IV SA/Wa 3323/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki Sędziowie: Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi G. D. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę IV SA/Wa 3323/17 UZASADNIENIE Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2017 r. po rozpatrzeniu wniosku G. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].08.2017 r. Nr [...] dotyczące odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej. Jednocześnie zaświadczył, że dane osobowe: IMIĘ G. NAZWISKO D. IMIĘ OJCA A. IMIĘ MATKI Z. NAZWISKO RODOWE MATKI S. DATA URODZENIA 1976.12. [...] MIEJSCE URODZENIA [...] PŁEĆ MĘŻCZYZNA OBYWATELSTWO [...] MIEJSCE ZAMIESZKANIA [...] figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany i w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu z terminem obowiązywania wpisu do dnia [...].05.2022 r., a podstawę prawną wpisu stanowi art. 435. ust. 1 pkt 4 w związku z art. 438 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r, o cudzoziemcach (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1990 z późn. zm), stanowiący że wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. Zgodnie z art. 443 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach dane cudzoziemca zostały przekazane do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu na obszar Schengen na okres przechowywania ich w wykazie. Zgodnie z art. 444 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1990 z późn. zm.) Szef Urzędu odmawia cudzoziemcowi udostępnienia informacji o podstawie faktycznej wpisu, jeżeli jego dane są umieszczone w wykazie lub Systemie Informacyjnym Schengen na podstawie art. 435 ust. 1 pkt 4. Postanowienie było wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. W dniu 03.07.2017 r. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wpłynął wniosek G. D., wniesiony za pośrednictwem A. D., pełnomocnika cudzoziemca, o usunięcie jego danych umieszczonych w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany lub w Systemie Informacyjnym Schengen. W dniu [...].08.2017 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem Nr [...] odmówił cudzoziemcowi wydania zaświadczenia o treści żądanej. W dniu 25.08.2017 r. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wpłynął wniosek G. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu wniosku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie znalazł podstaw do usunięcia danych cudzoziemca z wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany i z Systemu Informacyjnego Schengen. Organ wyjaśnił, że z informacji będących w posiadaniu Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wynika, iż podstawę wpisu danych G. D. w w/w wykazie stanowi zdarzenie prawne o którym mowa w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Z przepisu tego wynika, że w wykazie umieszcza się i przechowuje dane cudzoziemca, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Z przepisu art. 438 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach wynika, że dane te umieszcza się w wykazie na okres nie dłuższy niż 5 lat z możliwością przedłużenia na kolejne okresy, z których żaden nie przekracza 5 lat. W przypadku cudzoziemca okres obowiązywania wpisu o w/w podstawę prawną upływa w dniu [...].05.2022 r. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 443 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach dane cudzoziemca przechowywane w wykazie zostały przekazane do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu na obszar Schengen na okres przechowywania ich w wykazie. Odnosząc się do argumentów wskazanych we wniosku wyjaśnił, że w przypadku okoliczności określonych w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach dokonanie wpisu następuje z urzędu, bądź na wniosek właściwych organów (art. 440 ust. 1 ustawy). W takim przypadku postępowanie prowadzone w Urzędzie w sprawie wpisu do wykazu i SIS miało na celu przeprowadzenie zindywidualizowanej oceny zgromadzonego w aktach materiału dowodowego pod katem występowania przesłanek wymienionych w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Procedura ta jednak toczy się bez udziału cudzoziemca. Natomiast, z uwagi na pozaprocesową regulację dotyczącą wpisu i usunięcia danych cudzoziemca z wykazu norma przyjęta w art. 444 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach zapewnia cudzoziemcowi dostęp do informacji przechowywanych w wykazie oraz weryfikację tych danych. Postępowanie, o którym mowa w art. 444 ustawy o cudzoziemcach stanowi rodzaj uproszczonego, w znacznym stopniu odformalizowanego, ale jednak postępowania administracyjnego, do którego mają zastosowanie zasady ogólne postępowania administracyjnego, takie jak zasada praworządności, uwzględnienia interesu społecznego słusznego interesu dochodzenia prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej, udzielania pomocy prawnej. Kontrola wpisu dokonywana przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w oparciu o w/w przepis prawny jest kontrolą merytoryczną czyli ocenie podlegają materialnoprawne przesłanki dokonania wpisu. Organ przytoczył treść art. 435 i 438 ust. 1 ustawy dotyczące okoliczności stanowiących podstawę umieszczenia danych w wykazie i okresów obowiązywania wpisu. Wskazał, że dane cudzoziemca zostały umieszczone zgodnie z art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy, która wskazuje na okoliczność określoną w formie klauzuli generalnej niebędącą wynikiem wydania decyzji administracyjnej lub wyroku. W takim przypadku postępowanie prowadzone w Urzędzie w sprawie wpisu do wykazu i SIS miało na celu przeprowadzenie zindywidualizowanej oceny zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, pod kątem występowania przesłanek wymienionych