, iż zaskarżona decyzja podlega wykonaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej zwanej "p.p.s.a.", jest, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295). W dalszej kolejności należy także zauważyć, że z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. Na gruncie rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie dotyczyło decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja ta niewątpliwie wywołuje określone konsekwencje prawne, niemniej jednak trudno w tym przypadku mówić o następstwach mogących wywołać skutki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności, ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla określonego przedsięwzięcia lub stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie oznacza automatycznie zgody na podjęcie jakichkolwiek robót budowlanych związanych z jego realizacją. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z dokumentów wymaganych przez ustawodawcę do ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Dopiero kolejne etapy tego procesu inwestycyjnego mogą prowadzić do uzyskania rozstrzygnięć, których wykonanie będzie mogło się wiązać z uzyskaniem przez strony postępowania konkretnych uprawnień lub nałożeniem na nie obowiązków. Wówczas jednak stronom przysługiwać będą odrębne środki zaskarżenia. Podkreślić również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia ze względu na jego przedmiot nie podlega wykonaniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2904/12, z 9 października 2012 r., sygn. akt II OZ 873/12, z 17 listopada 2015 r. II OSK 2701/15, z 17 listopada 2017 r. II OZ 1417/17). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę całkowicie podziela powyżej przedstawione stanowisko. Wobec powyższego należało uznać, że w niniejszej sprawie nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nadto zaznaczenia wymaga, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji dotyczy, co do zasady, możliwości wstrzymania zaskarżonej decyzji, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero, więc gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W świetle powyższego Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie może zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.