IV SA/Wa 3307/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].10.2016 r., nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej Prezesem UOKiK) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] (zwanego dalej [...] WIIH) z dnia [...].06.2016 r., [...], w oparciu o którą przedsiębiorcy B. K.i, prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...] B. K. w [...], wymierzono karę pieniężną w wysokości [...] złotych, z tytułu niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. W dniach [...] marca 2016 r. inspektorzy Inspekcji Handlowej przeprowadzili kontrolę w punkcie sprzedaży znajdującym się w [...] przy ul. [...], należącym do przedsiębiorcy B. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] B. K. w [...]. Zakresem kontroli objęto między innymi przestrzeganie przepisów zawartych w art. 37 i art. 39 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1688 - zwanej dalej ustawą o zużytym sprzęcie). Kontrola poprzedzona została, skierowanym do przedsiębiorcy - na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej -zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli, którego odbiór przedsiębiorca potwierdził w dniu [...] marca 2016 r. W związku z nieobecnością przedsiębiorcy w dniu [...] marca 2016 r. w placówce oraz kategorycznym brakiem zgody na podjęcie kontroli bez jego obecności, kontrola została przesunięta na inny termin. W ramach postępowania kontrolnego inspektorzy sprawdzali czy kontrolowany przestrzega m.in. przepisów ustawy o zużytym sprzęcie. W trakcie czynności kontrolnych, w dniu [...] marca 2016 r. w punkcie sprzedaży w [...] przy ul. [...] ustalono, że przedsiębiorca B. K. nie dopełnił obowiązku umieszczenia w tym punkcie sprzedaży informacji odnośnie obowiązku nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, o ile zużyty sprzęty jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany (art. 37 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie). Naruszył przez to art. 37 ust. 4 cyt. ustawy. W toku kontroli, po zapoznaniu się ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, B. K. uwidocznił informację w tym zakresie. W tym samym dniu kontrolowany przedsiębiorca podpisał protokół kontroli [...],nie zgłaszając uwag do jego treści. Na skutek wyników przeprowadzonej kontroli, pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. [...] WIIH zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, na podstawie art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie. Stronę zaś pouczono o uprawnieniach wynikających z art. 9, 10 § 1 oraz art. 73 § 1 K.p.a. W dniu [...] kwietnia 2016 r. przedsiębiorca skorzystał z tych uprawnień i zgłosił się do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w [...] w celu zapoznania się z aktami przeprowadzonej kontroli. Ponadto przedsiębiorca otrzymał kserokopie akt sprawy. Następnie [...] WIIH poinformował Stronę, że może złożyć ewentualne uwagi lub wnioski do dnia [...] maja 2016 r. Przedsiębiorca nie skorzystał z przysługującego mu prawa - nie złożył wyjaśnień i wniosków dowodowych w przedmiotowej sprawie, a także nie wypowiedział się co do zebranych dowodów, materiałów, co dałoby ewentualną podstawę [...] WIIH do zastosowania wobec Strony uprawnień wynikających z art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, tj. niewszczynania bądź umorzenia wszczętego postępowania administracyjnego. Wobec tego [...].06.2016 r. [...] WIIH wydał decyzję wymierzającą przedsiębiorcy B. K. karę pieniężną w wysokości [...] zł, z uwagi na niedopełnienie obowiązku umieszczenia w prowadzonym przez stronę punkcie sprzedaży znajdującym się w [...] przy ul. [...] informacji, o której mowa w art. 37 ust. 1 cyt. ustawy. Organ odwoławczy, po ponownym przeanalizowaniu sprawy i zgromadzonych w niej dokumentów, podzielił trafność ustaleń I. instancji. Stwierdził, że ustalenia przeprowadzonej w dniach [...] marca 2016 r. kontroli dały podstawę do stwierdzenia, że przedsiębiorca B. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] B. K. w [...] i będący dystrybutorem w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie nie wykonał ciążących na nim obowiązków, wskazanych w art. 37 ust. 4 cyt. ustawy, tj. nie umieścił w widocznym miejscu w prowadzonym przez siebie punkcie sprzedaży mieszczącym się w [...] przy ul. [...], informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 cyt. ustawy. Skutkowało to koniecznością wymierzenia mu kary pieniężnej, na podstawie art. 91 pkt 25 cyt. ustawy. W oparciu o to stwierdził, że działania [...] WIIH były zgodne z prawem i decyzja została wydana w sposób prawidłowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania Prezes UOKiK wyjaśnił, że: - Organ I. instancji prawidłowo zebrał i ocenił wszystkie dowody zgromadzone w toku przeprowadzonej kontroli. Z protokołu kontroli z dnia [...] marca 2016 r. wynika, że w dniu przeprowadzenia czynności kontrolnych w punkcie sprzedaży w [...] przy ul. [...], informacja wymagana przepisami art. 37 ust. 4, w związku z art. 37 ust. 1 nie została uwidoczniona dla konsumentów, którzy dokonywali w tym miejscu zakupów. Potwierdzeniem tego był fakt, iż przedsiębiorca B. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] B. K. w [...], zapoznany w toku kontroli z tymi ustaleniami, uzupełnił brakujące informacje we wskazanym zakresie. Strona podpisała również protokół z przeprowadzonej kontroli, nie wnosząc do niego uwag. Przedsiębiorca nie złożył też wyjaśnień i wniosków dowodowych w przedmiotowej sprawie, co dałoby ewentualną podstawę dla organu pierwszej instancji do zastosowania wobec strony uprawnień wynikających z art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie; - przesłane fotografie nie zmieniają tej oceny, bowiem informacja wymagana przepisami art. 37 ust. 4 cyt. ustawy nie znajdowała się w kontrolowanym punkcie sprzedaży tylko w serwisie, co nie spełniało wskazanego obowiązku. Jak zaś wynika z definicji zawartej w art. 4 pkt 10 ustawy o zużytym sprzęcie, przez punkt serwisowy rozumie się miejsce, w którym jest wykonywana działalność gospodarcza polegająca na naprawie sprzętu. Nie zmienia tej oceny informacja Strony, że prowadzi również sprzedaż za pomocą środków komunikacji elektronicznej i informacja wymagana przepisami art. 37 ust. 4 cyt. ustawy była umieszczona na oficjalnej stronie internetowej, a w siedzibie sklepu znajdował się ogólnodostępny komputer z łączem internetowym, umożliwiającym zapoznanie się z informacją o przyjmowaniu zużytego sprzętu. - kontrola prowadzona przez Inspektorów reprezentujących [...] WIIH miała na celu sprawdzenie prawidłowości i legalności działania przedsiębiorcy w zakresie przestrzegania przepisów art. 37 i art. 39 ustawy o zużytym sprzęcie w prowadzonym przez niego punkcie sprzedaży w [...] przy ul. [...]. W przedmiotowym zakresie kontroli nie uwzględniono zatem ani oznakowania siedziby Strony, ani działalności Strony polegającej na prowadzeniu serwisu, ani sprzedaży prowadzonej przez Internet; - nie doszło do naruszenia art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Na skutek stwierdzonego przez inspektorów braku informacji wymaganej art. 37 ust. 4 cyt. ustawy, Organ I. instancji zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej, na podstawie art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie. Następnie poinformował Stronę o możliwości złożenia ewentualnych uwag lub wniosków w związku z prowadzonym postępowaniem. Strona zaś nie skorzystała z przysługującego jej prawa, nie złożyła wyjaśnień i wniosków dowodowych, które ewentualnie dałyby podstawę do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej lub umorzenia wszczętego postępowania. Nadto niezaprzeczalny był fakt niedopełnienia przez Stronę obowiązku wynikającego z art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, co potwierdził przedsiębiorca, wywieszając tę informację od razu, po wskazaniu na tę nieprawidłowość przez inspektorów. Strona nie udowodniła również, iż nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia oraz nie przedstawiła Organowi dowodów i okoliczności, wskazujących