IV SA/Wa 3313/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. S. o wstrzymanie wykonania postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2017 r. nr [...] oraz decyzji Komendanta Palcówki Straży Granicznej W B. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi V. S. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2017 r. nr [...] oraz decyzji Komendanta Palcówki Straży Granicznej w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] V. S. (skarżący) wniósł skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, odmawiające mu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Palcówki Straży Granicznej w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytoriom Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy od dnia wydania decyzji. W petitum skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ppsa. Natomiast w uzasadnieniu skargi wskazał, że: "Wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w B. (...)" uzasadniony jest tym, że w przypadku wykonania tej decyzji, będzie zobowiązany do powrotu na [...] przed rozstrzygnięciem tej sprawy przez Sąd. Decyzja o zobowiązaniu do powrotu może zostać wykonana w sposób przymusowy, co oznacza, że nawet w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia dla skarżącego sprawy przez sąd, nie będzie to miało już żadnego znaczenia, bowiem będzie się on już znajdował poza terytorium RP. Pozbawi to zatem dochodzenia przez skarżącego swych praw przed sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że wobec stwierdzenia skarżącego zawartego w petitum skargi, że domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, a następnie, w uzasadnieniu, przytoczenia przez niego argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji organu pierwszej instancji, Sąd uznał, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o ochronę tymczasową dotyczy obydwu ww. rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpatrując złożony w niniejszej sprawie wniosek, zauważyć trzeba, że możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które objęte są zakresem kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, przy czym wstrzymanie wykonania dotyczy aktu zaskarżonego lub aktu wydanego w granicach sprawy. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 ppsa wstrzymanie wykonania dotyczy aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 objęte będą akty wydane w pierwszej instancji, a także akty w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 169). Nadto w orzecznictwie stwierdzono, że w świetle art. 61 § 3 ppsa. wstrzymane może być wykonanie tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy, rozumianej w kontekście art. 134 § 1 ppsa jako sprawa w znaczeniu materialnym. O postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99). Podkreślić także należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 maja 2009 r., II OZ 455/09, LEX nr 564242). Do wykonania nie nadają się więc wszelkie odmowne akty administracyjne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić, że wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęty jest akt, który nie podlega wykonaniu - zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie objęte wnioskiem o wstrzymanie jest rozstrzygnięciem stricte procesowym, nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, że nie kwalifikuje się do wykonania akt administracyjny rozstrzygający określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nieprzyznający uprawnień i nie nakładający obowiązków, które wymagałyby wykonania. Zaskarżone postanowienie, nie obliguje skarżącego do działania, nie może być ono wykonane w trybie przymusowym (postępowanie egzekucyjne) i stanowi wyłącznie rozstrzygnięcie proceduralne niewywierające skutku w sferze wykonalności postanowienia. W konsekwencji takie postanowienie nie podlega wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 ppsa gdyż nie posiada cech, które mogłyby spowodować potencjalne wystąpienie jednej bądź obu przesłanek wymienionych w tym przepisie – niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego w zakresie wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji – zobowiązania do powrotu, to należy stwierdzić, że decyzja ta pozostaje poza granicami niniejszej sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwrot "w granicach tej samej sprawy" użyty w art. 61 p.p.s.a. dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001/1/7 oraz postanowienia NSA: z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II OZ 689/09; z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt II GZ 246/10; z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie pomiędzy zaskarżonym postanowieniem a decyzją, której wstrzymania wykonania domaga się skarżący, taka tożsamość spraw nie zachodzi. Przedmiotem skargi jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w B. z [...] grudnia 2016 r. Rozpoznając tę skargę Sąd będzie władny badać przede wszystkim przesłanki uzasadniające zastosowanie przez organ administracji publicznej przepisu art. 58 Kpa. Orzeczenie kończące postępowanie w tej sprawie nie będzie natomiast mogło dotyczyć kontroli legalności ww. decyzji organu pierwszej instancji w zakresie przesłanek orzeczonego zobowiązania do powrotu. Tak więc sprawa zobowiązania skarżącego do powrotu i odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tejże decyzji są to dwa odrębne przedmioty sprawy, których podstawy prawne wynikają z odrębnych przepisów - w pierwszym przypadku są to przepisy ustawy z dnia ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1990 ze zm.), zaś w drugim - ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt II OZ 1168/15; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.