IV SA/Wa 3308/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2017r. nr [...] Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] (dalej jako Komendant/ organ I instancji) orzekł o: 1. zobowiązaniu E. G. (dalej jako cudzoziemiec/skarżący) do powrotu w terminie 21 dni od dnia doręczenia decyzji, 2. zakazie ponownego wjazdu na: - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 2 lat od dnia wykonania tej decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji, w przypadku braku informacji o wykonaniu niniejszej decyzji, - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wykonania tej decyzji, na wypadek, jeżeli cudzoziemiec w terminie określonym w niniejszej decyzji nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Odwołanie od tej decyzji wniósł E. G. . Decyzją z [...] października 2017r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej jako Szef Urzędu/organ II instancji) po rozpoznaniu odwołania działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz. 1257) dalej jako K.p.a., uchylił decyzję Komendanta z [...] marca 2017r. w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu, jednocześnie określił termin dobrowolnego powrotu w terminie 21 dni od dnia doręczenia decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w decyzji, w przypadku braku informacji o wykonaniu decyzji, terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wykonania decyzji, na wypadek, jeżeli cudzoziemiec w terminie określonym w decyzji nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa oraz o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w pozostałej części. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono, że w stosunku do cudzoziemca wydana została ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany. Wskazano również, że skarżący nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 1990 z późń. zm.) dalej jako u.o.c. Zgodnie z tym przepisem cudzoziemiec był obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia mu ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. W toku postępowania odwoławczego Szef Urzędu stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 u.o.c. Wskazano, że brak jest podstaw do uznania, że po powrocie do kraju pochodzenia skarżący będzie narażony na zagrożenia wymienione w tych przepisach. Organy administracji publicznej odmówiły bowiem nadania E. G. statusu uchodźcy, odmówiły udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdziły, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższym rozstrzygnięciem została objęta również małżonka cudzoziemca i ich małoletnie dzieci. W uzasadnieniu w/w. decyzji podniesiono, że zarówno skarżący jak i jego żona nie wykazali uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, czy też ryzyka doznania poważnej krzywdy w wyniku stosowania tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Uznano ponadto, że sytuacja panująca na terytorium Federacji [...] nie stanowi realnego zagrożenia dla któregokolwiek z praw cudzoziemca bądź członków jej rodziny. Zdaniem organu II instancji podnoszone przez skarżącego okoliczności stanowiące przyczynę opuszczenia przez niego i jego najbliższych kraju pochodzenia i ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej nie zostały, w wiarygodny sposób przez niego wykazane. Zeznania na temat w/w okoliczności i doświadczanych przez cudzoziemca w kraju pochodzenia represji różniły się znacząco na kolejnych etapach postępowania, były niekonsekwentne i zawierały istotne sprzeczności, a ponadto nie zostały poparte żadnymi istotnymi dowodami. Ponadto Szef Urzędu stwierdził, że skarżący w kontekście spełnienia przesłanki określonej w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu wówczas obowiązującym, nie wykazał żadnych nowych, istotnych okoliczności faktycznych związanych z wyjazdem z terytorium Federacji [...] . Wyjaśnił, że deklarowane przez cudzoziemca przyczyny wyjazdu z kraju pochodzenia, obawy przed powrotem do tego kraju, w szczególności deklarowane obawy naruszenia jego i rodziny praw gwarantowanych w art. 2-7 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. (Dz. U. z 1993r. Nr 61, poz. 284, z późn. zm.) dalej jako Konwencja Rzymska, nie zostały w sposób wiarygodny przedstawione. Organ II instancji