IV SA/Wa 3335/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. O. K. wraz ze skargą na decyzję z [...] sierpnia 2015 r. Rady do Spraw Uchodźców w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji będzie skutkowało wstrzymaniem wydania decyzji przez właściwego Komendanta Straży Granicznej o zobowiązaniu go do powrotu. Skarżący dodał, że wniosek uzasadniony jest również szczególną zawiłością sprawy. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę wniosła o nieuwzględnianie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej również "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć szkodę zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki to takie skutki, które powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy nie zasługuje na uwzględnienie. Argumentacja skarżącego wskazuje na, po pierwsze, obawę przed wydaniem decyzji orzekającej jego wydalenie do kraju pochodzenia, a po drugie, na zawiłość sprawy. W ocenie Sądu okoliczności te nie uprawdopodobniają spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ocenia legalności tej decyzji. Stąd argument skarżącego, że zawiłość sprawy uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji nie może zostać uwzględniony. Dalej odnosząc się do okoliczności, że zaskarżona decyzja stanowi podstawą do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, o czym stanowi art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013 r. poz. 1650), Sąd stanął na stanowisku, że okoliczność ta nie uzasadnia i nie może uzasadniać wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy. Nie ulega wątpliwości, że w obowiązującym porządku prawnym zaskarżona decyzja ani nie zawiera rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ani nie wywołuje bezpośrednio takiego skutku. Z kolei decyzja o zobowiązaniu do powrotu wydana zostanie w odrębnym postępowaniu i będzie stanowić podstawę do podjęcia określonych prawem środków, by ten cel został osiągnięty. Warto zaakcentować, że w postępowaniu w przedmiocie zobowiązania do powrotu ustawodawca przewidział, szczególny rodzaj ochrony przed przymusowym opuszczeniem terytorium Polski przez cudzoziemca. W sytuacji wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, a następnie złożenie przez cudzoziemca skargi na tę decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, będzie skutkować - z mocy prawa - przedłużenie terminu do opuszczenia Polski, do dnia rozpoznania wniosku przez sąd (art. 331 ust. 1 ww. ustawy). W świetle powyższego Sąd uznał, że wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej udzielenia statusu uchodźcy i powiązane z nim wszczęcie odrębnego postępowania, którego wynikiem może być wydalenie cudzoziemca, nie mieści się w przesłankach wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pogląd taki dominuje w najnowszym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2015 r. sygn. akt II OZ 587/15, z 1 czerwca 2015 r. sygn. akt II OZ 562/15 czy z 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 41/15, orzeczenia niepublikowane), który Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.