IV SA/Wa 331/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w [...] na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 2 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", w związku z § 3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz. U. Nr 76, poz. 671), zwanego dalej "Rozporządzeniem" wymierzył A. K. karę pieniężną w kwocie 10.000 zł. Po rozpatrzeniu odwołania A. K. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2009 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku przeprowadzonych przez Inspektora Okręgowego Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w [...] czynności kontrolnych stwierdzono na podstawie wpisu do karty dziennika połowowego Nr [...] poz. 15 dokonanego przez kapitana statku rybackiego [...] A. K., iż statek ten podczas rejsu połowowego w dniach 26-27 października 2007 r. złowił i przywiózł do portu 1316,25 kg dorszy w relacji pełnej (45 skrzynek po 29,25 kg każda). Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady praworządności określonej w art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa", Minister Rolnictwa i Rozwoju podniósł, iż przy ustalaniu podstawy prawnej należy pamiętać, że obowiązuje bezwzględnie prymat prawa wspólnotowego przed prawem krajowym. Potwierdza to art. 91 Konstytucji RP stanowiący, iż jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polskę umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Zatem prawo wspólnotowe jest stosowane bezpośrednio, co oznacza nie tylko możliwość stosowania jego norm bez aktu konkretyzującego, ale przede wszystkim, że akt prawa wspólnotowego z chwilą jego ustanowienia stanowi część krajowego porządku prawnego RP. Przepisy Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25 - 32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski (Dz. U. UE L 180 z dnia 10 lipca 2007 r., str. 3), zwanego dalej "Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 804/2007", obowiązywały bezpośrednio i nie wymagały transpozycji do krajowego porządku prawnego. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podniósł, iż kwota przyznana na dany obszar połowowy jest kwotą ogólną, której rybacy danego państwa nie mogą na tym obszarze przekroczyć. Organ, przyznając stronie w specjalnym zezwoleniu połowowym kwotę połowową dorszy na 2007 r. jako prawo nabyte przyznał ją na całe Morze Bałtyckie, a nie tylko Bałtyk Wschodni. Ponadto Minister wskazał, iż decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - specjalne zezwolenie połowowe nie została w wyniku wydania Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 wyeliminowana z obrotu prawnego, lecz nastąpiła częściowa utrata uprawnień w niej określonych z mocy prawa, wskutek zaistnienia przesłanek określonych w art. 2 tego rozporządzenia. Uprawnienia w zakresie kwoty połowowej dorszy, określone w zezwoleniu wygasły po wyłowieniu ogólnej kwoty połowowej dorszy przyznanej Polsce na obszarze 25-32 Morza Bałtyckiego. Organ wskazał, odnośnie zarzutu dot. kwestii, jakoby czyn jakiego dopuścił się skarżący miał być rozpatrywany łącznie z innymi czynami tego typu dokonanymi w pewnym odstępie czasu, iż kpa nie przewiduje łączenia różnych spraw dotyczących podobnego stanu faktycznego. Każde z dokonanych przez skarżącego naruszeń było odrębnym czynem zabronionym, który podlega osobnemu ukaraniu, przy wzięciu przez organ pod uwagę okoliczności dotyczących poszczególnych czynów i ich społecznej szkodliwości. Nie może być mowy w żadnym przypadku o zastosowaniu na zasadzie analogii przepisu art. 12 kodeksu karnego, ponieważ przepisy te nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Kary pieniężne za naruszenia przepisów o rybołówstwie są nakładane w drodze decyzji administracyjnej zwłaszcza, że kodeks karny odnosi się do odpowiedzialności karnej. Minister podniósł, iż Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w [...] wymierzając karę za naruszenie przepisów w przedmiotowej sprawie nałożył najniższą z kar wymienionych w Rozporządzeniu, bowiem za naruszenie § 3 pkt 20 przewiduje karę w wysokości od 10.000 zł do 44.000 zł. Tym samym wysokość nałożonej kary nie została zawyżona i zarzut strony jest bezzasadny. Minister podniósł, iż prowadzenie połowów w czasie wyczerpania przeznaczonej do odwołania określonej kwoty połowowej stanowi poważne naruszenie Wspólnej Polityki Rybackiej. W przedmiotowej sprawie ustanowiony zakaz prowadzenia połowów dorsza podyktowany był znacznym przekroczeniem przez polskich rybaków ogólnej kwoty połowowej dorszy, jaka została przyznana Polsce do odłowienia w 2007 r. i prawo polskich rybaków do prowadzenia połowów dorszy na obszarze 25-32 Bałtyku zostało całkowicie zakazane od dnia 11 lipca 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. Organ wskazał, iż art. 86 Konstytucji RP w sposób wyraźny ustanawia zasadę odpowiedzialności każdego za pogorszenia środowiska. Odpowiedzialność ta obejmuje odpowiedzialność cywilną, karną oraz administracyjną realizowaną przez przepisy określające różne formy odpowiedzialności za przestrzeganie stanu środowiska i nieprzestrzeganie prawa dotyczącego ochrony środowiska, które zawierają ustawy szczególne, w tym ustawa o rybołówstwie. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podniósł, iż organ I. instancji kierował się art. 25 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz. Urz. UE wyd. spec. 04/t. 5 s. 460 ze zm.), zwanego dalej "Rozporządzeniem Rady (WE) Nr 2371/2002", który nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek podjęcia odpowiednich środków i poprzez postępowanie administracyjne lub karne skutecznie pozbawić osoby odpowiedzialne wszelkich korzyści finansowych płynących z naruszania zasad wspólnej polityki rybołówstwa. Zasada określona w tym przepisie powoduje, że sprawca naruszenia powinien zwrócić Skarbowi Państwa wartość nielegalnie złowionych i sprzedanych ryb. Kara ta powinna mieć również charakter odstraszający i działać prewencyjnie (zapobiegawczo) na potencjalnych sprawców naruszeń. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 8 kpa organ uznał go za bezzasadny, bowiem ustawa i Rozporządzenie dotyczące wysokości kar pieniężnych obowiązuje od 2005 r. Skargę na to rozstrzygnięcie złożył A. K. podnosząc zarzut obrazy § 2 pkt 20 Rozporządzenia poprzez oparcie orzeczenia o karze związanej z połowem po wyczerpaniu kwoty połowowej, nałożonej na kapitana statku rybackiego, w sytuacji gdy przedmiotowy przepis odnosi się do odpowiedzialności armatora statku rybackiego za niszczenie tarlisk, ikry i narybku w trakcie połowów. Z ostrożności procesowej, na wypadek uznania pierwszego z zarzutów skargi za chybiony, skarżący zarzucił naruszenie: - art. 6 kpa, w związku z art. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 oraz art. 34 ust. 4 ustawy, poprzez uznanie za zabroniony połowu dokonanego przez A. K. jako kapitana statku rybackiego [...] w dniach 26 - 27 października 2007 r., na podstawie posiadanego specjalnego zezwolenia połowowego oraz udzielonej licencji połowowej opiewającej na G. S. armatora przedmiotowej jednostki rybackiej, przez co naruszono prawa nabyte realizowane przez stronę postępowania pod postacią licencji oraz specjalnego zezwolenia połowowego, - obrazę przepisów art. 8 kpa poprzez wymierzenie kary za czyn zabroniony, gdy strona postępowania administracyjnego działała w sposób niezawiniony, bowiem usprawiedliwiony treścią posiadanych przez siebie decyzji jak i oświadczeniami przedstawicieli organów administracji, - art. 63 ust. 1 ustawy oraz § 3 pkt 20 Rozporządzenia - poprzez uznanie, iż strona postępowania dopuściła się połowu po wyczerpaniu kwot połowowych, w sytuacji gdy do wyczerpania kwot połowowych nie doszło, a zatem nie ziścił się warunek pozwalający na pociągnięcie strony postępowania do odpowiedzialności, - art. 107 kpa w związku z art. 140 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji odwoławczej w sposób uniemożliwiający jej kontrolę sądowo-administracyjną, poprzez pominięcie szeregu okoliczności powołanych przez stronę, w szczególności dotyczących zapewnień składanych przez przedstawicieli władz, co do nie pociągania do odpowiedzialności osób podejmujących połowy po wejściu w życiu Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007, - § 3 pkt 20 Rozporządzenia - poprzez wymierzenie kary za jeden połowów, w sytuacji gdy w stosunku do strony postępowania toczą się również 3 inne postępowania dotyczące połowów tego samego rodzaju przypadających w okresie od 16 do 30 października 2007 r., przedmiotowy przepis przewiduje zaś jedną sankcję za prowadzenie połowów (tj. szeregu powtarzających się zachowań) nie zaś jednego połowu, co jednocześnie stanowi naruszenie przepisów art. 105 § 1 kpa polegające na nie umorzeniu postępowania, gdy wydanie decyzji stało się bezprzedmiotowe. Skarżący wniósł o: - przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów - informacji o ilości złowionych dorszy w okresie od stycznia — do grudnia 2007 r. oraz procentowego porównania tej wielkości do ogólnej kwoty połowowej na 2007 r. oraz specjalnych zezwoleń połowowych nr [...], [...], [...], [...]; - rozważanie zasadności zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego o orzeczenie, co do zgodności z Konstytucją, w szczególności art. 2 oraz 21 Konstytucji, art. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 w zakresie, w jakim przedmiotowy akt stanowi podstawę do pozbawienia praw nabytych wynikających z licencji połowowej oraz specjalnego zezwolenia połowowego bez odszkodowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż sankcje przewidziane za naruszenia przepisów o rybołówstwie zostały określone w treści Rozporządzenia. Podstawą utrzymania w mocy orzeczenia o karze był przepis § 2 pkt 20 przedmiotowego rozporządzenia. Dotyczy on zachowania armatora (nie zaś kapitana) polegającego na takim prowadzeniu połowów, które prowadzi do zniszczenie tarlisk, ikry lub narybku, w żadnym zaś zakresie nie dotyczy odpowiedzialności za prowadzenie połowu dorsza po wydaniu Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007. Skarżący nie jest i nie był armatorem statku rybackiego [...]. Armatorem tej jednostki jest G. S. W rejsach połowowych zakończonych w dniach 16, 22, 27 oraz 30 października 2007 r. strona postępowania pełniła funkcję kapitana tej jednostki. Z uzasadnienia decyzji obu instancji nie wynika, aby skarżący zniszczył tarliska, ikrę lub też narybek. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, należy uznać, iż rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzję wymierzającą karę zapadło w oparciu o nieprawidłowy przepis prawa materialnego, co musi skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia administracyjnego. Fakt, iż decyzja zapadła z naruszeniem prawa materialnego musi prowadzić do umorzenia postępowania administracyjnego po uchyleniu decyzji odwoławczej. W opinii skarżącego najważniejszym z tej grupy zarzutów jest wskazany jako pierwszy zarzut naruszenia zasady ochrony praw nabytych oraz działania w ramach posiadanych przez stronę uprawnień. Armator jednostki rybackiej [...] G. S. na zasadach specjalnego zezwolenia połowowego numer [...] z dnia [...] stycznia 2007r., mógł między innymi dokonać połowu dorsza w podobszarach WE 22 - 24 oraz 25 - 32 w ilości 35.840 kg w okresie do 31 grudnia 2007 r. Jednocześnie posiadał on licencję na wykonywanie rybołówstwa morskiego nr [...] uprawniającą do prowadzenia rybołówstwa na wymienionym wcześniej statku rybackim w powyższym okresie. Kwota połowowa przyznana w specjalnym zezwoleniu połowowym nie została wyczerpana, strona postępowania realizując uprawnienia armatora ani nie wykroczyła poza okres czasu, ani też nie naruszyła innych reguł rybołówstwa morskiego, w szczególności określonego sposobu prowadzenia połowów. Zdaniem skarżącego wykonywanie decyzji — specjalnego zezwolenia połowowego — nie łączy połowów z uznaniem ogólnej kwoty połowowej za wyczerpaną. W opinii skarżącego zasada ochrony praw nabytych stoi na przeszkodzie skutecznemu pozbawieniu uprawnień podmiotu, który prawa te nabył skutecznie i w sposób ostateczny, nawet w warunkach następczej zmiany stanu prawnego. Ponadto skarżący podniósł, iż wejście w życie Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 nie może doprowadzić do utraty praw nabytych przez stronę. Wyłącznie uchylenie decyzji lub zmiana jej treści w drodze odpowiedniej decyzji administracyjnej mogłoby skutkować utratą przez stronę uprawnień. Regulacja Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007, ani żaden akt prawa wewnętrznego nie wprowadza rekompensat. Powyższe również wskazuje na brak możliwości uchylenia przez nią praw nabytych, nie jest bowiem zgodne z podstawowymi zasadami prawa polskiego jak i europejskiego pozbawianie prawa podmiotu bez adekwatnej rekompensaty. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 8 kpa skarżący stwierdził, iż nałożenie odpowiedzialności administracyjnej musi pozostawać w związku z zawinieniem, to jest z zarzucalnością, zachowania strony postępowania administracyjnego. Bez wątpienia odpowiedzialność administracyjna za naruszenie przepisów ustawy o rybołówstwie to odpowiedzialność o charakterze quasi karnym, tj. polega na nałożeniu kary za zachowanie sprzeczne z przepisami prawa. Skarżący wskazał, iż w doktrynie prawa administracyjnego jak też orzecznictwie, wyrażono wielokrotnie pogląd, iż przepisy dotyczące kar administracyjnych muszą być sformułowane w sposób jednoznaczny, ich wykładnia nie może być prowadzona w sposób rozszerzający. Podstawą ukarania może być tylko i wyłącznie taki stan prawny i faktyczny, w którym każdy potencjalny sprawca zachowania mógł ocenić czy postępuje w sposób prawidłowy, czy też naraża się na ukaranie. Nie tylko sama treść przepisów, lecz także i zachowanie władz państwowych winno mieć znaczenie przy ocenie podstaw nałożenia kary. Skarżący podniósł, iż w sentencji decyzji oraz części uzasadnienia nie został wskazany przepis § 3 pkt 20 Rozporządzenia, niemniej zdaje się, iż właśnie w tym przepisie organ drugiej instancji widzi podstawę do ukarania. Z całą pewnością przypisanie stronie dokonania naruszenia postanowień powołanych wyżej przepisów może nastąpić tylko i wyłącznie wówczas, gdy faktycznie stwierdza się wyczerpanie ogólnej kwoty połowowej. Interpretacja przepisu stanowiącego podstawę do ukarania nie może być dokonywana w sposób rozszerzający. Przeciwny pogląd stanowiłby jasne pogwałcenie wynikającej z ustawy zasadniczej zasady państwa prawa. Tym samym podstawą do przypisania stronie odpowiedzialności musi być stwierdzenie zaistnienia tego samego stanu, który stanowi podstawę do ukarania nie zaś stanu faktycznego podobnego. Wyczerpanie kwoty połowowej to stan faktyczny i polega na stwierdzeniu, iż w danym okresie doszło do wyłowienia dopuszczalnej ilości ryb. Z pewnością zakaz administracyjny, podobnie jak zakaz karny musi być jasny, klarowny i nie może rozpościerać się na okoliczności podobne. W ocenie skarżącego w 2007 r. nie doszło do wyczerpania ogólnej kwoty połowowej. Doszło wyłącznie do zmiany stanu prawnego, wynikającego z wejścia w życie Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007. W treści przedmiotowego aktu prawnego stwierdza się wyłącznie, iż w 2007 r. statki pływające pod Polską banderą wyczerpały ogólną kwotę połowową dorsza, co nie zostało udokumentowane. Tym samym nie ma możliwości wymierzenia kary na zasadzie ustawy i Rozporządzenia. Następnie skarżący wskazał na uchybienie organu przy sporządzeniu uzasadnienia decyzji. W treści uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji brak jest bowiem odniesienia się do szeregu zarzutów, między innymi pominięto kwestię zawinienia, działań podejmowanych przez przedstawicieli władz państwowych, czy też kwestii prawidłowej wykładni przepisów o ukaraniu za prowadzenie połowów. Skarżący podniósł ponadto, iż organ naruszył przepis art. 63 ust 1 ustawy oraz § 2 pkt 20 Rozporządzenia – w postaci zapisu "prowadzenia połowów" (jak też § 3 pkt 20 - "prowadzenie połowów", por. też § 2 pkt 22 "prowadzenie połowów") poprzez wymierzenie kary za jeden połów, w sytuacji gdy w stosunku do strony postępowania wymierzono również 3 inne kary za ten sam zespół zachowań. W tej sytuacji wszystkie cztery połowy objęte różnymi postępowaniami (rejsy zakończone w dniach 16, 22, 27, oraz 30 października 2007 r.), muszą być objęte jedną decyzją o karze, jako że mogą stanowić prowadzenie połowów w sposób sprzeczny z postanowieniami art. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 (naruszenie art. 105 § 1 kpa). W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu niewyczerpania ogólnej kwoty połowowej Minister wskazał, iż w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1941/2006 z dnia 11 grudnia 2006 r. (Dz. U. UE L 367 z dnia 22 grudnia 2006 r., str. 1), zwanego dalej "Rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1941/2006", wskazane zostały całkowite dopuszczalne połowy (TAC) oznaczające roczną ilość ryb, która może być odławiana z każdego zasobu. W wyniku kontroli wyrywkowych przeprowadzonych przez inspektorów Komisji w odniesieniu do całej floty łowiącej dorsza Komisja Europejska uznała za wyczerpaną ogólną kwotę połowową dorsza. Z informacji posiadanych przez Komisję wynikało, że połowy tego stada przez polskie statki w 2007 r. przekroczyły ilości zgłoszone przez Polskę. W związku z tym wielkości dopuszczalne połowów wspomnianego stada, przyznane Polsce na 2007 r., zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1941/2006, uznano za wyczerpane. Na tej podstawie Komisja wydała Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 804/2007. Ustanowiony w art. 2 zakaz połowów obowiązywał od dnia 11 lipca 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. W preambule Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 wyraźnie wskazano, iż "połowy stada dorsza, przez polskie statki rybackie w 2007 r. trzykrotnie przekroczyły ilości zgłoszone przez Polskę. W związku z tym wielkości dopuszczalne połowów wspomnianego stada, przyznane Polsce na 2007 r. uznaje się za wyczerpane" (akapit 3). Ponadto, Komisja w akapicie 5 preambuły jednoznacznie stwierdza, że połowy dorsza dokonywane w Morzu Bałtyckim na samym tylko obszarze Bałtyku Wschodniego (podobszar 25-32) wyczerpały całą kwotę połowową przyznaną Polsce i należy bezzwłocznie zakazać połowu tego stada. Wskutek przekroczenia przyznanej Polsce kwoty połowowej Rada (WE) przyjęła rozporządzenie Nr 338/2008 z dnia 14 kwietnia 2008 r. dotyczące dostosowania kwot, jakie mają być przydzielone Polsce na połowy dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) w okresie od 2008 r. do 2011 r. (Dz. U. UE L 107 z dnia 17 kwietnia 2008 r., str. 1), zwanego dalej "Rozporządzeniem Rady (WE) Nr 338/2008", w którym stwierdza się, że na podstawie posiadanych informacji Komisja oceniła, iż w lipcu 2007 r. połowy dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32), dokonywane przez statki pływające pod banderą Polski, trzykrotnie przekroczyły ilości początkowo zgłoszone przez Polskę. W oparciu o ustalone przełowienie Komisja Europejska rozłożyła spłatę tego przełowienia na kolejne lata 2008-2011 w stosunku: w 2008 zmniejszenie wynoszące 10% wysokości przełowienia w 2007 r. oraz w latach 2009 - 2011 zmniejszenie wynoszące 30% wysokości przełowienia w 2007 r. Jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów, Polska wyczerpała przyznany jej limit połowów dorsza, w związku z czym niewątpliwie doszło do złamania zakazu ustanowionego w Rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 804/2007. W odniesieniu do zarzutu obrazy przepisów Rozporządzenia poprzez wymierzenie kary za jeden połów, w sytuacji gdy w stosunku do strony toczą się również 3 inne postępowania dotyczące połowów tego samego rodzaju dokonywane w okresie od 16 do 30 października 2007 r., Minister stwierdził, iż A. K. ukarany został za połów dorsza ze stada objętego zakazem połowów. Minister nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, iż prowadzone połowy w okresie od 16 do 30 października 2007 r. są jednym naruszeniem. Wykonywanie czynności mających na celu połów ryb (w przedmiotowym przypadku dorsza), jak również faktyczne wyłowienie określonej masy ryb w danym rejsie połowowym, należy uznać za prowadzenie połowów. Tak więc dokonywane podczas danego rejsu połowy ryb (każdorazowe wystawienie narzędzi połowowych i wybranie z nich ryb) objętych zakazem są sankcjonowane w § 3 pkt 20 Rozporządzenia. Zdaniem organu w rejsie zakończonym w dniu 27 października 2007 r. skarżący prowadził połowy dorsza, zatem zarzut w ww. zakresie jest bezpodstawny. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał również za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 8 kpa i 107 kpa w zw. art. 140 kpa. Na rozprawie w dniu 25 maja 2010 r. pełnomocnik organu dodatkowo wyjaśnił, iż fakt przekroczenia kwoty połowowej przez Polskę nie wynikał z danych przedkładanych przez rybaków objętych dokumentami, na które powołuje się skarżąca, lecz z kontroli prowadzonych przez inspektorów upoważnionych przez Komisję Europejską. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W sprawie bezsporne pomiędzy stronami są jej wszystkie okoliczności faktyczne, co podkreśla także w skardze profesjonalny pełnomocnik. Należą do nich: potwierdzone wpisem w dzienniku dokonanie połowu dorsza w dniach 26 - 27 października 2007 r. w trakcie rejsu połowowego wykonywanego przez polski statek rybacki oznaczony [...], którego kapitanem był A. K. Połów ten wykonywany był po wprowadzeniu z dniem 11 lipca 2007 r. zakazu połowów tego gatunku ryb przez statki pływające pod polską banderą mocą Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 (art. 2 i 3 zd. 1). Kara administracyjna, której wymiar w granicach wskazanych prawem ma charakter uznaniowy, została wymierzona w wysokości 10.000 zł, a więc w wysokości najniższej (patrz § 3 pkt 20 Rozporządzenia). Wobec zasady wyrażonej w art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", oraz braku stwierdzenia przesłanek nieważności, które Sąd może uwzględnić z urzędu, legalność orzeczenia, gdy chodzi o wymiar samej sankcji nie może być podważona. Nie trafne są zarzuty sformułowane w skardze z następujących przyczyn. Nie można podzielić słuszności argumentacji, iż wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej pozostaje w sprzeczności z warunkami specjalnego zezwolenia połowowego i prowadzi do bezpodstawnej utraty praw nabytych. Wobec faktu członkowstwa Rzeczpospolitej Polskiej w Unii Europejskiej krajowy porządek prawny (chodzi o przepisy powszechnie obowiązujące) kształtują zarówno akty stanowione na szczeblu krajowym (ustawy, rozporządzenia) i lokalnym (akty prawa miejscowego), lecz również bezpośrednio wiążące normy prawa stanowionego przez upoważnione instytucje tej międzynarodowej organizacji. Analogiczne zasady dotyczyły okresu, gdy wystąpiło zdarzenie, prowadzące do wymierzenia kary, której legalność jest kwestionowana, przy czym stosowne uwagi odnieść należy do instytucji Wspólnoty Europejskiej. Wynikało to z art. 249 ak. 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą w zw. z treścią art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864). Rozporządzenia stanowione przez instytucje UE wpisują się jako element krajowego porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, hierarchicznie wyższego rzędu wobec ustaw, jako akt organu organizacji międzynarodowej, której Polska jest członkiem od dnia 1 maja 2004 r. Obecnie analogiczne regulacje zawarte są w art. 288 ak. 2 wersji skonsolidowanej Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C Nr 83 z dnia 30 marca 2010 r. s. 47). Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Stosownie natomiast do art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Także prawo stanowione przez organizację międzynarodową, jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej taką organizację, jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami (art. 91 ust. 3 Konstytucji RP). W rozpoznawanej sprawie skarżący wywodzi, iż zakaz ustanowiony Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 804/2007 nie może być w stosunku do niej skuteczny wobec dwu przeszkód: - o charakterze materialnoprawnym - prowadzi do utraty praw nabytych (co narusza równocześnie zasady konstytucyjne), - o charakterze formalnym - jest w sprzeczności z pozostającą w obrocie prawnym decyzją - specjalnym zezwoleniem połowowym (a także licencją) – orzeczenia nie wyeliminowano z porządku prawnego. W pierwszym rzędzie należy wskazać, iż nie trafne są wywody Strony, jakoby samo ustanowienie zakazu połowu przez upoważniony ku temu organ Unii Europejskiej prowadził do uszczuplenia praw nabytych. W krajowym porządku prawnym pozostawał na dzień uzyskania specjalnego zezwolenia połowowego jak i prowadzenia połowów, jako bezpośrednio skuteczny, art. 26 ust. 4 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 2371/2002. Wobec wskazanych wyżej uwarunkowań – bezpośredniego obowiązywania w polskim porządku prawnym także regulacji ustanawianych przez instytucje Unii Europejskiej –istnienie w porządku prawnym normy, która jednoznacznie upoważniała Komisję Europejską do wprowadzania bezpośrednio skutecznego natychmiastowego zakazu kontynuowania połowów przez wszystkie statki pływające pod banderą określonego państwa (gdy wystąpią określone przesłanki - wyczerpanie ogólnej kwoty połowowej dla konkretnego państwa), powoduje, iż decyzja w przedmiocie specjalnego zezwolenia połowowego dla konkretnego pomiotu przysparzała prawo połowu jedynie w granicach wyznaczonych obowiązującym porządkiem prawnym, a więc do czasu wyekspirowania wskazanego datą terminu jego obowiązywania, wyczerpania indywidualnie przyznanej kwoty powałowej, bądź w sytuacji szczególnej - do czasu ustanowienia stosownego zakazu o charakterze ogólnym. Informacja o tych ostatnich uwarunkowaniach, zgodnie z zasadą dobrej administracji, winna była znaleźć się także w treści zezwolenia (informowano w nim jedynie o ograniczeniach wynikających z wyczerpania kwot przydzielonych na podmiot), jednak jej brak nie rodzi żadnych skutków, co do sytuacji prawnej strony. Wskazana bowiem zasada wynika z mocy prawa, nie jest zaś kreowana w wyniku stosownego rozstrzygnięcia administracyjnego w sprawie indywidualnej. Jedynie na marginesie wypada zauważyć, iż odmienna wykładania wskazanych regulacji pozostawałaby w sprzeczności z ich materialnoprawną treścią (patrz m.in. expressis verbis sformułowanie w art. 3 zd. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007), naruszając jednocześnie zasadę bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego. W kontekście powyższych uwarunkowań, bez znaczenia są podnoszone kwestie pozostawania w obrocie decyzji uprawniającej do prowadzenia połowów – specjalnego zezwolenia połowowego, z którego wynikający limit indywidualny nie był wyczerpany (czy samej licencji połowowej), w czasie gdy wymierzono administracyjną karę pieniężną za prowadzenie działalności ujętej w zezwoleniu. Jak wskazano, z decyzji tej, gdy chodzi o połów dorsza po wprowadzeniu odnośnego zakazu, nie wynikały dla strony żadne skutki w sferze materialnoprawnej. W tej sytuacji organ administracji mógł z urzędu lub na wniosek strony wygasić decyzję w zakresie niewykorzystanych kwot połowu dorsza (art. 162 § 1 pkt 1 kpa). Należy jednak podkreślić, iż ewentualne wygaszenie byłoby jedynie pośrednim następstwem prawnym ustanowienia zakazu, jednak sama utrata uprawnień do połowu wynika z mocy stosownego Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 nie jest zaś skutkiem ewentualnej decyzji o wygaszeniu. Należy wskazać, iż gdyby nawet wyrażoną wprost wolą polskiego prawodawcy było wprowadzenie konstrukcji opartej na zasadzie, iż skuteczność zakazu ustanowionego w drodze rozporządzenia przez upoważnioną instytucję Unii Europejskiej jest skuteczny dopiero po wydaniu stosownego orzeczenia administracyjnego przez organ władzy publicznej, rozwiązanie takie, jako faktycznie ograniczające zasadę bezpośredniej skuteczności rozporządzeń, pozostawałoby w sprzeczności z porządkiem prawnym Unii Europejskiej (prawem pierwotnym z wyrażoną w nim zasadą bezpośredniej skuteczności rozporządzeń i prawem wtórnym, którym upoważniono wskazaną instytucję UE do wprowadzenia bezpośrednio skutecznego zakazu) i musiałoby zostać pominięte przy dokonywaniu wykładni regulacji, zarówno z uwagi na wcześniej wskazaną konstytucyjną zasadę pierwszeństwa norm umów międzynarodowych jak i pierwszeństwo norm stanowionych na podstawie umów międzynarodowych (art. 91 ust. 2 i 3 Konstytucji RP). Tym bardziej nie podobna domniemywać, aby wolą polskiego prawodawcy było takie ukształtowanie zasad ograniczenia połowów wobec wyczerpania ogólnej kwoty połowowej, gdy nie wynika to bynajmniej expressis verbis, jak wskazano, z żadnych obowiązujących regulacji stanowionych na szczeblu krajowym. Wiadome jest sądowi z urzędu, iż rybacy, którzy ponieśli określone szkody w związku z ograniczeniem możliwości połowów, zostali objęci określonymi programami w ramach środków pomocowych. Można wprawdzie ubolewać, iż tego rodzaju rozwiązania nie zostały ustanowione, jako konkretna zasada w regulacjach o charakterze normatywnym stosownego rzędu stanowionych na szczeblu krajowym. Kwestia ta nie ma jednocześnie znaczenia dla meritum sprawy, której przedmiotem jest ocena legalności decyzji o wymierzeniu kary administracyjnej, nie zaś ewentualne zaniechanie legislacyjne. Wobec powyższego nie można zakwalifikować ustanowienia zakazu połowów Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 804/2007, jako naruszającego porządek konstytucyjny RP (art. 2 i 21 Konstytucji RP), w zakresie pozbawienia praw nabytych bez odszkodowania, bowiem z treści samego tego aktu wspólnotowego nie wynika zakaz ustanawiania określonych regulacji służących kompensacji strat podmiotom, które nie mogą wykorzystać przyznanych indywidualnie kwot połowowych. Nie zasadne jest w tym kontekście zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego, o co wnosi skarżący. Jednocześnie, gdy chodzi o zasady wymierzania administracyjnych kar pieniężnych, z treści regulacji wynika wprost, iż ich nakładanie jest obligatoryjne (patrz art. 63 ust. 1 zdanie wstępne ustawy), a więc kwestia winy nie może mieć w kontekście samego wymierzenia kary w najniższej wysokości znaczenia. Nie mogło być stąd przesłanka negatywną wymierzenia kary błędne, według twierdzeń strony, jej mniemanie, iż w związku z treścią zezwolenia połowowego (i licencji) może ona kontynuować działalność, pomimo wprowadzenia stosownego zakazu. W świetle powyższych uwarunkowań bez znaczenia są podnoszone w skardze kwestie związane z niewyczerpaniem indywidualnej kwoty połowowej, z punktu widzenia zasadności wymierzenia kary (zarzut naruszenia art. 6 kpa, art. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007, art. 34 ust. 4 ustawy). Bez znaczenia w tym kontekście są także podnoszone kwestie, jakoby strona została mylnie poinformowana przez urzędników wysokiej rangi, iż połowy pomimo zakazu Komisji mogą być kontynuowane, bez zagrożenia sankcją. Jak wskazano, w kontekście wymierzenia kary administracyjnej, kwestia winy strony nie ma istotnego znaczenia. Jedynie wypada odnotować, iż o ile wskazane fakty miałyby miejsce (dezinformacja przez funkcjonariusza publicznego, co do możliwości kontynuacji połowów bez ponoszenia sankcji, bez adekwatnie szybkiej reakcji osób odpowiedzialnych – stosownego sprostowania) rozważenia mogłoby wymagać, czy czyny konkretnych funkcjonariuszy publicznych nie wyczerpywały znamion przestępstwa, o którym mowa w art. 231 kodeksu karnego. Jednocześnie wypada zauważyć, iż Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone wykonywaniem władzy publicznej z naruszeniem prawa m.in. w następstwie czynów funkcjonariuszy publicznych (art. 417 § 1 kodeksu cywilnego). Roszczenia w tym zakresie dochodzone są jednak nie na drodze administracyjnej, lecz przed sądami powszechnymi. Dodatkowo zauważyć wypada, iż przypadki, gdy