na dochowanie należytej staranności. Udostępnienie wymaganych informacji na stronie internetowej lub w serwisie, nie usprawiedliwiało jej braku w punkcie sprzedaży; - ostateczna decyzja o sposobie zakończenia postępowania pokontrolnego lub o wszczęciu postępowania, jego umorzeniu jak i wydaniu decyzji, podejmowana jest przez [...] WIIH. Inspektorzy prowadzą jedynie wstępną ocenę stanu faktycznego. W trakcie tej analizy nie znaleźli oni uzasadnienia do zastosowania art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Organ II. instancji po analizie przekazanych akt sprawy oraz złożonych przez Stronę w odwołaniu wyjaśnień, również nie stwierdził przesłanek do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 8 oraz art. 11 K.p.a.; - nie doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez wymierzenie w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, gdy brak było przesłanek zarówno do wydania takiego rozstrzygnięcia, jak i wszczęcia postępowania w tej sprawie. W toku kontroli zasadnie stwierdzono niewykonanie wymaganych prawem obowiązków przez stronę, fakt niniejszy został udokumentowany w protokole kontroli, zaś organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej subsumpcji w niniejszym zakresie. Nadto wysokość wymierzonej przedsiębiorcy sankcji jest minimalną, przewidzianą przepisami. Reasumując, Prezes UOKiK wskazał na stwierdzony w toku kontroli i nie budzący wątpliwości fakt niewypełnienia przez przedsiębiorcę obowiązków, jakie nakłada na niego cyt. ustawa, których to ustaleń przedsiębiorca nie zanegował, a podkreślił jedynie, że nieprawidłowości te zostały wyeliminowane. We wniesionej skardze profesjonalny pełnomocnik B. K. zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2a w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, polegające na uchybieniu obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także obrazę art. 80 K.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie; - błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia Organu I. instancji, polegający na bezpodstawnym uznaniu, iż w dniu przeprowadzonej kontroli informacja, o której mowa w art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie nie była umieszczona w widocznym miejscu siedziby przedsiębiorstwa, co doprowadziło do niezasadnego nałożenia kary administracyjnej, a następnie niewłaściwego utrzymania nałożonej kary w mocy; - naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, polegające na niezasadnym pominięciu przez Organ okoliczności wskazujących na to, że niezależnie od uwidocznienia informacji, przedsiębiorca dołożył należytej staranności i uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło, co winno doprowadzić do niewszczynania postępowania w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej, ewentualnie do umorzenia postępowania wszczętego, gdyż okoliczności te istniały już w trakcie kontroli i powinny zostać także uwzględnione w toku prowadzonego przez Organ postępowania; - naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 8 i 11 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, polegające na uchybieniu obowiązkowi wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek, którymi Organ się kierował podczas wszczęcia postępowania administracyjnego oraz nakładania kary, wbrew zgodnym wnioskom kontrolujących inspektorów, wskazującym na niezasadność podjęcia tych czynności, o czym poinformowano kontrolowanego przedsiębiorcę, skłaniając go do nieskładania dalszych pisemnych oświadczeń w sprawie. Zarzut ten dotyczył również nienależytego poinformowania Strony, z jakich przyczyn Organ odmówił zastosowania art. 93 ust. 4 cyt. ustawy, pomimo iż przepis ten miał kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Strony skarżącej, uchybienie to miało istotny wpływ na wynik postępowania, doprowadziło do wydania, a następnie utrzymania w mocy niesłusznej decyzji, naruszającej interes prawny Strony oraz podważającej jej zaufanie do organów władzy publicznej; - obrazę prawa materialnego w postaci art. 91 ust. 25 cyt. ustawy, poprzez utrzymanie w mocy, nałożonej w drodze kwestionowanej decyzji administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, gdy brak było przesłanek zarówno do wydania takiego rozstrzygnięcia, jak i utrzymania go w mocy. Pełnomocnik zaznaczył, że głównym miejscem prowadzonej przez Skarżącego działalności jest lokal przy ul. [...] w [...]