podniósł, że cudzoziemiec zarówno w toku postępowania o udzielnie ochrony międzynarodowej, jak i podczas postępowania o zobowiązanie do powrotu nie udowodnił, że w kraju pochodzenia był on represjonowany w związku z rodzinnymi powiązaniami z bojownikami zaangażowanymi w konflikt [...] -[...] . Szef Urzędu, po dokonaniu analizy dokonanych ustaleń stwierdził, iż brak jest podstaw do twierdzenia, że w sytuacji powrotu cudzoziemca do kraju pochodzenia jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego będzie zagrożone, a także, że może on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu. W konsekwencji organ II instancji uznał, że brak jest podstaw do udzielania skarżącemu ochrony humanitarnej z przyczyn, o których mowa w art. 348 pkt 1 u.o.c. W kontekście prawa cudzoziemca do ochrony jego życia rodzinnego, o którym mowa w art. 8 Konwencji Rzymskiej o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, organ odwoławczy wskazał, że żaden z aktów prawnych nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni wraz z dziećmi mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie w tym kraju rodziny. Powyższe przepisy nie gwarantują prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca wraz z dziećmi w kraju goszczącym. Przepisy Konwencji Rzymskiej nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców i ich rodziny konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez cudzoziemców podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy reakcją państwa na zjawisko nielegalnej imigracji jest sankcja karna, czy środki administracyjne. Przyznanie organom władzy możliwości reakcji w postaci wydalenia (aktualnie zobowiązanie do powrotu) obywatela państwa trzeciego stanowi ważny środek ogólnej prewencji w odniesieniu do poważnych lub powtarzających się naruszeń prawa imigracyjnego. Należy uznać, iż system wykonywania krajowego prawa imigracyjnego, który został oparty na sankcjach administracyjnych w postaci zobowiązania do powrotu, jako taki nie skutkuje brakiem zgodności z art. 8 ww. Konwencji. To czy ostatecznie wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu będzie uznane za zgodne z art. 8 Konwencji Rzymskiej zależeć może ostatecznie od tego, czy podjęta przez władze krajowe ingerencja pozostaje w należytej proporcji do stwierdzonych naruszeń prawa, czyli, czy ingerencja ta jest konieczna w demokratycznym społeczeństwie. Dokonując oceny, czy zaskarżona decyzja naruszałaby prawo cudzoziemca do życia rodzinnego, czy prywatnego organ wziął pod uwagę skutki, jakie wiążą się z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zaskarżona decyzja orzeka wprawdzie o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu do Polski nie jest bezterminowy - wynosi 2 lata. Ewentualna ingerencja w prawo, o którym mowa w art. 8 Konwencji Rzymskjiej nie ma zatem charakteru bezterminowego. Dodatkowo wskazano, że nie każdy rodzaj więzów rodzinnych, czy prywatnych z krajem goszczącym zasługuje na jednakową ochronę. Dopuszczalność ingerencji w prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego będzie uzależniona od okoliczności konkretnego przypadku. Mając na uwadze okoliczność udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych uwzględnioną w art. 348 pkt 2 u.o.c. Szef Urzędu podniósł, iż w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej ETPCz) rozumienie pojęcia "życie rodzinne" co do zasady dopowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do twierdzenia, że w przypadku zobowiązania cudzoziemca do powrotu więzy rodzinne pomiędzy nim, a małżonką i ich małoletnimi dziećmi zostaną zerwane lub istotnie ograniczone. Podstawą do takiego stwierdzenia jest fakt, że zarówno skarżący, jak i jego małżonka oraz małoletnie dzieci, otrzymali decyzje o tożsamym rozstrzygnięciu. W ocenie organu II instancji mimo, iż w Polsce mieszkają siostry skarżącego wraz ze swoimi rodzinami, zobowiązanie do powrotu nie naruszy jego prawa do życia rodzinnego i prywatnego cudzoziemca oraz nie spowoduje ingerencji w to prawo. Szef Urzędu podkreślił, że w orzecznictwie ETPCz rozumienie pojęcia "życie rodzinne'' co do zasady dopowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny. Wskazano, że związki pomiędzy innymi członkami rodziny, nie mieszczącymi się