IV SA/Wa 3308/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2017r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – E. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2017r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu i zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W lakonicznym uzasadnieniu wskazano, że wykonanie decyzji o zobowiązaniu przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Sąd, spowoduje nieodwracalne, negatywne skutki dla strony. Ponadto skarżący wskazał, że gdy decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zostałaby uchylona, wówczas nie miałby możliwości aby powrócić do Polski i dochodzić ochrony swoich praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 z późn. zm.), - dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek lub lakoniczne uzasadnienie wniosku uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie (por. np. postanowienia z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, z 25 kwietnia 2013r., sygn. akt I GSK 376/13, CBOSA, z 28 grudnia 2017r. sygn. akt II OZ 1604/17 CBOSA). Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Treść uzasadnienia wniosku stanowi podstawę do oceny czy wniosek ten jest zasadny (por. postanowienie NSA z 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1394/17). Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i nast.). Sąd administracyjny ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę skarżącą przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został należycie uzasadniony. Na wstępie podnieść należy, że stosownie do art. 331 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1990 z późn. zm., dalej "ustawą o cudzoziemcach") w przypadku gdy cudzoziemiec złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku. Z powyższego przepisu wynika zatem, że cudzoziemiec nie może być zmuszony do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu orzeczenia przez sąd administracyjny o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Celem ustawodawcy nie było natomiast zobligowanie sądu do wydania orzeczenia o wstrzymaniu każdej decyzji zobowiązującej do powrotu. Powyższe oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania takiej decyzji powinien zostać rozpoznany przy uwzględnieniu ogólnych zasad dotyczących oceny wniosków o wstrzymanie wykonania wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a. Oceniając zatem wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw Schengen pod kątem przesłanek wstrzymania wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazać należy, że skarżący ograniczył się jedynie do sformułowania samego wniosku i lakonicznego jego uzasadnienia. Nie wyjaśnił w sposób szczegółowy na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki wykonania decyzji. Nie wyjaśnił czy i w jakim stopniu wykonanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu spowoduje zmianę w jego życiu osobistym, w tym rodzinnym. Sąd nie może domyślać się powodów, dla których skarżący wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji. Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 P.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony skarżącej, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Twierdzenia strony odnoszące się do przesłanek wstrzymania wykonania aktu powinny być poparte argumentacją i dokumentami źródłowymi, których w niniejszej sprawie zabrakło W sprawie nie zaistniały również zdaniem Sądu okoliczności szczególne, które uzasadniałyby wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że brak podstaw do swoistego automatyzmu w uwzględnieniu wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji zobowiązujących do powrotu wynika również z analizy orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OZ 419/17, CBOSA oraz postanowienie NSA z 12 maja 2017 r., sygn. akt II OZ 448/17 jak również postanowienie NSA z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1529/17 oraz NSA z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1532/17 CBOSA). Sąd w niniejszym składzie podziela podaną w tych orzeczeniach argumentację. Ponadto, w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że opuszczenie przez skarżącego terytorium RP przed zbadaniem sprawy przez Sąd nie pozbawi go prawa do ochrony swoich praw, albowiem skarżący w niniejszym postępowaniu sądowo-administracyjnym jest zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, co – w powiązaniu ze specyfiką tego postępowania, które nie wymaga osobistego udziału strony na rozprawie i zasadą orzekania na podstawie akt sprawy (art. 107 P.p.s.a. i art. 133 § 1 P.p.s.a.) – wyklucza przyjęcie, że do zapewnienia stronie prawa do sądu konieczne jest orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, CBOSA). Dlatego też przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.