. Punkt sprzedaży w [...] przy ul. [...] mieści się w boxach, w których stosownie do możliwości lokalowych, rozmieszczono objęty ofertą sprzedaży sprzęt, jak również umieszczono część obsługi klienta. Z tej przyczyny – zdaniem Strony skarżącej - inspektorzy pominęli, że informacja o odbiorze zużytego sprzętu była w sklepie uwidoczniona. Zważywszy zaś, że B. K. prowadzi również sprzedaż za pomocą środków komunikacji elektronicznej, informacja taka była wskazana na oficjalnej stronie internetowej: [...]. Nadto, w siedzibie sklepu znajduje się ogólnodostępny komputer z łączem internetowym, umożliwiającym zapoznanie się ze szczegółowymi postanowieniami regulaminu sprzedaży produktów oferowanych przez B. K. W jednej z zakładek, tyczącej regulaminu widniała m.in. informacja o możliwości bezpłatnego pozostawienia sprzętu tożsamego z zakupionym. Brak było zatem podstaw dla uznania, że informacja o przyjmowaniu zużytego sprzętu nie była uwidoczniona. Przeciwnie, była ona powszechnie znana wszystkim klientom sklepu [...], co dokumentuje również fakt, iż pracownicy biura obsługi klienta taką możliwość potwierdzali. W ocenie kontrolujących, jak wywodzi skarga, wskazana informacja nie była jednakże dostatecznie czytelna. Z tej przyczyny B. K. niezwłocznie - po zwróceniu na to uwagi przez inspektorów i w ich obecności - umieścił w sklepie dodatkowo informację w tym przedmiocie. Co też zostało odnotowane w protokole. Mając na uwadze postawę kontrolowanego oraz niezwykle krótki czas, jaki upłynął od wejścia w życie nowych przepisów ustawy o zużytym sprzęcie (1 stycznia 2016 r.), inspektorzy zakończyli czynności kontrolne, wnioskując o niewszczynanie postępowania administracyjnego, zmierzającego do nałożenia kary pieniężnej. Jak zauważył pełnomocnik, stało się jednak inaczej. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Należy nadmienić, że rola Sądu polega na sprawowaniu kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dacie ich wydania. Nadto, w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Decyzje obu instancji nie budzą bowiem zastrzeżeń, z punktu widzenia ich zgodności z prawem. Na wstępie dalszych rozważań nadmienić należy, że zgodnie z art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjnej karze pieniężnej, podlega ten kto wbrew przepisom art. 37 ust. 4 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1-3. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w tym wypadku, stosownie do art. 92 pkt 3 cyt. ustawy, wynosi od 5.000 zł do 300.000 zł. Stosownie zaś do art. 93 ust. 2 tej ustawy, administracyjne kary pieniężne za naruszenie przepisów, o których mowa w art. 91 pkt 22-26, wymierza w drodze decyzji właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Dokonując oceny legalności kwestionowanych decyzji obu instancji w kontekście wskazanych przepisów, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że z akt administracyjnych sprawy i zgromadzonych w nich dowodów jednoznacznie wynika, iż wbrew wywodom swego pełnomocnika, B. K. nie dowiódł, aby zachował wszelką staranność, jakiej wymaga art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, by mógł zostać zastosowany. Wskazany przepis stanowi, że jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, trafnie zatem stwierdziły Organy obu instancji, że nie było podstaw do odstąpienia od wymierzenia B. K. przedmiotowej kary, skoro przeprowadzona w dniach [...] marca 2016 r. kontrola jednoznacznie wykazała, iż kontrolowany przedsiębiorca nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku. Zasadnicze znaczenie ma fakt, że o kontroli i jej przedmiocie Skarżący uprzednio został poinformowany ([...] WIIH zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji na podstawie art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie). Kontrola prowadzona przez inspektorów reprezentujących [...] WIIH miała na celu sprawdzenie prawidłowości i legalności działania przedsiębiorcy, w zakresie przestrzegania przepisów art. 37 i art. 39 ustawy o zużytym sprzęcie, w prowadzonym przez niego punkcie sprzedaży w [...] przy ul. [...]