w wąskim rozumieniu tego terminu, w tym między pełnoletnimi dziećmi, a ich rodzicami, czy między rodzeństwem mogą być ocenione w kontekście życia rodzinnego, jeżeli zostaną wykazane dodatkowe elementy zależności pomiędzy nimi (wyrok z dnia 15 maja 2012 skarga nr 16567/10 Nacic i inni p-ko Szwecji, wyrok z dnia 3 lipca 2012 r. skarga nr 52178/10, sprawa Samsonnikov p-ko Estonii, wyrok z dnia 12 stycznia 2010r. w sprawie Khan A. W. p-ko Wielkiej Brytanii (nr 47486/06, par. 31 i 32.). Organ odwoławczy podał, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie wskazuje jednak, aby relacje skarżącego z jego przebywającymi w Polsce siostrami mieściły się w pojęciu życia rodzinnego określonego w w/w ustawie. Odnosząc się natomiast do treści art. 348 pkt 3 u.o.c, który stanowił że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu, w ocenie organu II instancji w przedmiotowej sprawie takie zagrożenia, wbrew twierdzeniom skarżącego nie wystąpiły. Podkreślono, że asymilacja dzieci ze środowiskiem szkolnym dokonała się, a ze względu na realizowanie obowiązku szkolnego w Polsce opanowały one znajomość języka polskiego. W zaskarżonej decyzji wskazano, że tak krótki okres czasu, jaki cudzoziemcy spędzili na terytorium Polski nie daje wystarczających podstaw do uznania, iż podczas jego trwania dokonała się na tyle silna asymilacja ich dzieci ze społeczeństwem polskim, że zobowiązanie ich do powrotu jest niewskazane i zagrażałoby ich rozwojowi psychofizycznemu. Biorąc więc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, iż sytuacja E. G. oraz jego rodziny nie uzasadnia udzielenia im zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobytu tolerowanego albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że ich powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. W ocenie Szefa Urzędu organ I instancji właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie i dokonał słusznej oceny materiału, a przebieg postępowania nie wskazuje na naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto, Szef Urzędu uznał za właściwe stanowisko przedstawione w decyzji Komendanta dotyczące określenia terminu dobrowolnego powrotu skarżącego. Wskazano, że nie istnieje aktualnie ryzyko ucieczki cudzoziemca, w związku z powyższym zobowiązanie go do powrotu bez określania terminu do dobrowolnego powrotu byłoby działaniem niewspółmiernym do czynu (przekroczenie granicy do Niemiec wbrew przepisom prawa) oraz okresu (2013r.) w jakim był on popełniony przez skarżącego. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że uchylenie zaskarżonej decyzji w powyższej części było konieczne ze względu na fakt, iż w związku z trwającym postępowaniem odwoławczym, upłynął już wyznaczony tą decyzją termin dobrowolnego powrotu E. G. do kraju pochodzenia, wobec powyższego należało wyznaczyć nowy termin dobrowolnego powrotu. Ponadto, cudzoziemiec w odwołaniu kierując się ostrożnością procesową, w przypadku nieudzielenia mu i jego rodzinie przez organ odwoławczy pobytu humanitarnego, wniósł o przedłużenie terminu dobrowolnego powrotu na okres roku, w związku z zamiarem ukończenia przez jego dzieci nauki w roku szkolnym i uzyskania świadectw. Odwołanie cudzoziemca zostało wniesione jeszcze przed zakończeniem roku szkolnego 2016/2017, Szef Urzędu uznał więc, że w czerwcu 2017r. jego dzieci zakończyły rok szkolny i uzyskały świadectwa szkolne. Podkreślono, że przerwanie edukacji w Polsce przez dzieci skarżącego na początku bieżącego roku szkolnego i kontynowanie nauki w kraju pochodzenia od połowy pierwszego semestru pozwoli im szybciej nadrobić zaległości i uniknąć opóźnieniem w stosunku do innych rówieśników, niż w przypadku rozpoczynania obowiązku szkolnego od drugiego semestru. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy postanowił uchylić zaskarżaną decyzję w części dotyczącej terminu do dobrowolnego powrotu i na podstawie art. 316 ust. 1 u.o.c. ustawy orzekł o określeniu terminu 21 dni od uzyskania przez cudzoziemca decyzji ostatecznej. Ponadto, Szef Urzędu wyjaśnił, że Komendant nie uzasadnił okresu zakazu ponownego wjazdu, jednakże stwierdził, że biorąc w szczególności pod uwagę niewykonanie w terminie przez cudzoziemca obowiązku wynikającego z art. 299 ust. 6 pkt 2 u.o.c. i pozostawanie przez okres ponad dwóch lat na terytorium Polski po wydaniu w jego sprawie decyzji o odmowie udzielenia wszystkich form ochrony międzynarodowej, a także fakt przekroczenia wbrew przepisom prawa granicy, w ocenie organu odwoławczego, zasadnym było orzeczenie wobec E. G. zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 2 lat. Jednocześnie organ II instancji wskazał, iż wobec żony cudzoziemca, S. K. oraz ich małoletnich dzieci, Szef Urzędu wyznaczył tożsamy okres zakazu ponownego wjazdu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł E. G. zarzucając jej: - istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 K.p.a., 77 § 1 i § 2 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 15 K.p.a. poprzez niesprawdzenie czy w przypadku zobowiązania rodziny skarżącego do powrotu istnieje zagrożenie naruszenia praw dzieci w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu, tj. nieprzeprowadzenie wnioskowanych w odwołaniu dowodów z informacji uzyskanych od dyrekcji szkół, do których uczęszczają jego dzieci: R. G. ur. [...].07.2005 r., I. G. ur. [...].02.2010 r., Z. G. ur. [...].03.2008 r. i K. G. ur. [...] maja 2003 r. oraz od wychowawców klas i psychologa szkolnego oraz z przesłuchania jego dzieci: R. G. ur. [...].07.2005 r., I. G. ur. [...].02.2010 r., Z. G. ur. [...].03.2008 r. i K. G. ur. [...] maja 2003 r. w obecności biegłego psychologa dziecięcego (oba rodzaje dowodów) na okoliczność stopnia integracji dzieci oraz ryzyka naruszenia ich praw w stopniu istotnie zagrażających ich rozwojowi psychofizycznemu w przypadku zobowiązania nas do powrotu do kraju pochodzenia i w efekcie tych naruszeń błędne uznanie, że w najlepszym interesie jego dzieci pozostaje zobowiązanie ich do powrotu do kraju pochodzenia; - istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj, art. 80 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 348 pkt 1 lit. a-b i d u.o.c. oraz art. 15 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów przy rozpatrywaniu poniższej sprawy, w zakresie czy zobowiązanie mnie do opuszczenia terytorium RP może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności mógłby zostać poddany nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu i w wyniku wskazanego naruszenia błędne uznanie, że w niniejszej sprawie nie ziściły się przesłanki do udzielenia zgody na pobyt humanitarny; - istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 348 pkt 2 u.o.c. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów i w efekcie dokonanie błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżący nie posiada w Polsce życia rodzinnego i prywatnego, a tym samym, że zobowiązanie do powrotu nie stanowi naruszenia jego prawa do życia rodzinnego i prywatnego, co skutkowało błędnym przyjęciem, że w powyższej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych; - istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 348 pkt 1 u.o.c. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których organ się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie w jakim orzekł, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesyłki warunkujące udzielenie zgody na pobyt humanitarny. W oparciu o tak sformułowane zarzuty cudzoziemiec wniósł o uchylenie decyzji w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organy administracji. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu szeroko odniósł się do podniesionych zarzutów i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej jako P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie poddana została decyzja z [...] października 2017r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekająca w przedmiocie zobowiązania E. G. obywatela Federacji [...] do powrotu oraz zakazie jego ponownego wjazdu w określonych w niej terminach na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 302 ust. 1 pkt 1 i 16 lit. a u.o.c., zgodnie z którym decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przebywa na terytorium RP bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu i pobytu na terytorium jeżeli dokumenty te były wymagane (pkt. 1), oraz gdy została wydana decyzja o odmowie RP została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wterminie i w