udzielone przez organy państwa informacje odnośnie interpretacji przepisów, mogą kreować sytuację materialnoprawną podmiotów są w polskim porządku prawnym rzadkie i regułą jest ich wskazywanie w aktach normatywnych expressis verbis. Należą do nich instytucja interpretacji podatkowej oraz interpretacji, w rozumieniu art. 10 ust. 1 w związku z treścią art. 10a ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 tj. ze zm.). Przedmiotowe instytucje nie miały jednak zastosowania w niniejszej sprawie. W tym kontekście zarzut, jakoby decyzję wydano z naruszeniem art. 8 kpa nie może być uznany, jako mogący prowadzić do podważenia legalności zaskarżonej decyzji. Wskazane wyżej kwestie nie mają znaczenia dla oceny legalności orzeczenia. Stąd organ administracji nie był obowiązany, w ramach niniejszej sprawy administracyjnej, do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, czy istotnie strona dokonywała połowów w następstwie dezinformacji, skoro kwestia winy nie miała znaczenia. Wobec tego, zarzut naruszenia art. 107 w zw. z art. 140 kpa, o ile można uznać, za zasadny w kontekście stosunkowo dużej lakoniczności uzasadnienia w pewnych kwestiach, jednak jest nazbyt daleko idący, gdy wywodzi się, iż brak właściwego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia kontrolę legalności przedmiotowego orzeczenia. W rozpoznawanym przypadku pewne uchybienia mogą być kwalifikowane wyłącznie, jako nie mające istotnego znaczenia dla wyniku sprawy w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. W niniejszej sprawie nie mogą odnieść oczekiwanego skutku zarzuty dotyczące braku przesłanek wymierzenia kary (kwestia czy istotnie ogólna kwota połowowa została wyczerpana). Trafnie wprawdzie zauważa strona, iż przesłanką wymierzenia przedmiotowej kary nie jest naruszenie zakazu stosownego rozporządzenia (tu nr 804/2007), lecz prowadzenie połowów po wyczerpaniu ogólnej kwoty połowowej. W tej sytuacji nie ma istotnego znaczenia okoliczność formalna (czy zakaz został ustanowiony), lecz faktyczna – czy ogólna kwota została wyczerpana. W świetle zasady domniemania legalności działania instytucji stanowiących prawo (w tym na szczeblu UE) nie można przyjąć, iż Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 804/2007 zostało wydane pomimo braku wystąpienia stosownych przesłanek. Mocą tego rozporządzenia zakazem objęto podobszary 25-32, a więc także ten, gdzie połowy prowadził skarżący. Jak wskazuje organ administracji, przesłanką wprowadzenia zakazu było znaczne przekroczenie przez statki pływające pod banderą Polski kwot połowowych (wyłowiono ok. 150 %). Następstwem przekroczenia kwoty był kolejny akt normatywny, na mocy którego ogólna kwota połowowa została dla Polski ograniczona w kolejnych latach – patrz Rozporządzenie Rady (WE) Nr 338/2008. Ustalenia Komisji, co do przekroczenia kwoty połowowej nie zostały więc dotychczas oficjalnie zakwestionowane, wobec czego nie podobna, uznać jakoby były one wadliwe, bez przedłożenia przekonywujących dowodów na tę okoliczność. Strona nie przedłożyła tego rodzaju dowodów. W pierwszym rzędzie należy wskazać, iż dokumenty mające stanowić dowód zostały złożone do sądu w języku angielskim (zał. 3-5), z pominięciem zasady składania pism do Sądu w języku polskim, co wynika z art. 4 i 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.). Należy podkreślić, iż przeprowadzanie dowodu z dokumentów stanowi wyjątek od zasady orzekania przez Sąd na podstawie akt sprawy (art. 106 § 3 ppsa). Wobec faktu, iż skarżący nie wskazał, z której części szerokiego opracowania wywodzi swoje twierdzenia, oraz wyjaśnienia pełnomocnika organu, iż przedłożone dokumenty zawierają raporty dotyczące oficjalnych danych o połowach przekładanych przez rybaków, Sąd uznał, iż przeprowadzenia dowodu z tych dokumentu nie byłoby zasadne i nie wezwał strony skarżącej do przedłożenia jego tłumaczenia na zasadzie art. 256 kpc w zw. z art. 106 § 5 ppsa. Ustalenia bowiem dotyczące przekroczenia kwoty połowowej przez statki pływające pod banderą polską zostały dokonane przez Komisje na podstawie kontroli, które ujawniły nieprawidłowości w zakresie raportowanych danych, co wynika z treści samego Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 (pkt 2 i 3 części wstępnej), a zostało potwierdzone przez pełnomocnika organu na rozprawie. Wobec powyższego, w tym zakresie zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 ustawy i § 3 pkt 20 Rozporządzenia jest niezasadny. Bezzasadny jest zarzut wymierzenia kary kapitanowi statku w sytuacji, gdy ma on jak to określa strona "znikoma możliwość wpływania na sposób i termin prowadzenia połowów". W myśl art. 63 ust. 1 ustawy administracyjna kara pieniężna jest wymierzana odrębnie armatorowi statku rybackiego i jego kapitanowi o ile są oni innymi osobami. Wynika to z redakcji przepisu, w którego części wstępnej użyto sformułowania kategorycznego (bez wyrazu "może" lub innej konstrukcji gramatycznej wyrażającego brak związania, lecz jedynie możliwość). Z kolei w pkt 1 i 2 tego artykułu, określając zróżnicowaną wysokość kar, pomiędzy tymi jednostkami redakcyjnymi nie użyto łącznika "lub" "albo", "bądź", czy innych. Jedynie w takim przypadku można by rozważać czy wolą prawodawcy było fakultatywne ferowanie kar. Z kolei użycie w pkt 3 wyrażenia "lub" pomiędzy wyrazami "armator" i "kapitan", a