w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Organ wskazał, że zgodnie z art. 444 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r Szef Urzędu odmawia cudzoziemcowi udostępnienia informacji o podstawie faktycznej wpisu, a zatem organ nie miał prawnej możliwości udzielenia cudzoziemcowi informacji o faktycznej podstawie wpisu. Ze względu na okoliczność, że cudzoziemiec jest w związku małżeńskim z obywatelką polską i posiadają dzieci organ rozważył istnienie negatywnej przesłanki do umieszczenia danych w wykazie i wyjaśnił, że ze względu na podstawę umieszczenia danych w wykazie (art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy), ta okoliczność nie może ze względu na treść art. 436 ust.2 ustawy stanowić podstawy do usunięcia danych z wykazu. Organ ocenił, że w stosunku do cudzoziemca zachodzi okoliczność o której mowa w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy tj. wjazd i pobyt cudzoziemca w Polsce stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. Cudzoziemiec zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając postanowienie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie następujących przepisów: - art. 444 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, art. 34 ust. 1, art. 41 ust. 5 Rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (dalej rozporządzenie 1987/2006) w zw. z art. 24 ust. 1 rozporządzenia 1987/2006 poprzez nie stwierdzenie przez organ, że wpis do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu (dalej: SIS II), będący konsekwencją wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany (dalej: wykaz), został dokonany niezgodnie z prawem tj. pomimo braku wymaganej decyzji stanowiącej podstawę takiego wpisu i w konsekwencji nie wydanie skarżącemu zaświadczenia o tym, że jego dane nie figurują w wykazie i SIS II; - art. 43 ust. 1 rozporządzenia 1987/2006 w zw. z art. 47 Karty praw podstawowych UE poprzez nie udostępnienie skarżącemu w trakcie postępowania toczącego się przed Szefem Urzędu, w jakikolwiek sposób, informacji o podstawie faktycznej wpisu w tym także nie uzasadnienie, dlaczego organ nie znajduje podstaw do usunięcia danych skarżącego z wykazu i SIS II co spowodowało naruszenie przysługującego skarżącemu prawa do obrony tj. niemożność wskazania argumentów przemawiających przeciwko stwierdzeniu, że stanowi on zagrożenie i że jego dane nie powinny figurować w wykazie i SIS II, przez co organ wydał postanowienie wyłącznie w oparciu o materiały, których treść nie była skarżącemu znana i których nie mógł podważyć, a w konsekwencji powyższego bezzasadnie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o treści żądanej; - art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (dalej: Konwencja EKPC) poprzez dokonanie niedozwolonej przez ten przepis ingerencji w prawo skarżącego do życia prywatnego i rodzinnego, tj. ingerencja ta, poprzez brak zapewnienia skarżącemu jakiejkolwiek możliwości zapoznania się z podstawą wpisu i wydanego postanowienia, nie miała podstawy ustawowej o odpowiedniej jakości; ponadto w ramach postępowania organ nie zbadał we właściwy sposób, czy ingerencja w prawo do życia rodzinnego skarżącego była konieczna i proporcjonalna, w szczególności nie zbadał wpływu dokonanej ingerencji w sytuację rodziny skarżącego; w konsekwencji czego organ bezzasadnie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o treści żądanej. Skarżący wniósł o skierowanie przez Sąd wniosku o rozstrzygnięcie wstępne (zadanie pytania prejudycjalnego) do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) dotyczącego wykładni art. 24 ust. 1 rozporządzenia 1987/2006, gdyż decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku w niniejszej sprawie, a także o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący jest obywatelem [...]. Na terytorium RP przebywał legalnie od 2013 r. na podstawie zezwoleń na pobyt czasowy. W dniu [...].08.2016 r. skarżący zawarł związek małżeński z obywatelką polską. Mają dwoje wspólnych małoletnich dzieci, a ponadto wychowują wspólnie swoje dzieci z wcześniejszych małżeństw - łącznie pod ich opieką jest siedmioro dzieci. Opiekują się również niepełnosprawną, sparaliżowaną matką żony cudzoziemca. W dniu 3.02.2017 r. skarżący złożył do Wojewody [...] kolejny wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy. Decyzją z dnia [...].06.2017 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia wskazując na to, że dane skarżącego zostały wpisane do wykazu oraz SIS II. W związku z tym, że dane skarżącego figurowały w w/w rejestrach, jako osoba niepożądana opuścił on terytorium RP. Z treści art. 24 ust. 1 i 42 ust. 1 rozporządzenia 1987/2006 wynika, że wpis do wykazu i do SIS II powinien nastąpić na podstawie osobnej decyzji administracyjnej, która powinna mieć materialny / pisemny charakter - powinna być możliwa do skopiowania i wysłania do cudzoziemca. Decyzja taka powinna być również zaskarżalna w osobnym postępowaniu dotyczącym umieszczenia danych w wykazie i SIS II (tj. w ramach postępowania innego rodzaju niż niniejsze - następcze postępowanie dotyczące żądania usunięcia danych już wprowadzonych). W mniejszej sprawie nie została wydana żadna decyzja w sprawie umieszczenia danych skarżącego w wykazie i SIS II. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że wpis nastąpił w oparciu o okoliczność określoną w formie klauzuli generalnej. Niewątpliwie od takiej okoliczności stanowiącej podstawę wpisu nie służy żadne postępowanie odwoławcze, nie można też również takiej okoliczności przekazać cudzoziemcowi. A zatem wskazane przepisy rozporządzenia 1987/2006 nie przewidują takiej podstawy dokonania wpisu, jaka nastąpiła w niniejszej sprawie. Wobec tego wpis danych skarżącego do wykazu i do SIS II został dokonany niezgodnie z przepisami prawa. W takiej sytuacji Szef Urzędu powinien w oparciu o art. 34 ust. 1 i art. 41 ust. 5 rozporządzenia 1987/2006 oraz art. 444 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach usunąć dane skarżącego z wykazu i SIS II, a następnie wydać zaświadczenie o treści żądanej przez skarżącego. W niniejszej sprawie zachodzi potrzeba dokonania wykładni art. 24 ust. 1 Rozporządzenia 1987/2006, celem ustalenia znaczenia słowa "decyzja" zawartego w tym przepisie. W treści zarzutu zawarte zostały argumenty wskazujące na to, że "decyzja" ta powinna stanowić wydaną na piśmie decyzję administracyjną, od której powinna przysługiwać droga odwoławcza. Z kolei prawo krajowe (do którego odsyła rozporządzenie 1987/2006) dopuszcza możliwość dokonania wpisu na podstawie klauzuli generalnej, czy też bliżej nie określonego rozstrzygnięcia, nie mającego jednak charakteru decyzji administracyjnej, tak, jak nastąpiło to w niniejszej sprawie. Również orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że podstawą wpisu nie musi być decyzja administracyjna (np. wyrok NSA z 26.05.2015 r" sygn. akt II OSK 1979/13; wyrok WSA w Warszawie z 23.03.2011 r" sygn. akt V SA/Wa 2936/10). W związku z powyższym w niniejszej sprawie zaistniały wątpliwości i dla jej rozpatrzenia niezbędne jest dokonanie wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości UE powołanego wyżej przepisu rozporządzenia 1987/2006. Ewentualna odpowiedź TSUE na zadane pytanie będzie miała wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że od określenia, co oznacza "decyzja" w rozumieniu art. 24 ust. 1 rozporządzenia 1987/2006, zależeć będzie, czy wpis danych skarżącego do wykazu i do SIS nastąpił zgodnie z prawem (w zakresie formy podstawy wpisu), a zatem czy zaszła przesłanka do usunięcia danych skarżącego z tychże rejestrów. W konsekwencji będzie można stwierdzić, czy organ słusznie odmówił wydania skarżącemu zaświadczenia o treści przez niego żądanej. Sytuacja jaka ma miejsce w niniejszej sprawie regulowana jest stosowanym bezpośrednio prawem UE. Artykuł 41 ust. 5 rozporządzenia 1987/2006 przewiduje prawo do żądania, by dane przechowywane z naruszeniem prawa zostały usunięte. Artykuł 43 ust. 1 rozporządzenia 1987/2006 gwarantuje prawo wystąpienia do sądów lub organów właściwych na mocy prawa krajowego z wnioskiem o dostęp do informacji, skorygowanie, usunięcie lub uzyskanie informacji lub o odszkodowanie w związku z dotyczącym go wpisem. Ponieważ wskazane przepisy rozporządzenia 1987/2006 zawierają przepisy określające konkretne prawa cudzoziemca jak i statuują prawo do środka odwoławczego, zatem sytuację mającą miejsce w niniejszej sprawie należy rozpatrzyć w świetle zasad ogólnych prawa UE jak również art. 47 Karty podstawowych UE. W świetle przepisów prawa UE oraz orzecznictwa sądów europejskich unijny standard prawa do obrony w ramach postępowania administracyjnego oraz prawa do sądu zawiera m.in. gwarancję poinformowania jednostki o podstawach wydanej decyzji, prawo jednostki do przedstawienia stanowiska odnośnie do elementów, na których organ administracyjny zamierza oprzeć swoją decyzję, jak również obowiązek uzasadnienia decyzji w wystarczająco szczegółowy i konkretny sposób, aby umożliwić zainteresowanemu zrozumienie powodów odmowy uwzględnienia jego wniosku (wyrok w sprawie C-349/07 Soprope, pkt 36, 50; wyrok TSUE w sprawie C-277/11, M" pkt 81-88). W orzecznictwie wskazano, że zarówno w trakcie postępowania administracyjnego, jak i sądowego może okazać się koniecznie, by zainteresowanemu nie zostały przekazane pewne informacje, w szczególności z nadrzędnych względów związanych z bezpieczeństwem państwa. W takiej sytuacji sąd powinien mieć do swojej dyspozycji oraz zastosować metody oraz normy proceduralne pozwalające na pogodzenie: z jednej strony - prawnie uzasadnionych względów bezpieczeństwa państwa w odniesieniu do charakteru i źródeł informacji branych pod uwagę przy wydawaniu danej decyzji, a z drugiej strony - konieczności zagwarantowania stronie w wystarczającym stopniu przestrzegania jej uprawnień procesowych, takich jak prawo do bycia wysłuchanym oraz zasady kontradyktoryjności. Istotne jest w szczególności, by w każdym razie zainteresowanego powiadomiono o zasadniczych względach stanowiących podstawę decyzji, gdyż niezbędna ochrona bezpieczeństwa państwa nie może skutkować pozbawieniem zainteresowanego prawa do bycia wysłuchanym. W celu takiego wyważenia dozwolone jest skorzystanie z możliwości, takich jak powiadomienie o streszczeniu zawartości rozpatrywanych informacji lub dowodów (m.in. wyroki TSUE: z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawie ZZ przeciwko Secretary of State for the Home Department, C-300/11 (wielka izba) pkt 53-58; z dnia 18 lipca 2013 r. w sprawie Komisja Europejska i in. przeciwko Yassin Abdullah Kadi sprawy połączone C-584/10 P, C-593/10 P i C-595/10 P (wielka izba), pkt 111-129). A zatem, w świetle wskazanego orzecznictwa nie jest dopuszczalne całkowite pozbawienie strony możliwości poznania zasadniczych podstaw faktycznych decyzji. Należy podkreślić, że wskazany wyrok w sprawie ZZ, niezależnie od szczegółowej materii której dotyczyła sprawa, formułuje generalny standard postępowania w sprawach, w których sąd rozstrzyga sprawę stosując prawo UE, a zatem ma też zastosowanie w niniejszej sprawie. W ramach postępowania Szef Urzędu badał, czy wobec skarżącego zachodzi przesłanka stwarzania zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa. Istnienie tej przesłanki ma wpływ na figurowanie danych skarżącego w wykazie i SIS II, a zatem także na treść wydanego mu zaświadczenia. W trakcie tego postępowania skarżący nie miał wglądu do dokumentów dotyczących umieszczenia jego