przypadku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 u.o.c. (pkt 16). Stosownie do art. 299 ust. 6 pkt 2 u.o.c., cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia mu ochrony uzupełniającej (...) stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Z analizy akt sprawy wynika, że ostatecznie decyzją z [...] października 2015 r., Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy rozstrzygnięcie Szefa Urzędu odmawiające skarżącemu statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany. Decyzja ta została ww. doręczona 28 października 2015r. Nie ulega zatem wątpliwości, że w dacie orzekania przez organy skarżący nie wykonał obowiązku wskazanego wart. 299 ust. 6 pkt. 2 u.o.c., tj. nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu tej decyzji. W świetle powyższego obligatoryjnym obowiązkiem organów rozpoznających sprawę było wydanie zaskarżonych decyzji, chyba że zastosowanie w sprawie znalazłby art. 303 ust. 1 u.o.c. W przepisie tym zostały bowiem wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. I tak zgodnie z tym przepisem, w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy: 1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub 2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub 3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa wart. 187 pkt. 6 lub 7, lub 4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub 5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa wart. 60 ust. 1 pkt. 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub 6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa wart. 314, lub 8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub 9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub 10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub 11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub 12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170. 13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz. Urz. UE L 180 z 29.062013) zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013". Art. 348 u.o.c. stanowi z kolei, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: 1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej, lub 2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub 3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Natomiast zgodnie z art. 351 u.o.c., zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, jeżeli zobowiązanie go do powrotu: l) może nastąpić jedynie do państwa, w którym, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.: a) zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub b) mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub c) mógłby on być zmuszony do pracy, lub d) mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej - w przypadku gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa wart. 349, lub 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu właściwego do przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu i od cudzoziemca, lub 3) może nastąpić jedynie do państwa, do którego wydanie go jest niedopuszczalne na mocy orzeczenia sądu albo z uwagi na rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie odmowy wydania cudzoziemca. W ocenie Sądu wbrew zarzutom podniesionym w skardze nie miał zastosowania art. 303 ust. 1 pkt 2 u.o.c., który stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 u.o.c., decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia. W ocenie Sądu organ I jak i II instancji odnosząc się do okoliczności wskazanych w art. 348 pkt 1 u.o.c. wyjaśniły powyższą kwestię, posiłkując się w tym względzie dowodami zgromadzonymi w toku postępowania o udzielenie cudzoziemcowi m.in. ochrony międzynarodowej, jak również posiłkując się dokumentami obrazującymi aktualną sytuację w kraju jego pochodzenia. W konsekwencji zasadnie uznano, że w odniesieniu do skarżącego brak było podstaw do przyjęcia, że zachodzi konieczność przyznania mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Wskazać należy, że warunkiem uznania, iż decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać art. 2 - 7 (czy ewentualnie inne) Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności jest stwierdzenie zindywidualizowanego, skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw poprzez np. wykazanie, że osoba