IV SA/Wa 3304/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1836 ) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A.M., utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nr [...], z dnia [...] maja 2017 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy i o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 24 maja 2016 r. A. M., obywatelka Federacji Rosyjskiej, narodowości czeczeńskiej, złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu wniosku uznał, że cudzoziemka nie spełnia przesłanek, o których mowa w Konwencji Genewskiej i decyzją z dnia [...] maja 2017 r. odmówił jej przyznania statutu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. W odwołaniu A.M. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 13, 15, 19 ust. 1 pkt 1 i art. 20 ust.1 pkt 1 ustawy o ochronie, a także art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności oraz dowolną ocenę zgromadzone w sprawie materiału dowodowego. Rada stwierdziła, że w rozpoznawanej sprawie ani postepowanie organu I instancji ani też ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu odwoławczym nie wykazały, że wnioskodawczyni może być uchodźcą w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie. Skarżąca w swoim wniosku z dnia 24 maja 2016 r. oświadczyła, że do Polski przyjechała z tego powodu, że w kraju pochodzenia jest zagrożona przez kadyrowców, poszukujących jej syna przebywającego w Polsce od 2010 r. W kraju pochodzenia nie była poddawana przemocy fizycznej, zatrzymana aresztowana lub skazana wyrokiem sądu Nie należała do żadnej organizacji politycznej, społecznej, wyznaniowej lub etnicznej. Nie było prowadzone wobec niej żadne postępowanie sądowe lub administracyjne. Jako miejsce zamieszkania podała Groźny w Czeczenii. Z kraju pochodzenia wyjechała 23 maja 216 r., posługując się paszportem z dnia [...] października 2015 r. Cudzoziemka podała, że o udzielnie ochrony w Polsce występuje także jej córka K. M. W tracie wywiadu statutowego oświadczyła, że kraj pochodzenia opuściła z powodu obaw o własne bezpieczeństwo w związku wielokrotnymi najściami ludzi w maskach, poszukujących jej synów V. i M.. Syn V. pomagał bojownikom, wraz z przyjacielem A. był zagrodzony zemstą krwi z powodu jakieś zabójstwa. W 2010 roku z tego powodu wyjechał on do Polski, Natomiast syn M. poszedł walczyć do bojowników, nie kontaktował się z nią. W maju 2016 r. ludzie w maskach po raz ostatni dokonali najścia na jej dom, szukając syna M., rzekomo ukrytej broni, krzyczeli, ubliżali, pobili jej córkę K.. Cudzoziemka podała, że nie wie gdzie jest syn M., od krewnych wie że żyje i jest wszystko w porządku. Chciałaby pozostać przy rodzinie syna V. w Polsce. Jest emerytką. Rada stwierdziła że wymienione przez skarżącą przyczyny opuszczenia kraju takie jak, domniemane obawy prze zagrożeniem bezpieczeństwa osobistego z powodu poszukiwania synów przez uzbrojonych ludzi w maskach nie mogły stanowić wystarczającej podstawy do uznania występowania uzasadnionych obaw przed indywidulanymi prześladowaniami w przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. Rzekome zagrożenia nie zostały uprawdopodobnione przez cudzoziemkę, Zeznania cudzoziemki w tej kwestii były bardzo ogólnikowe pozbawione konkretnych danych, co rodzi uzasadnione wątpliwości czy przedstawione zagrożenia rzeczywiście występowały. Cudzoziemka w przypadku najść uzbrojonych ludzi w maskach poszukujących jej synów miała niczym nieograniczone możliwości wystąpić do miejscowych władz organów sprawiedliwości z odpowiednim wnioskiem o wyjaśnienie sprawy i zapewnienie ochrony. Organ podkreślił że V.M i M.M. nie występują na żadnej liście osób zaangażowanych w działalność ekstremistyczną i terrorystyczną oraz na liście osób poszukiwanych listem gończym przez MSW Federacji Rosyjskiej, MSW Republiki Czeczeńskiej Republiki Dagestanu i Republiki Inguszetii, ani też na liście osób poszukiwanych za pośrednictwem Interpolu. Dane ich nie występują także na listach osób zaginionych sporządzonych [rzez centrum Prawa Człowieka "Memoriał" Centrum poszukiwania zaginionych bez wieści przy Misji pokojowej im Generała Lebiedzia, Organizację Prawa Człowieka "Marsz" w Inguszetii oraz Rzecznika Praw Człowieka w Czeczenii. Organ wskazał, iż synowi cudzoziemki V.M. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. organ I instancji udzielił zgodny na pobyt tolerowany. Następnie decyzja z dnia [...] maja 2017 r. organ ten odmówił mu nadania statusu nadania statusu uchodźcy oraz udzielania ochrony uzupełniającej. Także córka K.M. decyzją z dnia [...] maja 2017 r. organu I instancji otrzymała odmowę nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej. Okoliczności wskazane przez wnioskodawczynię we wniosku statutowym jak i w podczas przesłuchania nie mogły stanowić żadnej podstawy dla udzielenia jej ochrony międzynarodowej. Cudzoziemka nie była poddawana przemocy zatrzymana, aresztowana lub sądzona przez miejscowe władze. Kraj pochodzenia puściła legalnie na podstawie paszportu, nie miała żadnych problemów z podróży przez terytorium Federacji Rosyjskiej i Białorusi. Okoliczności te świadczą jednoznacznie o braku poważnych zagrożeń dla niej w kraju pochodzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku wnioskodawczyni brak jest podstaw do twierdzenia, że była ona narażona na prześladowania w rozumieniu ustawy o ochronie. Rada podkreśliła że negatywna decyzja w sprawie o nadanie statusu uchodźcy nie wynika z braku wiedzy o sytuacji w kraju pochodzenia strony i stanie przestrzegania w tym regionie praw człowieka, lecz wyłącznie z oceny jej sytuacji osobistej i wiarygodności złożonych przez nią zeznań. Wnioskodawczyni nie spełnia wymaganych przesłanek, o których mowa w Konwencji Genewskiej, aby otrzymać status uchodźcy. Występują natomiast okoliczności dla udzielenia odmowy nadania statusu uchodźcy na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochron na terytorium RP. Rada stwierdziła że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można mówić o żadnym z wymienionych zagrożeń wobec cudzoziemki. Z jej zeznań wynika, że nie należała ona do żądnych organizacji politycznych, nie była nigdy zatrzymywana, aresztowana, ani skazana wyrokiem sądu. Nigdy nie stawiano jej żadnych zarzutów i nie prowadzono wobec żadnego postępowania sądowego czy administracyjnego. Nie oświadczyła ona także w toku procedury statusowej, by orzeczono wobec niej karę śmierci lub groziło jej wykonanie egzekucji. Materiał dowodowy nie wskazuje na żadne zindywidualizowane zagrożenie dla niej nie można również obecnie twierdzić by w Czeczeni miało miejsce powszechne stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowej lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Nie ma zatem podstaw do udzielenia wnioskodawczyni ochrony uzupełniającej i nie doszło do naruszenia art. 15 cyt. ustawy. Organ za chybione uznał zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów art. 13, 15, 19 ust.1 pkt 1, i 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie, jak i art. 7 , 77 § 1 i 80 k.p.a. W odniesieniu do oczekiwań cudzoziemki uzyskania ochrony międzynarodowej z uwagi na legalny pobyt w Polsce jej syna V. organ wyjaśnił, że badanie przesłanek z ewentualną ochroną rodziny należy do postępowania o udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych i należy do kompetencji właściwego komendanta placówki lub oddziału Straży Granicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.M. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie : 1) art. 7, 8 i 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego w niniejszej sprawie dotyczącego niemożności bezpiecznego zamieszkania przeze nią w kraju pochodzenia oraz grożącego jej tam ryzyka prześladowania i doznania poważne krzywdy; 2) art.13 ustawy o udzieleniu ochrony cudzoziemcom na terenie Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieudzielenie jej statusu uchodźcy w sytuacji, gdy spełnia przesłanki do jej uzyskania; 3) art.15 pkt 2 ustawy o ochronie poprzez nieudzielenie jej ochrony uzupełniającej, pomimo że po powrocie do kraju pochodzenia będzie narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 145a p.p.s.a. o zobowiązanie sądu do wydania przez organ w określonym terminie decyzji o udzieleniu jej jednej z form ochrony międzynarodowej. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( j.t. Dz. U. z 2017, poz. 2188 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie - wbrew zarzutom skargi - dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U, z 2012 r., poz. 680 ze zm.), Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.), Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz.U. z 1991 r. Nr 119, poz. 517), a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle zgromadzonego materiału dokumentacyjnego, składającego się ze złożonych przez skarżącą oświadczeń we wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej a następnie do protokołu z przesłuchania statutowego, decyzji wydanych odnośnie synów i córki, a także informacji o aktualnej sytuacji w Czeczeni, prawidłowo organy obu instancji uznały, że brak podstaw do przyznania skarżącej ochrony międzynarodowej - statusu uchodźcy bądź ochrony uzupełniającej. Okoliczności wynikające z przeanalizowania ww. materiałów nie wskazują bowiem na powstanie przesłanek do objęcia cudzoziemki jedną z form ochrony międzynarodowej. Stosownie do brzmienia art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie, o którym mowa w art. 13 ust. 1, musi: 1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, ze zm.), lub 2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1. Prześladowanie może polegać w szczególności na: 1) użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej; 2) zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym; 3) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący; 4) braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym; 5) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3; 6) czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość. Pojęcie uzasadnionej obawy nie zostało bliżej sprecyzowane w ustawie, jednak jego znaczenie zostało dookreślone przez orzecznictwo i doktrynę. Przyjmuje się powszechnie, że w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów: subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości). Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno- ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji dokładnie przeanalizowały treść oświadczeń cudzoziemki zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak również zeznań złożonych w toku postępowania. Jak wynika z akt sprawy skarżąca we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oświadczyła, że jest wdową, emerytką, kraj pochodzenia opuściła z uwagi na niestabilną sytuację bezpieczeństwa i zainteresowanie władz jej synami V. i M. Wskazała na najścia funkcjonariuszy struktur siłowych ( ludzi w maskach) na jej dom w nocy, poszukujących jej synów, przy tym strasząc i ubliżając. Z powodu obawy powrotu do kraju pochodzenia, chciałaby zostać w Polsce przy rodzinie syna V.. Oświadczyła również, że nie należała do żadnej organizacji politycznych, społecznych czy też etnicznych. Nie była poddawana przemocy fizycznej. zatrzymywana, aresztowana lub skazana wyrokiem sądu przez władze państwowe. W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie przyjęły, że nie ma wystarczających podstaw by przyjąć, że skarżącej grozi uzasadniona obawa przed powrotem do kraju pochodzenia w związku z zagrożeniem bezpieczeństwa, z uwagi na obawę prześladowaniem z powodu poszukiwania jej synów V. i M. przez funkcjonariuszy struktur siłowych i związanych z tym kilkakrotnych najść ludzi w maskach i rozpytywanie zarówno skarżącej, jak i jej córki K.. Wskazane przez skarżącą okoliczności w żaden sposób nie dowodzą by w odniesieniu do niej można by mówić o występowaniu uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Skarżąca w żaden sposób nie uwiarogodniła w wystarczającym stopniu aby w kraju pochodzenia była faktycznie narażona na zagrożenie prześladowaniem z jednego w powodów konwencyjnych. O braku zagrożenia dla skarżącej ze strony władz i służb bezpieczeństwa świadczyć może to, że skarżąca przez nikogo niepokojona opuściła legalnie kraj pochodzenia na podstawie ważnego paszportu. Gdyby bowiem władze jej kraju pochodzenia chciałyby wobec skarżącej zastosować represje, to z pewnością ograniczyłyby jej możliwość wyjazdu z kraju. Tymczasem z akt sprawy wynika, że władze wydały skarżącej paszport i nie miała żadnych problemów w podróży przez terytorium Federacji Rosyjskiej i Białorusi, co jednoznacznie świadczy o niezasadności jej obawy przed prześladowaniem w razie powrotu o kraju pochodzenia. W tych warunkach podzielić należy stanowisko organów, że nie zaistniały żadne okoliczności wskazujące, iż w indywidualnym przypadku skarżącej zachodzi realne i potwierdzone niebezpieczeństwo naruszenia jej praw i żywotnych interesów. Skarżąca nie była bowiem nigdy prześladowana w rozumieniu konwencyjnym, kształtującym przesłanki dla nadania statusu uchodźcy. W szczególności, nie była nigdy poszukiwana, aresztowana, zatrzymana, więziona, poddana działaniom o charakterze szykan, prześladowań tak fizycznych, jak i psychicznych. Reasumując Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi, organy prawidłowo uznały, że skarżąca nie wykazała aby spełniała przesłanki określone w art. 13 ustawy o ochronie. Zasadnie organy uznały wyjaśnienia w zakresie istnienia pozytywnych przesłanek do przyznania statusu uchodźcy za niewystarczające. Z przedstawionych względów Sąd podzielił argumentację organów administracyjnych, że skarżąca ze względu na brak uzasadnionej obawy o prześladowanie i doznanie poważnej krzywdy na terenie całego kraju, nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie skutkuje odmową nadania tego statusu. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia skarżącej ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o ochronie, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji; 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie; 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy słusznie przyjęły, że w stosunku do skarżącej nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażona na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, czy też poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego gdyż obecnie na całym terytorium Federacji Rosyjskiej (w tym również w Czeczenii) nie toczy się żaden z tych konfliktów zbrojnych, w związku z tym przesłanka ta nie może mieć zastosowania w stosunku do osób stale zamieszkujących w Rosji. W świetle powyższego, za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 13 i art. 15 pkt 2 ustawy o ochronie. Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia art. 7, 8 i 80 k.p.a. W ocenie Sądu organy obu instancji wnikliwie zbadały okoliczności sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i właściwie oceniły zgromadzony materiał dowodowy. Postępowanie dowodowe zostało prawidłowo przeprowadzone i w sposób wyczerpujący zebrany został materiał na temat sytuacji w kraju pochodzenia skarżącej, jak też dokonano trafnej analizy sytuacji wewnętrznej pod kątem potencjalnych zagrożeń dla wolności, zdrowia i życia cudzoziemki. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ poinformował skarżącą o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym wyczerpał dyspozycję art. 10 § 1 k.p.a. Z tych też względów, Sąd uznał, że zarzuty skargi nie dają podstaw do postawienia organom zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem podjęły one wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.