nie "i", służy, wobec braku zróżnicowania, w przypadku wskazanych tam podmiotów, maksymalnych wysokości kar, jedynie nadaniu takiego znaczenia normie prawnej, aby jej hipoteza nie była ograniczona do osób będących jednocześnie kapitanem i armatorem. Jednocześnie użycie spójnika "lub" wyklucza wykładnię przepisu idąca w kierunku przyjęcia, iż zasada jest karanie kapitana statku albo armatora, skoro prawodawca nie użył łącznika oznaczającego alternatywę rozłączną. Takie, wynikające z językowo-logicznej wykładni, rozumienie normy można poprzeć wskazaniem, iż sam fakt zróżnicowania maksymalnych wysokości kar (co ma miejsce, gdy chodzi o większe jednostki) i objęcie sankcją obu osób, które mają rzeczywisty (pośredni lub bezpośredni) wpływ na czynności realizowane przez jednostkę połowową, wskazuje, iż wolą prawodawcy jest wprowadzenie stosunkowo drastycznych środków mających dyscyplinować pomioty prowadzące rybołówstwo do przestrzegania stosownych wymagań. Konstrukcja prawna osobistej odpowiedzialności kapitana jednostki pływającej za działania podejmowane ze statku, którym dowodzi jest historycznie ugruntowana w prawie morskim. Kapitan ponosząc osobistą odpowiedzialność za przestrzeganie zasad zachowania na morzu, nie może uchylić się od odpowiedzialności, wskazując jedynie na realizację woli armatora. Zagrożenie odrębną odpowiedzialnością dla kapitana statku (poza ewentualnymi sankcjami dla armatora) ma stanowić dodatkową gwarancję wymuszenia zachowań pożądanych przez prawodawcę. Nie zasadne są również zarzuty skargi w zakresie, w jakim wywodzono w niej, iż w sytuacji, gdy dokonano w przeciągu paru rejsów kilku połowów, kara do górnej granicy wskazanej w § 3 pkt 20 Rozporządzenia powinna zostać wymierzona łącznie za wszystkie połowy, o czym miałby świadczyć sformułowanie w przepisie określającym wysokość sankcji - "prowadzenie połowów" (liczba mnoga) nie zaś "połowu" (liczba pojedyncza). Wykładania regulacji zastosowana przez organ, który poszczególne czyny, skutkujące wymierzeniem kary, wiąże z odrębnymi rejsami, jest racjonalna i wpisuje się w ratio legis regulacji dotyczących wymierzania kar administracyjnych. Proponowana przez skarżącego wykładania w ramach, której jedną karę pieniężną należałoby wymierzyć, obejmując czyny z kilku rejsów, gdzie dokonywano połowów, nie jest racjonalna przede wszystkim z tego względu, iż prowadziłaby do nieuprawnionego różnicowania sytuacji prawnej podmiotów. Bowiem od dnia wszczęcia postępowania i jego zakończenia uzależnione byłoby w zasadzie ilość wykroczeń, za które wymierzanoby jedną karę, której maksymalna łączna wysokość została określona normatywnie. Tego rodzaju wykładania prowadziłaby do sytuacji, gdy kara pieniężna, której maksymalna wysokość wskazano w rozporządzeniu mogłaby stanowić sankcję za stosunkowo wiele połowów prowadzonych nawet w różnych latach, o ile ponownie wprowadzonoby zakaz połowów w związku z wyczerpaniem ogólnej kotwy połowowej (odnotować trzeba, iż przykładowo niniejsze postępowanie dotyczy połowu z 2007 roku, a ostateczna decyzja w sprawie została wydana pod koniec 2009 roku). Oznaczałoby to hipotetycznie również, iż osoba, w stosunku do której prowadzonoby postępowanie o wymierzenie kary w maksymalnej wysokości, w czasie jego trwania mogłaby bez groźby dalszych sankcji dokonywać dalszych połowów, gdyż czyny tego samego rodzaju byłyby objęte jedną karą administracyjną. Stąd wykładnia normy zastosowana przez organ, gdzie sankcję wiążę się z zachowaniami w trakcie poszczególnych rejsów, jest prawidłowa. Trafnie uznano, iż prowadzenie połowów, w rozumieniu § 3 pkt 20 Rozporządzenia to dokonywanie zespołu czynności od wypłynięcia kutra w rejs, poprzez realizację połowów, aż do zakończenia rejsu. Bez znaczenia jest natomiast podniesiona w skardze kwestia, jakoby organ administracji w innych sprawach stasował odmienną praktykę. Oceną legalności objęte jest wyłącznie orzeczenie zaskarżone w niniejszej sprawie. Zasadnie wywodzi też organ administracji, iż gdy chodzi o wymierzanie administracyjnych kar pieniężnych, nie mogą znaleźć zastosowania, w drodze analogii, przepisy kodeksu karnego, jako regulacje materialne dotyczące odpowiedzialności opartej generalnie na innych zasadach (np. kwestia zawinienia). W tym świetle niezasadny jest zarzut naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. Nie ma w końcu znaczenia dla oceny legalności decyzji, podniesiona w skardze kwestia przywołania w treści decyzji organu I instancji, gdy chodzi o podstawę określenia wymiaru kary, § 2 pkt 20 rozporządzenia, czego nie dostrzegł organ odwoławczy. Wada ta, w kontekście całego uzasadnienia orzeczenia organu odwoławczego, z którego wynika jednoznacznie, treść normatywną, jakich regulacji miał w istocie na względzie organ administracji, stanowi oczywistą omyłkę w myśl art. 113 § 1 kpa i może być wyeliminowana w każdym czasie przez organ administracji w stosownym trybie. Jak wynika z treści odwołania jak i skargi, Strona w toku postępowania nie miała wątpliwości z odwołaniem do których regulacji normatywnych proceduje organ administracji. Stąd uchybienie przepisom postępowania (obowiązkowi poprawnego przywołania regulacji stanowiących przesłankę orzekania) nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §. 1 pkt 1 lit c ppsa. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.