danych w wykazie i w SIS II, jak również nie został w zaskarżonym postanowieniu poinformowany przez Szefa Urzędu o podstawie faktycznej wpisu. Nie miał on zatem żadnej możliwości uzyskania informacji o okolicznościach, na podstawie których został on uznany za osobę zagrażającą bezpieczeństwu państwa i na podstawie których jego dane zostały umieszczone w wykazie i w SIS II i w efekcie - na podstawie których odmówiono mu wydania zaświadczenia o żądanej treści. W świetle wskazanego orzecznictwa skarżący został zatem pozbawiony realnej możliwości skorzystania z gwarantowanego mu prawem UE prawa do żądania, aby jego dane zostały usunięte z SIS II. Naruszone zostało także prawo do środka odwoławczego gwarantowanego skarżącemu w art. 43 ust. 1 rozporządzenia 1987/2006 oraz art. 47 Karty praw podstawowych UE. Skarżący nie znając podstaw faktycznych dokonanego wpisu nie mógł ich kwestionować w ramach postępowania toczącego się przed Szefem Urzędu. Tymczasem w ramach postępowania powinien on co najmniej zostać poinformowany o zasadniczych względach stanowiących podstawę wpisu i wydanego postanowienia, np. powiadomiony o streszczeniu zawartości rozpatrywanych informacji lub dowodów. W sytuacji, gdyby skarżący otrzymał takie informacje, wówczas mógłby przedstawić swoje argumenty odnoszące się do rzeczywistych podstaw umieszczenia jego danych w wykazie i SIS II. To z kolei wpłynęłoby na treść wydanego przez organ postanowienia w ten sposób, że organ zostałby poinformowany przez skarżącego o okolicznościach, które mogłyby podważyć stwierdzenie, że stanowi on zagrożenie dla bezpieczeństwa i wydałby on zaświadczenie o odmiennej treści. W zaskarżonym postanowieniu stwierdzono, że skarżący jest w związku małżeńskim z obywatelką polską, posiadają dzieci. Należy zatem stwierdzić, że prowadził w Polsce życie rodzinne, będąc głową wielodzietnej rodziny. Umieszczenie danych skarżącego w wykazie i SIS II spowodowało, że skarżącemu odmówiono zezwolenia na pobyt na terytorium RP. Skarżący został również, jako osoba niepożądana, zmuszony do opuszczenia terytorium RP. Należy zatem stwierdzić, że poprzez dokonanie wpisu, jak również poprzez odmowę jego usunięcia i odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści doszło do ingerencji w prawo skarżącego do jego życia rodzinnego. Należy również stwierdzić, że przechowywanie przez władze publiczne informacji dotyczących życia prywatnego jednostki, przetwarzanie ich, jak również brak możliwość, ich sprostowania stanowią ingerencję w prawo do życia prywatnego w rozumieniu art. 8 ust. 1 Konwencji (wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Rotaru p. Rumunii, § 46). Sam fakt gromadzenia informacji stanowi ingerencję w życie prywatne, niezależnie od sposobu ich późniejszego wykorzystania, stopnia ich delikatności czy wpływu na życie czy interesy zainteresowanej osoby. Ingerencją w prawo do życia prywatnego jest również uznanie, że pobyt danego cudzoziemca na terytorium państwa jest niepożądany (wyrok ETPC w sprawie Lupsa p. Rumunii, § 39). Orzecznictwo ETPC wskazuje, że wymóg podstawy ustawowej dokonanej ingerencji nie ogranicza się wyłącznie do istnienia takiej podstawy. Ustawa, na podstawie której dokonywana jest ingerencja powinna mieć odpowiednią jakość - tj. być dostępna i wystarczająco precyzyjna, tak by jednostka mogła przewidzieć konsekwencje swojego zachowania. Wyjaśniając dalej znaczenie odpowiedniej jakości podstawy ustawowej Trybunał stwierdził, że jednostka poddana działaniom opartym o względy bezpieczeństwa państwa powinna mieć zapewnione gwarancje chroniące ją przed arbitralnym działaniem władz. Powinna istnieć możliwość odwołania się do niezależnego organu a postępowanie, w takich sprawach jak niniejsza, powinno mieć charakter kontradyktoryjny. Musi istnieć procedura umożliwiająca jednostce przedstawienie własnego punktu widzenia i odrzucenie argumentów władz (m.in. wyrok ETPC w sprawie Lupsa p. Rumunii, § 33-38 - należy podkreślić że wskazane reguły mają charakter ogólny, a więc stosują się także do niniejszej sprawy, niezależnie od stanu faktycznego i prawnego wskazanego w tyra wyroku ETPC). Trybunał stwierdził również, że w sprawach w których w grę wchodzi bezpieczeństwo państwa, dopuszczalne jest wykorzystywanie materiałów niejawnych. Jednak orzecznictwo to nakazuje również zapewnienie rozwiązań, które powinny uwzględnić zarówno usprawiedliwioną potrzebę ochrony rodzajów i źródeł informacji Tymczasem w niniejszej sprawie skarżącemu nie zostały postawione żadne zarzuty karne ani też w żaden sposób, w trakcie postępowania prowadzonego przez Szefa Urzędu nie został on poinformowany o powodach, dla których jego wjazd i pobyt na terytorium RP stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. Skarżący nie miał żadnej możliwości zapoznania się, nawet w minimalnym stopniu, z podstawą faktyczną wpisu, a zatem z podstawą faktyczną zaskarżonego postanowienia. To z kolei spowodowało, że nie mógł przedstawić swojego stanowiska w sprawie i odpierać argumentów przedstawianych przez władze (w wyroku w sprawie Lupsa p. Rumunii, § 40-42 analogiczne okoliczności stanowiły jedne z podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 8 Konwencji). W związku z powyższym, organ rozpatrujący sprawę nie uzyskał informacji faktycznych od skarżącego odnoszących się do stwierdzenia, iż zagraża on bezpieczeństwu, a te z kolei miałyby wpływ na ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, a zatem na treść zaskarżonego postanowienia. Należy stwierdzić, że z orzecznictwa ETPC jasno wynika, że rozwiązanie obowiązujące w przepisach polskiego prawa i zastosowane wobec skarżącego w niniejszej sprawie (art. 444 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach jak również art. 447 