której ona dotyczy znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Przy czym to strona powołując się na zagrożenie naruszenia jej praw chronionych Konwencją Rzymską (art. 2-7) powinna wskazać fakty, które czynią jej obawy uzasadnionymi. Nie wystarczy zatem powołanie się na ogólną sytuację w kraju pochodzenia, bez konkretnego, zindywidualizowanego wskazania, iż sytuacja ta w sposób bezpośrednie wpływa na naruszenie praw strony. Innymi słowy, osoba taka winna posiadać określone cechy bądź znajdować się w sytuacji faktycznej bądź prawnej, które warunkować będzie urzeczywistnienie takiego zagrożenia. Sam obraz sytuacji bezpieczeństwa, czy też poziomu przestrzegania praw człowieka nie jest w takim przypadku wystarczający, jeżeli nie wykazany zostanie związek z indywidualną sytuacją takiej osoby. Jedynie w przypadku stwierdzenia powszechnego stosowania przemocy bądź innych form poważnego naruszania praw człowieka wobec ludności cywilnej w danym państwie, bez względu na cechy bądź inne czynniki wyróżniające poszczególne osoby możliwe jest uznanie, że cudzoziemiec wydalony do takiego kraju byłby narażony na naruszenia jego praw podstawowych, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Taka sytuacja jak słusznie uznały organy nie zachodziła w rozpoznawanej sprawie. Podkreślić należy, że domniemane zagrożenia w kraju pochodzenia, na które powoływał się cudzoziemiec, tj. obawą przed ponownym doznaniem przemocy ze strony przedstawicieli organów władzy z powodu zamiaru uzyskania przez nich informacji na temat jego poszukiwanego brata, bojownika o personaliach A. G., jako uzasadniające udzielenie ochrony, zostały przez organy zweryfikowane negatywnie. Na akceptację zasługuje stanowisko Szefa Urzędu, że skarżący, zarówno w toku postepowania o udzielenie ochrony międzynarodowej jak i podczas postępowania o zobowiązanie do powrotu, nie udowodnił, że w kraju pochodzenia był on represjonowany w związku z rodzinnymi powiązaniami z bojownikami zaangażowanymi w konflikt [...]. Skarżący nie wykazał też, aby jego bracia rzeczywiście byli czynnie zaangażowanymi w [...] ruch narodowowyzwoleńczy, czy islamskie podziemie zbrojne z bojownikami. Nie udowodnił on również, iż jego brat A. G. zaginął bez wieści i jest osobą poszukiwaną ze względu na udział w nielegalnych formacjach zbrojnych. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 348 pkt 2 u.o.c. zauważyć należy, że art. 8 Konwencji Rzymskiej nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie (np. por. Darren Omoregie i Inni p-ko Norwegii, wyrok z dnia 31 lipca 2008r, skarga nr 265/07, Nunez p-ko Norwegii, wyrok z dnia 28 czerwca 2011, skarga nr 55597/09, Antwi i inni p-ko Norwegii). Należy także nadmienić, że w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej jako ETPCz) rozumienie pojęcia "życie rodzinne" ogranicza się co do zasady do związków pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. W sprawie nie ulega wątpliwości, że cudzoziemiec prowadzi w Polsce życie rodzinne z żoną i dziećmi, którzy zostali już ostatecznymi decyzjami zobowiązani do wyjazdu z Polski. Jak słusznie podkreślił organ odwoławczy, związki pomiędzy innymi członkami rodziny, nie mieszczącymi się w wąskim rozumieniu tego terminu, w tym między pełnoletnimi dziećmi, a ich rodzicami, czy między rodzeństwem mogą być ocenione w kontekście życia rodzinnego, jeżeli zostaną wykazane dodatkowe elementy zależności pomiędzy nimi. Natomiast jak wynika z ustaleń dokonanych w toku prowadzonego postepowania relacje skarżącego z przebywającym w Polsce rodzeństwem nie były na tyle silne aby mieściły się w pojęciu życia rodzinnego. Zauważyć wypada, że siostry skarżącego są osobami niezależnymi, do Polski przyjechały ze swoimi małżonkami i dziećmi. Wskazywane przez cudzoziemca silne związki emocjonalne jego dzieci z ich ciotkami i kuzynami również nie stanowią o dostatecznym poziomie zależności, pozwalającym na uznanie, że w przypadku zobowiązania do powrotu cudzoziemca i jego najbliższych zachodzi tu przesłanka dotycząca naruszenia życia rodzinnego. Zdaniem Sądu zasadnie organ II instancji przyjął, że w przypadku powrotu cudzoziemca do kraju pochodzenia będzie on w dalszym ciągu miał możliwość realizowania życia prywatnego. Przesłanka dotycząca naruszenia prawa do życia prywatnego w związku z zobowiązaniem do powrotu wiąże się przede wszystkim z kwestią długości, zwykle legalnego, pobytu w kraju goszczącym i związanej z tym relatywnie silnej integracji z tym krajem przy często występującej nieznajomości kraju ojczystego i jego języka oraz istniejącymi obiektywnymi trudnościami w przeniesieniu centrum życiowego do kraju pochodzenia. Jak wynika natomiast z akt sprawy, skarżący posługuje się językiem polskim w stopniu podstawowym, nie posiada w naszym kraju majątku trwałego ani stałych źródeł dochodu stanowiących podstawę jego egzystencji. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że centrum życiowe cudzoziemca zostało przeniesione do Polski oraz, że jego powrót do kraju pochodzenia w drastyczny sposób pogorszy jego sytuację osobistą. Należy zauważyć, że silne więzy emocjonalne jego dzieci z przebywającymi w Polsce ciotkami i kuzynostwem są zrozumiałe ze względu na łączące ich pokrewieństwo i fakt wspólnego zamieszkiwania poza republiką pochodzenia, ale nie stanowią o ustanowieniu przez cudzoziemca życia prywatnego na terytorium Polski w myśl w/w ustawy. Ponadto, warto zaznaczyć że cudzoziemiec i jego rodzina przyjechali do Polski jedynie w wyniku złożenia na granicy wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Ich pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej został zalegalizowany wyłącznie w związku z postępowaniem ww. sprawie, na mocy art. 55a ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r.o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz, U. Z 2016r. 1846, z późn. zm.). Skarżący nie uzyskał ani wizy ani zezwolenia na pobyt w innej formie. Jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest w żaden sposób integralnie związany z pobyt w naszym kraju jego rodzeństwa. Podkreślenia wymaga fakt, że nie wszyscy bliscy krewni cudzoziemca przebywają w Polsce. Skarżący składając zeznania w dniu 9 marca 2017r. przed organem I instancji, oświadczył, że jego bracia, siostry i rodzice pozostali w kraju pochodzenia. Zdaniem Sądu, należy więc uznać, że po powrocie do kraju pochodzenia, będzie on miał możliwość, razem ze swoją rodziną, realizowania relacji rodzinnych z tą częścią krewnych, z którymi nie miał on w ostatnim czasie bezpośredniego kontaktu, z powodu kilkuletniego pobytu poza [...], jak również uzyskania od nich wsparcia emocjonalnego, co zapewne przyczyni się do zniwelowania trudności wynikających z czteroletniego pobytu cudzoziemca i jego krewnych poza krajem pochodzenia. Ponadto, dokonując oceny, czy środek w postaci zobowiązania do powrotu (wydalenia) cudzoziemca jest konieczny w demokratycznym społeczeństwie należy brać pod uwagę nie tylko długość tego pobytu, który w przypadku skarżącego nie można uznać za długi, ale również charakter pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym w okresie, w którym nawiązywał on więzi z tym krajem. W sytuacji w jakiej znajduje się cudzoziemiec istnieją podstawy do uznania, że winien on mieć świadomość, że trwanie jego życia rodzinnego w Polsce było zagrożone od samego początku. Do czasu uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcie w zakresie udzielenia ochrony międzynarodowej nie miał ona realnych podstaw, aby spodziewać się, że będzie mógł przebywać w Polsce (wraz z rodziną) w dłuższej perspektywie czasowej tzn. winien liczyć się z konsekwencjami odmowy udzielenia mu ochrony. Reasumując powyższe rozważania, w opinii Sądu nie można uznać, aby poprzez zobowiązanie do powrotu cudzoziemca zostało naruszone jego prawo do poszanowania życia rodzinnego lub prywatnego. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów naruszenia art. 348 pkt 3 u.o.c., a tym samym naruszenia 8 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989r. (Dz. U. 1991 nr 120 poz. 526 z późn. zm.), należy uznać je za chybione. Zarzuty podniesione przez skarżącego, a dotyczące niesprawdzenia czy w przypadku zobowiązania rodziny skarżącego (czyli dzieci i żony) do powrotu istnieje zagrożenie naruszenia praw dzieci w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu oraz nieprzesłuchania małoletnich dzieci w obecności biegłego psychologa nie mogą w niniejszej sprawie podlegać ocenie Sądu, bowiem wykraczałoby to poza granice