IV SA/Wa 3329/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędzia WSA Ann Szymańska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2016 r. sprawy ze skarg J.C., D.C., A.C., G.C., D.C., B.C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...],[...],[...],[...],[...],[...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołań oddala skargi. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołań D. C., J. C., A. C., G. C., B. C. i D. C. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. W uzasadnieniu organ odwoławczy wywiódł, że w sprawie zachodzi niedopuszczalność odwołania skarżących wynikająca z przyczyn o charakterze przedmiotowym, to jest z powodu wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia w administracyjnym toku instancji tego rodzaju rozstrzygnięcia, jakie wydał organ I instancji. Kwestionowana decyzja Wójta Gminy [...] jest decyzją o rozgraniczeniu nieruchomości, o jakiej mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. SKO stwierdziło, że w tym przypadku ma zastosowanie art. 33 ust. 3 tej ustawy zgodnie z którym strona niezadowolona z przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w sprawie, przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Przepis ten jednoznacznie wyłącza prawo odwołania od decyzji w administracyjnym toku instancji, wprowadzając w miejsce odwołania inny środek ochrony prawnej w postaci żądania przekazania sprawy do sądu powszechnego. Zdaniem więc organu wystąpiły przesłanki niedopuszczalności, o których mowa w art. 134 k.p.a. Na powyższe postanowienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tej samej treści wnieśli: J. C., D. C., A. C., G. C., D. C., B.C. Skarżący w swych skargach zarzucili: - naruszenie art. 134 k.p.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania o charakterze przedmiotowym wynikającym z przepisu art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, mimo faktu, że przyczyną wniesienia odwołania nie było niezadowolenie strony z ustalenia przebiegu granic, lecz niezasadne stanowisko organu I instancji odmawiające wyłączenia geodety, - naruszenie art. 84 § 1 w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. poprzez niewyłączenie upoważnionego przez organ I instancji do wykonania czynności technicznych związanych z ustaleniem granic geodety E. M., w sytuacji gdy wykonywała ona wcześniej, w ramach prywatnego zlecenia prace dotyczące bezpośrednio przedmiotu postępowania rozgraniczeniowego na działkach nr [...], [...] i [...] położonych w obrębie [...] , co powodowało uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności geodety. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarg wywodzono, że przedmiotem odwołania była decyzja wydana po przeprowadzeniu postępowania rozgraniczeniowego, w trakcie którego kwestionowane było stanowisko organu I instancji odmawiające wyłączenia geodety. Wskazano, że na postanowienie w przedmiocie wyłączenia pracownika (biegłego) zażalenie nie przysługuje, ale strona niezadowolona z postanowienia może jednak podnosić swoje zarzuty w postępowaniu odwoławczym i ewentualnie w skardze do sądu. W takiej sytuacji nie można uznać za uzasadnione stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. Dalej strony wskazywały na okoliczności świadczące o zaistnieniu przesłanki przemawiającej za wyłączeniem geodety. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich odrzucenie lub oddalenie wywodząc, że stan faktyczny w powołanym w tych skargach wyroku WSA w Łodzi z 7 marca 2007 r. jest odmienny niż w rozpoznawanej sprawie, albowiem tam postępowanie rozgraniczeniowe zostało umorzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skargi są niezasadne i zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 tekst jednolity) strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. W przypadku więc ustalenia przebiegu granicy przez organ administracji została wyłączona możliwość wniesienia środka odwoławczego w trybie postępowania administracyjnego, stronie niezadowolonej z takiego rozstrzygnięcia przyznano prawo rozpoznania jej sprawy przez sąd powszechny. Nie kwestionowanym jest że w rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Wójt Gminy [...] orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości, a więc wydał decyzję, o której mowa w art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Z mocy powołanego więc przepisu o powyższej decyzji stronom nie przysługiwało prawo wniesienia odwołania, a jedynie możliwość skierowania sporawy o rozgraniczenie do sądu rejonowego. Nie zmienia tego podnoszona w skargach okoliczność, że przedmiotem postępowania nie było rozstrzygnięcie merytoryczne, a jedynie wadliwość postanowienia o wyłączeniu geodety. W myśl art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Postanowienie, na które służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Postanowienie w przedmiocie wyłączenia pracownika organu (biegłego) na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. nie jest zaskarżalne zażaleniem, a więc można je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Warunkiem więc weryfikacji postanowienia, na które nie służy zażalenie jest możliwość wniesienia odwołania, w toku rozpatrywania, którego organ odwoławczy byłby uprawniony do oceny takiego zasadności takiego zażalenia. Brak zaś możliwości wniesienia odwołania eliminuje jednocześnie możliwość kontroli postanowień, na które nie przysługuje zażalenie przez organ odwoławczy. Dokładnie z taką sytuacją mamy w rozpoznawanej sprawie. Dodać należy, że przywołany przez skarżących wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi dotyczy odmiennej sytuacji, albowiem w ustalony tam stanie faktycznym doszło do umorzenia postępowania rozgraniczeniowego, a nie merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargi zostały oddalone.