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach) nie spełnia standardu Konwencji pod względem jakości prawa. Jednocześnie w polskim prawie nie istnieją żadne mechanizmy pozwalające cudzoziemcowi na kwestionowanie stwierdzenia, że stanowi on zagrożenie dla bezpieczeństwa. W związku z powyższym należy stwierdzić, że dokonana w ramach niniejszego postępowania ingerencja w prawo do życia prywatnego i rodzinnego skarżącego nie nastąpiła w "przypadku przewidzianym przez ustawę" w rozumieniu art. 8 ust. 2 Konwencji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wziął pod uwagę fakt, ze skarżący jest małżonkiem obywatelki polskiej i posiadają oni dzieci i rozpatrzył sprawę pod kątem art. 436 ust. 1 pkt 1 oraz art. 436 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, wedle których w wykazie nie umieszcza się danych cudzoziemca będącego małżonkiem obywatela polskiego. Jednak organ stwierdził, że ponieważ podstawą umieszczenia danych osobowych cudzoziemca w wykazie jest regulacja art. 435 ust 1 pkt 4 – tj. że wymagają tego względy bezpieczeństwa państwa, zatem art. 436 ust. 2 w zw. z art 436 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie mogły stanowić podstawy do usunięcia danych w wykazu i dane te powinny w tym wykazie figurować. ETPC sprecyzował kryteria dopuszczalnej ingerencji w życie rodzinne - koniecznej w demokratycznym społeczeństwie i proporcjonalnej w stosunku do jej celu w wyrokach Boultif p. Szwajcarii (§ 48) oraz Uner p. Holandii (§ 57). Kryteria te to: - rodzaj i powaga naruszenia prawa które popełnił skarżący, - długość pobytu w kraju z którego cudzoziemiec ma być wydalony, - czas, który minął od popełnienia przestępstwa i zachowanie skarżącego w tym czasie, - obywatelstwo osób których dotyczy potencjalne wydalenie, - sytuacja rodzinna skarżącego (długość małżeństwa i in.), - czy małżonek cudzoziemca wiedział o przestępstwie, gdy zawierał związek małżeński, - czy cudzoziemiec ma dzieci i w jakim wieku, - stopień trudności jakie będzie musiał przezwyciężyć małżonek i dzieci w kraju do którego ma być wydalony cudzoziemiec, - stopień więzi społecznych, kulturalnych i rodzinnych z państwem z którego i do którego ma być wydalony cudzoziemiec. Zatem w ramach toczącego się postępowania organ powinien rozważyć wszystkie powyższe okoliczności, zaś z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby do tego doszło. Organ jedynie przyznał że skarżący jest małżonkiem obywatelki polskiej i że mają dzieci. Natomiast w odniesieniu do tej okoliczności dość mechanicznie stwierdził, że skoro w sprawie zachodzą względy bezpieczeństwa państwa, to dane skarżącego powinny figurować w wykazie i w SIS II. O ile można hipotetycznie zakładać, że w ten sposób organ wziął pod uwagę pierwsze kryterium z wyroku Boultif o tyle nie zostały rozważone inne okoliczności, a przede wszystkim stopień trudności jakie będzie musiał przezwyciężyć małżonek i dzieci w kraju, do którego ma być wydalony cudzoziemiec. Ponadto organ nie wziął też pod uwagę stopnia więzi łączących skarżącego z Polska i [...] - skarżący planował zamieszkać w Polsce na stałe, tu założył swoją rodzinę Jednocześnie zerwał więzy ze swoim krajem pochodzenia - sprzedał posiadany majątek, zwolnił się z pracy itd. Tak więc wydając zaskarżone postanowienie organ nie przeprowadził wystarczającego badania konieczności dokonanej ingerencji w rozumieniu art. 8 ust. 2 Konwencji, nie można zatem uznać. aby dokonana ingerencja była konieczna i proporcjonalna. Natomiast w przypadku gdyby organ dokonał pełnego zbadania konsekwencji dokonanej ingerencji w życie skarżącego i jego rodziny wówczas dokonałby odmiennych ustaleń faktycznych co do sprawy a to z kolei miałoby wpływ na treść zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2017 r. nie narusza przepisów prawa. Stosownie do art. 435 ust 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2016 r., poz. 1990 j.t.) w wykazie cudzoziemców których pobyt na terytorium RP jest niepożądany umieszcza się i przechowuje dane cudzoziemca wobec którego zachodzi co najmniej jedna z następujących przesłanek: 1) cudzoziemcowi została wydana decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu z orzeczonym zakazem wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zakazem wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen; 2) cudzoziemiec został skazany prawomocnym wyrokiem w: a) Rzeczypospolitej Polskiej - za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe na karę grzywny lub karę pozbawienia wolności lub b) innym państwie niż państwo obszaru Schengen - za przestępstwo stanowiące zbrodnię w rozumieniu prawa polskiego, lub c) Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie obszaru Schengen - za przestępstwo na karę pozbawienia wolności powyżej jednego roku; 3) wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany ze względu na zobowiązania wynikające z postanowień ratyfikowanych umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską; 4) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej; 5) cudzoziemiec po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa został przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób. W rozpoznawanej sprawie podstawą wpisu w wykazie, który dotyczył skarżącego był art. 435 ust 1 pkt 4 ustawy. Ma to niewątpliwie istotne znaczenie ze względu na treść art. 447 ust. 2 i art. 444 ust. 2 ustawy, które ze względu na okoliczność stanowiącą przesłankę dokonania wpisu do wykazu w postaci wymogów bezpieczeństwa państwa ograniczają cudzoziemcowi zarówno dostęp do dokumentów dotyczących umieszczenia jego danych w wykazie, jak też do informacji o podstawie faktycznej dokonanego wpisu. Skarżący niesłusznie zarzuca, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 