IV SA/Wa 3310/17

Dnia 11 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pismem z dnia 14 listopada 2017 roku M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 roku w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "Zakładu M." na działce nr ew. [...] i [...] w [...], powiat [...], województwo [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 grudnia 2017 roku wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwudziestu odpisów skargi poświadczonych z zgodność z oryginałem własnoręcznym podpisem skarżącego, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z uwagi na okoliczność, że wyżej wskazane braki formalne skargi – w wyznaczonym terminie – nie zostały uzupełnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 lutego 2018 roku odrzucił skargę (pkt 1) i zwrócił na rzecz skarżącego kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu (pkt 2) – postanowienie k. 29 – 31. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 2 marca 2018 roku (potwierdzenie odbioru k. 65). W dniu 8 marca 2018 roku skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Równocześnie z wnioskiem przedłożył dwadzieścia odpisów skargi z dnia 14 listopada 2017 roku. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że powodem niedopełnienia obowiązku złożenia dwudziestu odpisów skargi było przeoczenie wezwania Sądu, w sytuacji kiedy były dwa wezwania: o uiszczenie wpisu od skargi i złożenie odpisów skargi. Skarżący oświadczył, że nie zauważył wezwania do złożenia odpisów skargi (wniosek k. 60). Zarządzeniem z dnia 9 marca 2018 roku (k. 62) skarżący został wezwany do uzupełniania braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi m. in. poprzez uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie skarżący przedłożył pismo z dnia 16 marca 2018 roku, w którym zacytował treść wniosku z dnia 8 marca 2018 roku (pismo procesowe k. 67). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a). Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260). W ocenie Sądu, skarżący - wbrew treści art. 87 § 2 p.p.s.a. - nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, to jest aby po jej stronie wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie powyższego terminu. Skarżący de facto nie podał bowiem żadnej konkretnej przyczyny, która mogłaby stanowić podstawę do przyjęcia braku jego zawinienia w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z treści wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w żaden sposób nie wynika, jakie to niezawinione od strony okoliczności spowodowały niewykonanie w terminie wezwania Sądu do przedłożenia odpisów skargi. Skarżący we wniosku sam wskazuje, że nie dochował należytej staranności w prowadzeniu sprawy zainicjowanej własną skargą. Oświadcza bowiem, że nie zauważył wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Należy wskazać, że skarżący otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi oraz wezwanie do uzupełniania braków formalnych skargi odrębnymi pismami (k. 7 – 9), zatem nie jest prawdopodobne aby przy dochowaniu należytej staranności i zapoznaniu się z treścią wszystkich pism skierowanych do strony skarżący mógł nie zauważyć odrębnego wezwania do uzupełniania braków formalnych skargi. Niedbałe prowadzenie przez skarżącego własnej sprawy wskazuje na jego zawinienie w uchybieniu terminu do wykonania zarządzenia z dnia 15 grudnia 2017 roku w zakreślonym terminie. Stopień zawinienia skarżącego w postaci lekkiego niedbalstwa stanowi postawę do odmówienia przywrócenia termu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należy stwierdzić, że skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi de facto w żaden sposób nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminowi, a wskazane przez niego przyczyny nie usprawiedliwiają uchybienia terminu. Z powyższych względów na mocy art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.