. W pierwszym wskazanym przez Organ terminie Skarżący nie mógł być podczas niej obecny i kategorycznie nie zgodził się na jej przeprowadzenie pod jego nieobecność. Termin został przesunięty i w kolejnym wyznaczonym terminie kontrola ta została przeprowadzona, a Skarżący w niej uczestniczył. Protokół kontroli podpisał zaś bez uwag. W jej wyniku, kontrolerzy wykazali niedopełnienie przez niego powinności wynikającej z art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, a więc brak umieszczenia w punkcie sprzedaży informacji odnośnie obowiązku nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, o ile zużyty sprzęty jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany. Należy podkreślić, że Skarżący chcąc wykazać brak winy w tym uchybieniu, nie mógł skutecznie powołać się na nieznajomość wskazanej, nowej regulacji w tym przedmiocie, która weszła w życie 1.01.2016 r., także z tej przyczyny, że na oficjalnej stronie internetowej: [...] (zawierającej szczegółowe postanowienia regulaminu sprzedaży produktów oferowanych przez B. K.) - informacja taka była już w tym czasie przez niego zamieszczona, podobnie jak i - wg jego oświadczenia - w prowadzonym przez niego punkcie serwisowym w [...] została wywieszona. Dla zasadności nałożenia przedmiotowej kary nie ma przy tym znaczenia, że w siedzibie sklepu znajdował się ogólnodostępny komputer z łączem internetowym, umożliwiający zapoznanie się z tą informacją. Należy mieć na względzie, że jak wynika z przeprowadzonej kontroli, inne istotne i wymagane przepisami prawa informacje zostały w tym lokalu wywieszone, poza tą, a Skarżący umieścił ją dopiero na skutek wytyku kontrolerów. Jakkolwiek zrobił to niezwłocznie, to jednak wcześniej takiej informacji nie uwidocznił w kontrolowanym punkcie sprzedaży w [...] przy ul. [...], choć taki obowiązek na nim spoczywał. Strona nie udowodniła więc, iż nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia oraz nie przedstawiła Organowi dowodów i okoliczności wskazujących na dochowanie należytej staranności. Udostępnienie wymaganych informacji na stronie internetowej lub w serwisie, nie usprawiedliwiało jej braku w punkcie sprzedaży. Strona miała wiedzę na temat obowiązków jakie na niej spoczywają w zakresie przedmiotowej ustawy, a mimo to informację o obowiązkach wynikających z art. 37 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie, zamieściła dopiero w czasie prowadzonej kontroli, gdy zwrócili jej na to uwagę inspektorzy, prowadzący czynności. Należy też zauważyć, że przepis art. 34 ust. 4 cyt. ustawy, wbrew zarzutom skargi nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Zapis zd. 2 ust. 4 art. 37 ustawy o zużytym sprzęcie odnosi się bowiem wyłącznie do tych przedsiębiorców, którzy prowadzą sprzedaż tylko za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Ta intencja ustawodawcy wynika jednoznacznie z uzasadnienia projektu tej ustawy jak i z przebiegu nad nim prac legislacyjnych. Wobec tego przedsiębiorca, który prowadzi wyłącznie lub także sprzedaż tradycyjną - w punkcie sprzedaży - od dnia 1.01.2016 r. zobowiązany jest do zamieszczenia takiej informacji w swym lokalu. Organy, wbrew zarzutom skargi, szczegółowo wyjaśniły zatem stan faktyczny sprawy i w wyniku tego ustaliły, że B. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] B. K. z siedzibą w [...] i będący dystrybutorem w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, w prowadzonym przez siebie punkcie sprzedaży, znajdującym się w [...] przy ul. [...] - nie dopełnił obowiązku umieszczenia informacji, o której mowa w art. 37 ust. 1 cyt. ustawy. W świetle materiałów zgromadzonych w sprawie, kwestia ta nie może budzić wątpliwości. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, bez znaczenia jest także fakt, iż w prowadzonym przez siebie serwisie, w lokalu przy ul. [...] w [...], Skarżący zamieścił informację o możliwości bezpłatnego pozostawienia sprzętu tożsamego z zakupionym. Nie był to bowiem punkt sprzedaży, a serwis i nie był przedmiotem niniejszej kontroli. Nadmienić przy tym należy, że z definicji zawartej w art. 4 pkt 10 ustawy o zużytym sprzęcie, przez punkt serwisowy rozumie się miejsce, w którym jest wykonywana działalność gospodarcza, polegająca na naprawie sprzętu. Okoliczności, na które powołał się Skarżący, mogą więc świadczyć tylko o tym, że o obowiązku wynikającym z art. 37 ustawy o zużytym sprzęcie (w tym z jego ust. 4) B. K. wiedział. Jeśli zatem wymogu tego nie dopełnił, nie mógł skutecznie powoływać się na brak winy w tym uchybieniu, a więc twierdzić, że zachował wszelką staranność, jakiej wymaga art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, dla jego zastosowania. Trudno więc w tym przypadku twierdzić, iż Strona postępowania dochowała należytej staranności i uczyniła wszystko czego można było rozsądnie od niej oczekiwać, aby do tego naruszenia nie doszło. Trafnie wobec tego w odpowiedzi na skargę stwierdził Organ odwoławczy, że Skarżący wręcz sam wskazał, iż miał wiedzę o obowiązkach jakie ciążą na nim w zakresie ustawy o zużytym sprzęcie. Dopełnił obowiązku poinformowania konsumentów dokonujących u niego zakupów za pomocą środków porozumiewania się na odległość, umieszczając w regulaminie sklepu (w zakładce na stronie internetowej) informacje wymagane art. 37 ust. 1 cyt. ustawy. Nie może też stanowić podstawy do odstąpienia od ukarania, w oparciu o art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, okoliczność uzupełnienia tego braku (naprawienia uchybienia) jeszcze podczas prowadzonej kontroli. Niewątpliwie wskazany wymóg, wynikający z art. 34 ust. 4 zd. 1 ustawy o zużytym sprzęcie w punkcie sprzedaży, znajdującym się w [...] przy ul. [...], został dopełniony dopiero na skutek uwag kontrolerów. Wówczas doszło do wywieszenia tej informacji w punkcie sprzedaży, wśród innych wywieszonych informacji. Należy też mieć na uwadze, że przedsiębiorcę w postepowaniu przed I. instancją pouczono o uprawnieniach wynikających z art. 9, 10 § 1 oraz art. 73 § 1 K.p.a. W dniu [...] kwietnia 2016 r. skorzystał on z tych uprawnień i zgłosił się do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w [...] w celu przeglądu akt kontroli [...]. Ponadto otrzymał kserokopie akt sprawy. Następnie, pismem z dnia [...] maja 2016 r. [...] WIIH poinformował Stronę, że w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie wydania decyzji o wymierzeniu przedmiotowej kary pieniężnej, może złożyć ewentualne uwagi lub wnioski do dnia [...] maja 2016 r. Przedsiębiorca jednak z przysługującego mu prawa nie skorzystał - nie złożył wyjaśnień i wniosków dowodowych w przedmiotowej sprawie, a także nie wypowiedział się co do zebranych dowodów, materiałów, co ewentualnie mogłoby dać [...] WIIH podstawę do zastosowania uprawnień wynikających z art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, tj. niewszczynania bądź umorzenia wszczętego postępowania administracyjnego. Reasumując, Skarżący w postępowaniu administracyjnym nie podjął próby udowodnienia, że dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie oczekiwać, aby do tego naruszenia nie doszło. Nie zwalniało go od tego stanowisko inspektorów o niezasadności ukarania, zawarte w protokole kontroli. Ich odczucia o braku zasadności nałożenia w tym wypadku kary, nie mają przesądzającego znaczenia w sprawie. Kwestia ta bowiem finalnie pozostawała w gestii [...] WIIH. Tak więc Organ II. instancji, po analizie przekazanych akt sprawy oraz złożonych przez Stronę w odwołaniu wyjaśnień zasadnie podzielił stanowisko I. instancji o prawidłowości wymierzonej kary. Wbrew zarzutom skargi, Organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, dopełniając