444 ust.1 pkt 3 ustawy w zw. z art. 34 ust. 1, art. 41 ust. 5 i art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II). Dane dotyczące cudzoziemca zostały zamieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, a w konsekwencji także w Systemie Informacyjnym Schengen zgodnie z prawem. Dlatego też nie została spełniona wskazywana przez skarżącego przesłanka do usunięcia danych jako umieszczonych i przechowywanych z naruszeniem przepisów prawa. Zarzucana przez skarżącego niezgodność z prawem dokonanego wpisu wynikać ma z faktu zamieszczenia danych w wykazie i systemie w oparciu o okoliczność wskazaną w ustawie w formie klauzuli generalnej, nie zaś na podstawie decyzji wymaganej zdaniem skarżącego przez art. 24 ust. 1 w/w rozporządzenia 1987/2006. Twierdzenie skarżącego, że warunkiem dokonania kwestionowanego wpisu musi być wydanie decyzji - jako osobnego aktu wskazanego w art. 24 ust. 1 rozporządzenia 1987/2006 nie znajduje uzasadnienia. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organów, iż przepisy rozporządzenia zarówno w kwestii dotyczącej dokonania wpisu w wykazie, a w jego konsekwencji w systemie (SIS II), a także ograniczenia prawa do informacji o dokonanym wpisie odsyłają do przepisów prawa krajowego i wynikających z nich procedur. W przytoczonych w art. 3 rozporządzenia 1987/2006 definicjach nie zawarto definicji pojęcia "decyzja", o którym mowa w art. 24 ust. 1 rozporządzenia. Według tego przepisu (art. 24 ust. 1 ) dane dotyczące obywateli państw trzecich, w odniesieniu do których został dokonany wpis w celu odmowy pozwolenia na wjazd lub pobyt, wprowadza się na podstawie krajowego wpisu wynikającego z decyzji podjętej na podstawie indywidualnej oceny przez właściwe organy administracyjne lub sądy zgodnie z zasadami proceduralnymi określonymi w prawie krajowym. Postępowanie odwoławcze w sprawie takich decyzji jest prowadzone zgodnie z przepisami krajowymi. Użyte w w/w przepisie pojęcie "decyzja" nie musi oznaczać decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Istotą przepisu jest określenie wymogu zamieszczenia danych w systemie SIS II na podstawie krajowego wpisu dokonanego w oparciu o indywidualną ocenę przesłanek uzasadniających ten wpis przez właściwe organy lub sądy, nie zaś wprowadzenie wymogu wydania decyzji administracyjnej w formie pisemnej. Już samo wskazanie organów lub sądów jako podmiotów do których kompetencji taka indywidualna ocena należy oznacza, że użyte pojęcie dotyczy oceny przesłanek nie zaś wymogu formy pisemnej decyzji dla wpisu, skoro co najmniej w prawie polskim rozstrzygnięcia organów i sądów mają różną formę. Nie zmienia tej oceny przywołany przez skarżącego art. 42 ust.1 rozporządzenia 1987/2006 z którego wynika, że obywatelowi państwa trzeciego, którego dotyczy wpis przekazywana jest kopia decyzji krajowej o której mowa w art. 24 ust. 1 rozporządzenia, bowiem dotyczy sytuacji kiedy w porządku krajowym przewidziano wydanie decyzji. W polskim porządku prawnym w/w kwestia została uregulowana w dziale X rozdziale 2 ustawy o cudzoziemcach. Z art. 435 i następnych ustawy wynika, że istnieją 3 grupy okoliczności (a zatem 3 tryby postępowania w przedmiocie dokonania wpisu) uzasadniające wpisanie do wykazu: - na podstawie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu z orzeczonym zakazem ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen (art. 435 ust. 1 pkt I ustawy ), - na podstawie wyroku sądu (art. 435 ust. 1 pkt 2 ustawy), - w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 435 ust.1 pkt 3 - 5 ustawy). W żadnym z w/w trybów przewidzianych w prawie krajowym nie przewiduje się wydawania odrębnej decyzji w przedmiocie wpisu danych do wykazu, co jednak nie oznacza, że dokonanie wpisu nie jest poprzedzone rozstrzygnięciem opartym na indywidualnej ocenie podjętej na podstawie procedur krajowych (do których odwołuje się art. 24 ust. 1 rozporządzenia 1987/2006). W przypadku pierwszych dwóch trybów ocena taka zawarta jest w decyzji administracyjnej lub wyroku sądu, które uzasadniają dokonanie wpisu i są przekazywane z urzędu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Z kolei w przypadku okoliczności określonych w art. 435 ust.1 pkt 3 - 5 ustawy dokonanie wpisu następuje bądź to z urzędu bądź na wniosek właściwych organów (art. 440 ust. 1 ustawy). W takim przypadku postępowanie prowadzone w Urzędzie w sprawie wpisu do wykazu i systemu SIS II ma na celu przeprowadzenie zindywidualizowanej oceny zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, na podstawie której organ administracji publicznej samodzielnie decyduje o dokonaniu wpisu bądź odmowie wprowadzenia danych do wykazu i SIS II. Podejmowana przez organ "decyzja" polega na dokonaniu oceny zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji pod kątem występowania przesłanek wymienionych m.in. w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Procedura niewątpliwe toczy się wówczas bez udziału cudzoziemca. Przepisy prawa krajowego, co wynika z art. 444 ust. 1, a zwłaszcza pkt 3 oraz art. 445 ustawy o cudzoziemcach przewidują i zapewniają gwarancje procesowe dla cudzoziemca, którego dane podlegają wpisowi do wykazu. Według art. 444 ust. 1 ustawy cudzoziemiec ma prawo do złożenia wniosku o udostępnieniu mu informacji o umieszczeniu danych w wykazie lub SIS II, terminie obowiązywania wpisu oraz podstawie prawnej i faktycznej, sprostowania danych jeżeli są niekompletne lub nieprawdziwe, a także usunięcia danych, jeżeli zostały umieszczone z naruszeniem przepisów ustawy. Z uwagi na zastosowanie do tego postępowania przepisów działu VII kpa postępowanie w sprawie żądań zawartych we wniosku ma charakter uproszczony, jednak mają do niego zastosowanie ogólne zasady postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku następuje w wyniku merytorycznej kontroli przesłanek dokonania wpisu. W wyniku tej kontroli może nastąpić usunięcie dokonanego wpisu, jeżeli organ ustali brak przesłanek uzasadniających jego dokonanie, co byłoby równoznaczne z umieszczeniem lub przechowywaniem danych z naruszeniem przepisów ustawy. Przewidziana w ustawie o cudzoziemcach procedura zapewnia realizację przewidzianego w art. 41 ust. 5 rozporządzenia 1987/2006 uprawnienia do żądania by dane niezgodne ze stanem faktycznym zostały poprawione lub jeżeli zostały zamieszczone z naruszeniem prawa usunięte, a tym samym zapewnia także realizację uprawnienia do kontroli merytorycznej zasadności wpisu, co stanowi istotę postępowania odwoławczego. Przypomnieć należy, że kwestię uregulowania postępowania odwoławczego od dokonanego wpisu do wykazu i systemu SIS II pozostawiono według treści art. 24 ust. 1 rozporządzenia 1987/2006 ustawodawcy krajowemu. Przewidziana w polskim prawie procedura odwoławcza wzorowana jest na treści art. 43 ust. 1 w/w rozporządzenia, który dotyczy środków odwoławczych i określa, że każdy może wystąpić do sądów lub organów właściwych na mocy prawa krajowego któregokolwiek z państw członkowskich z wnioskiem o dostęp do informacji, skorygowanie, usunięcie lub uzyskanie informacji lub o odszkodowanie w związku z dotyczącym go wpisem. Uprawnienie skarżącego do kontroli zasadności dokonanego wpisu zostało w przedmiotowym postępowaniu zakończonym postanowieniem odmownym zrealizowane w sposób zgodny zarówno z przepisami prawa krajowego, jak też rozporządzenia 1987/2006. Skarżący skorzystał z możliwości złożenia wniosku, uzyskał informację o umieszczeniu jego danych w wykazie i systemie SIS II, a także o podstawie prawnej dokonania tego wpisu. Nie uzyskał jednak informacji o podstawie faktycznej dokonanego wpisu, co choć ogranicza w sposób istotny jego uprawnienie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, to możliwość zastosowania takiego ograniczenia wynika z art. 42 ust. 2 lit c rozporządzenia 1987/2006 oraz art. 444 ust.2, art. 447 ust. 2 i 4 ustawy o cudzoziemcach, a także z art. 74 § 1 kpa. Należy podkreślić, że ograniczenie to ma charakter wyjątkowy, związany z ochroną wartości nadrzędnych, którymi są z pewnością bezpieczeństwo państwa i ochrona bezpieczeństwa publicznego. Z art. 42 ust. 2 lit c rozporządzenia 1987/2006 wynika, że informacje o wpisie nie są przekazywane, jeżeli prawo krajowe pozwala ograniczyć prawo do informacji, w szczególności ze względu na ochronę bezpieczeństwa narodowego, obronność kraju, bezpieczeństwo publiczne oraz w celu przeciwdziałania, wykrywania, ścigania i karania przestępstw. Odesłanie do przepisów prawa krajowego w zakresie możliwości ograniczenia dostępu do informacji o wpisie w wykazie i systemie SIS II uzasadnionego względami bezpieczeństwa narodowego należy wiązać z faktem, że bezpieczeństwo narodowe pozostaje w zakresie wyłącznej odpowiedzialności państwa członkowskiego Unii Europejskiej (art. 4 ust. 2 TUE), a postanowienia traktatowe nie przewidują obowiązku państwa członkowskiego w zakresie udzielania informacji, których ujawnienie uznaje za sprzeczne z podstawowymi interesami jego bezpieczeństwa (art. 346 ust. 1 lit. a TFUE). Wprowadzone w prawie polskim ograniczenie w zakresie dostępu do informacji o dokonanym wpisie dotyczące wyłącznie informacji o podstawie faktycznej wpisu zostało dokonane zgodnie z przesłankami dopuszczającymi ingerencję w przyznane prawa i wolności, określonymi zarówno w Konstytucji RP, jak też w Karcie Praw Podstawowych, a więc w sytuacji bezwzględnej konieczności: dla bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób – Konstytucja RP (art. 31 ust. 3), dla interesu ogólnego uznawanego przez Unię lub potrzeb ochrony praw i wolności innych osób – Karta Praw Podstawowych (art. 52), bez naruszenia istoty tych praw i wolności. Ograniczenie w zakresie dostępu do materiałów dotyczących umieszczenia danych w wykazie, a w konsekwencji w systemie SIS II, jak też dostępu do informacji o podstawie faktycznej wpisu wbrew twierdzeniom skarżącego nie naruszyło jego prawa do skutecznego środka odwoławczego w przedmiotowym postępowaniu. Mimo wprowadzonego ograniczenia przepisy ustawy o cudzoziemcach i kodeksu postępowania administracyjnego zapewniają skarżącemu niezbędny poziom gwarancji rzetelności postępowania i ochrony przed arbitralnością ocen organów administracji publicznej. Postępowanie odwoławcze ma charakter odformalizowany i dla skutecznego wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest konieczne sformułowanie konkretnych zarzutów. Skarżący miał możliwość złożenia środka zaskarżenia i miał możliwość zajęcia stanowiska mimo niewątpliwej trudności związanej z tym, że uzasadnienie postanowienia organu II instancji nie zawiera argumentacji dotyczącej zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jednak co należy podkreślić, skarżący został poinformowany o podstawie prawnej wpisu, a zatem mógł ocenić czy jego zachowanie i podejmowane działania mogą skutkować tak poważnym zarzutem, jak ten, że pobyt skarżącego stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa go goszczącego. Takiej wiedzy może nie posiadać żona skarżącego czy jego profesjonalny pełnomocnik, ale nie skarżący. Możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego gwarantuje skarżącemu dokonanie kontroli legalności kwestionowanego przez niego postanowienia i rolą sądu, który nie jest związany ani zarzutami skargi, ani powołaną podstawą prawną, jest zapewnienie równowagi między prawem do skutecznej ochrony sądowej należnej skarżącemu, a koniecznością zapewnienia ochrony bezpieczeństwa państwa przez własną ocenę prawidłowości stanowiska organu