badanej sprawy. Kontrolowana decyzja dotyczy zobowiązania do powrotu skarżącego (ojca), a nie jego dzieci i żony, i w tym kontekście tylko należy dokonać oceny, czy zobowiązanie cudzoziemca do powrotu naruszyłoby prawa dzieci w rozumieniu wspomnianej konwencji. Podniesione okoliczności, a także kwestia związana z asymilacją dzieci w Polsce podlegać będą ocenie Sądu w odrębnym postępowaniu, bowiem, jak wiadomo Sądowi z urzędu takie postępowanie jest w toku. Po analizie dokonanych ustaleń, Sąd wyraża przekonanie, że zobowiązanie skarżącego do powrotu, nie będzie zagrażało rozwojowi psychofizycznemu jego dzieci, tym samym nie naruszy ich praw. Podkreślić należy, że cała rodzina skarżącego została ostatecznie zobowiązana do powrotu do kraju pochodzenia i określono ten sam termin opuszczenia terytorium Polski, a zatem nie istnieje ryzyko pozbawienia małoletnich dzieci kontaktu z rodzicami, opieki rodziców ani też do rozdzielenia rodziny, co niewątpliwie mogłoby niekorzystnie wpłynąć na ich rozwój psychofizyczny. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 listopada 2017r. sygn. akt II OSK 1395/17. Jednocześnie należy zauważyć, że na właściwy rozwój psychofizyczny dzieci, największy wpływ mają przede wszystkim warunki jakie zostały im stworzone przez rodziców oraz właściwie funkcjonująca sama rodzina, nie zaś fakt zamieszkiwania w konkretnym państwie, w tym wypadku Polsce. Jak trafnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 lutego 2014r. (sygn. akt IV SA/Wa 2366/14, CBOSA) w odniesieniu do poprzednio obowiązującego art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zastosowanie ww. przesłanki możliwe jest gdy wydalenie cudzoziemca naruszałoby prawa jego dzieci w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu, czyli kwalifikowanym zagrożeniem, a nie jakimkolwiek dolegliwościom, które mogą spotkać małoletnie dzieci cudzoziemca w związku z wydaleniem ich rodzica. Tym samym Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza przepisów Konwencji o prawach dziecka, tym samym nie naruszono art. 348 pkt 3 u.o.c. Reasumując powyższe rozważania, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy orzekające prawidłowo oceniły, że w stosunku do cudzoziemca nie zachodzą przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (art. 303 ust. 1 u.o.c. w związku z art. 348 i 351 u.o.c.). Ponadto, zdaniem Sądu w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 2 K.p.a. Materiał dowodowy zebrano w stopniu dostatecznym i materiał ten został poddany prawidłowej ocenie, co z kolei znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem zasadny zarzut, że organ odwoławczy nie zbadał w sposób wyczerpujący przesłanek do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Przyjęta w zaskarżonej decyzji ocena zgromadzonych dowodów znajduje oparcie w materiale dowodowym ocenionym zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak również jest zgodna z wytycznymi wynikającymi z orzecznictwa sądowego w podobnych sprawach. W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 8 i 15 K.p.a. Strona była poinformowana na etapie postępowania odwoławczego o możliwości uzupełnienia materiału dowodowego i zapoznania się z nim. W postępowaniu nie została naruszona w żaden sposób konstytucyjna zasada dwuinstancyjności. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia zaś wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. - zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, które pozwalają Stronie na poznanie powodów podjęcia decyzji dla niej niekorzystnej. Zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji a przyjęta w niej ocena zgromadzonych dowodów pomimo argumentów zgłaszanych przez skarżącego nie nosi cech dowolności i nie narusza art. 80 K.p.a. Dla udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych nie może wystarczać jedynie subiektywne przekonanie cudzoziemca lecz obawa przed powrotem do kraju pochodzenia musi być w pewien sposób zobiektywizowana, uwzględniająca realia występujące w kraju pochodzenia cudzoziemca. Z tych wszystkich względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych w skardze zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji skutkującego koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.