wymogu z art. 77 § 1 K.p.a., informując zarazem Stronę o służących jej uprawnieniach procesowych. Zarzut dowolności, czy błędności ustaleń nie jest więc uprawniony. Poczynione ustalenia przeprowadzono - w myśl art. 80 K.p.a. - w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału, przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jako niezbędnego warunku wydania decyzji o przekonującej treści. Wskazane ustalenia Organów obu instancji znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach ich decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. [...] WIIH, a także Prezes UOKiK zasadnie oparli się na prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu kontrolnym, podczas którego jednoznacznie stwierdzono, że w dniu dokonania czynności kontrolnych w punkcie sprzedaży w [...] przy ul. [...], informacja wymagana przepisami art. 37 ust. 4, w związku z art. 37 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie nie została uwidoczniona dla konsumentów, którzy dokonywali w tym miejscu zakupów. Nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 8 oraz art. 11 K.p.a. Żadne z twierdzeń Strony nie zostało bowiem zignorowane przez Organ I. instancji. [...] WIIH wziął też pod uwagę okoliczność, że Strona jeszcze w toku kontroli usunęła stwierdzoną nieprawidłowość i z tego względu wymierzył karę w najniższej możliwej wysokości. Sugestie zaś inspektorów prowadzących kontrolę o odstąpieniu od wymierzenia kary pieniężnej Stronie, były stanowiskiem osób prowadzących jedynie wstępną ocenę stanu faktycznego sprawy. Ostateczna decyzja o sposobie zakończenia postępowania pokontrolnego należała do [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...], który trafnie stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Należy także wskazać, że Skarżący ustanowił w tej sprawie profesjonalnego pełnomocnika, który wniósł o odroczenie terminu rozprawy, jako przyczynę podając kolizję terminów z rozprawą wyznaczoną wcześniej, przed Sądem Okręgowym w [...]. Kolizji tej jednak w żaden sposób nie udokumentował (brak złożenia kserokopii zawiadomienia o terminie rozprawy przed S.O. z obowiązkiem osobistego stawiennictwa, celem przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Strony, pod rygorem pominięcia - poświadczonej za zgodność z oryginałem). Nadto, udzielając odpowiedzi na pismo Sądu w tej kwestii pełnomocnik przyznał, że Skarżący nie sprzeciwia się ustanowienia pełnomocnika substytucyjnego w sprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygnaturą akt IV SA/Wa 3307/16, jednakże chce wziąć udział osobisty w rozprawie. Należy zauważyć, że z utrwalonego orzecznictwa Sądów Administracyjnych wynika, iż w razie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, Strona nie może skutecznie wnosić o odroczenie rozprawy, z uwagi na niemożność osobistego stawiennictwa na rozprawie przed Sądem, we wskazanej przez Sąd dacie. Przyjmuje się jednolicie, że w dostateczny sposób jest wówczas reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika lub pełnomocnika substytucyjnego. Jeśli więc w tej sytuacji ustanowiony pełnomocnik nie daje umocowania pełnomocnikowi substytucyjnemu, mimo iż udzielone mu pełnomocnictwo przewiduje taką możliwość, poczytywane jest to za brak właściwej dbałości o interesy jego mocodawcy. Należy odnotować, że rozprawa w tej sprawie została wyznaczona wystarczająco wcześnie i zawiadomienie o niej doręczono pełnomocnikowi na kilka tygodni przed rozprawą. Nic więc nie stało na przeszkodzie w udzieleniu pełnomocnictwa substytucyjnego. Wskazać też należy, że jeśli Skarżący chciał podnieść jakieś nowe okoliczności, nie wskazane dotąd przez jego pełnomocnika, mógł skierować do Sądu pismo procesowe w tej sprawie. Reasumując, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy odroczenie rozprawy nie było uzasadnione i przyczyniałoby się do przewlekłości postępowania sądowoadministracyjnego. Nadto, Sąd działając z urzędu nie stwierdził podstaw do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.