co do istnienia określonego typu zagrożeń. Sąd dokonuje oceny na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego i przy uwzględnieniu z urzędu wszelkich naruszeń tak przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie organ przedstawił sądowi kompletne akta postępowania administracyjnego wraz z materiałem dowodowym objętym tajemnicą państwową, z którym skład orzekający zapoznał się przed wydaniem wyroku. Po zapoznaniu się z tym materiałem dowodowym sąd ocenił, że zawarte w nim informacje dotyczące zachowania i działalności skarżącego potwierdzają zasadność dokonanego wpisu. Ustalenia dokonane przez organ II instancji w zakresie spełnienia przesłanki wynikającej z art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach nie były więc dowolne, a wynikały z prawidłowej oceny materiału dowodowego i konieczności zapewnienia ochrony wartości nadrzędnej jaką jest bezpieczeństwo państwa. Wbrew twierdzeniom skarżącego zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Ingerencja w prawo do życia rodzinnego i w prawo do prywatności nie jest sprzeczna z art. 8 EKPC, jeżeli przewiduje ją prawo, realizuje uprawniony cel i jest w demokratycznym społeczeństwie konieczna do jego osiągnięcia. Prowadzenie w kraju goszczącym życia rodzinnego i istnienie więzów prywatnych z tym krajem nie jest objęte ochroną absolutną. Z treści art. 8 ust. 2 Konwencji wynika, bowiem, że względy bezpieczeństwa państwowego i bezpieczeństwa publicznego zostały uznane za przesłanki ingerencji koniecznej, a zatem realizującej uprawniony i usprawiedliwiony cel. Niewątpliwie umieszczenie danych skarżącego w wykazie krajowym i w systemie SIS II stanowiło ingerencję w sferę jego prywatności, w związku z gromadzeniem i przetwarzaniem jego danych. Jednak ingerencja ta została przewidziana przez prawo, służy uprawnionemu celowi i jest konieczna do osiągnięcia tego celu. Należy wskazać, że celem SIS II według art. 1 ust. 2 rozporządzenia 1987/2006 jest zapewnienie przy wykorzystaniu informacji zamieszczanych w tym systemie wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Unii Europejskiej, w tym utrzymywanie bezpieczeństwa publicznego oraz porządku publicznego oraz zagwarantowanie bezpieczeństwa na terytorium państwa członkowskich. Państwo członkowskie Unii Europejskiej nie może przez wzgląd na poszanowanie prawa do prywatności pozostawać bezbronne wobec zagrożeń stwarzanych dla jego bezpieczeństwa, a tym samym dla bezpieczeństwa obywateli przez przybywające na jego terytorium osoby. W ocenie sądu wydane w sprawie postanowienie nie stanowi bezpośredniej ingerencji w sferę życia rodzinnego, bowiem przedmiotem postępowania w tej sprawie nie jest wydalenie skarżącego z terytorium RP, a wyłącznie wydanie zaświadczenia w sprawie zamieszczonych w wykazie krajowym i systemie SIS II danych cudzoziemca. Dlatego organ II instancji nie naruszył przepisów postępowania odnosząc się do tej kwestii w koniecznym zakresie, a więc uwzględniając okoliczność związku małżeńskiego skarżącego z obywatelką Polski jako ewentualnej przeszkody do umieszczenia jego danych w wykazie. Niewątpliwie ocena o zasadności utrzymania danych cudzoziemca w wykazie i systemie SIS II będzie miała wpływ na inne prowadzone wobec niego postępowania. Organ wziął pod uwagę związek małżeński z obywatelką Polski i posiadanie przez skarżącego rodziny przy ocenie zasadności dokonanego wpisu danych, jednak ze względu na brak możliwości ujawnienia skarżącemu okoliczności faktycznych przemawiających za wpisem nie mógł wykazać proporcjonalności podjętego działania wobec prowadzonego na terytorium Polski życia rodzinnego. Ograniczenie dostępu do informacji stanowiących podstawę faktyczną dokonanego wpisu nie podważa istnienia odpowiedniej jakości podstawy ustawowej do takiej ingerencji w prawa skarżącego, zważywszy na zapewnienie skarżącemu skutecznej gwarancji kontroli zasadności działania organów przez sąd, który miał pełny dostęp do materiału dowodowego i zobowiązany był dokonać kontroli legalności postanowienia z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, które mogłyby przemawiać za zasadnością usunięcia wpisu z wykazu i systemu SIS II. W ocenie sądu wpis danych do wykazu i systemu SIS II jest uzasadniony, konieczny i proporcjonalny wobec stwarzanego przez skarżącego zagrożenia, a zatem stanowi usprawiedliwioną ingerencję w prawa cudzoziemca (bezpośrednio w prawo do prywatności, a pośrednio także w prawo do życia rodzinnego na terytorium Polski). Trzeba podkreślić, że ingerencja ta jest nie tyle wynikiem działań organów państwa, które działają w ochronie swoich obywateli, co samego skarżącego, który powinien mieć świadomość możliwych konsekwencji swoich działań. Wpis do wykazu krajowego i systemu SIS II nie ma charakteru stałego. Sytuacja kiedy organ posiada konkretne informacje wskazujące na stwarzające zagrożenie zachowania skarżącego, to ma powinność zastosowania środków chroniących bezpieczeństwo państwa i własnych obywateli. Wartość którą zobowiązany jest chronić przeważa nad prawem skarżącego do ochrony jego życia prywatnego i rodzinnego. Niekiedy jak pokazuje aktualna sytuacja na świecie tego typu ważne informacje znajdują się w posiadaniu organów zbyt późno, by mogły uchronić przed niebezpieczeństwem obywateli danego państwa. Dlatego tak ważne jest podejmowania szybkich i prewencyjnych działań i wprowadzenie pewnych ograniczeń w zakresie dostępu do informacji znajdujących się w posiadaniu władz przez stwarzającego zagrożenie cudzoziemca. Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. W ocenie sądu nie zachodziła konieczność wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni art. 24 ust. 1 rozporządzenia 1987/2006. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.