IV SA/Wa 334/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi W. T. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Pismem z dnia 17 września 2010r. Burmistrz S. zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącego inwestycji, wnioskowanej przez W. i G. T. oraz P. T. polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych i dwóch budynków garażowo-gospodarczych wolnostojących na działkach nr ewid. [...] i [...] w obrębie G. gm. S. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. odmówił uzgodnienia opisanej wyżej inwestycji. Organ podał, że powodem takiego rozstrzygnięcia była okoliczność, iż w projekcie decyzji o warunkach zabudowy wskazano, iż dostęp do drogi publicznej będzie odbywał się przez jeden wspólny zjazd dla całej wnioskowanej zabudowy, ze służebnością przejazdu na działce nr ewid. [...] na rzecz działki [...]. Obecnie jednak działka nr ewid. [...] przylegająca do pasa drogowego drogi krajowej nr [...] nie ma istniejącego zjazdu, co powodowałoby konieczność zlokalizowania nowego zjazdu, co nie jest możliwe na odcinku drogi przylegającym do terenu planowanej inwestycji. W. T. wystąpił do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku wskazano, że odmowne postanowienie z [...] października 2010 r. jest niezasadne, ponieważ organ nie uwzględnił okoliczności, że działka nr [...] miała dojazd, który został włączony do pasa ruchu drogowego. W tej sytuacji wnioskodawca stanął na stanowisku, że działka nr [...] powinna mieć niezależny dostęp do drogi publicznej. Po rozpoznaniu wniosku W. T. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] października 2010 r. W uzasadnieniu tego postanowienia organ centralny wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Organ stwierdził, że w projekcie decyzji o warunkach zabudowy w punkcie 6.5 wskazano, iż dostęp do drogi publicznej będzie odbywał się przez jeden wspólny zjazd dla całej wnioskowanej zabudowy, ze służebnością przejazdu na działce nr ewid. [...] na rzecz działki [...]. Z załącznika do projektu decyzji tj. analizy tekstowej wynika, że zjazd z drogi krajowej nr [...] będzie jeden dla obu budynków mieszkalnych i dostęp do drogi może odbywać się przez istniejący zjazd przy torach wzdłuż granicy pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. Z takich zapisów, jak podał organ, nie wynika w sposób jednoznaczny sposób obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji na działkach nr [...] i [...]. W zakończeniu uzasadnienia organ uzgadniający wskazał, że dokonał oceny literalnych zapisów zawartych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie mogąc zmieniać tych zapisów. W. T. w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2010 r. wniósł o uzgodnienie planowanej inwestycji. Skarżący zarzucił, iż przy rozpatrywaniu sprawy organ uzgadniający nie wziął pod uwagę, że działka nr [...] miała dojazd, który następnie został włączony do pasa ruchu drogowego. Budynek na działce nr [...] powinien zatem mieć samodzielny dostęp do drogi publicznej, czego organ uzgadniający nie chce uwzględnić. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej wskazano. Przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem postanowienia, którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu było ustalenie, czy projekt decyzji nie narusza wymagań szczególnych w zakresie kompetencji organu uzgadniającego. Należy podkreślić, iż do postępowania uzgodnieniowego stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem stosuje się także zasady ogólne w nim wyrażone. Zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej rozpoznający sprawę, powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Winien, więc działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwać, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa (art. 9 k.p.a.) i w toku postępowania stać na straży praworządności oraz podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), jak i wyjaśniać stronom zasadność przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 k.p.a.). Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach uzasadnienia podjętego orzeczenia - jest ustosunkowanie się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Odzwierciedlenie tego obowiązku winno znaleźć się w uzasadnieniu orzeczenia. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę kwestii stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonego orzeczenia. Należy wskazać, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W. T. podniósł, że organ nie uwzględnił okoliczności, iż działka nr [...] miała dojazd do drogi, który został włączony do pasa ruchu drogowego. W tej sytuacji wnioskodawca stanął na stanowisku, że działka nr [...] powinna mieć niezależny dostęp do drogi publicznej. Rozpoznając sprawę ponownie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie odniósł się do tej kwestii czym naruszył art.11 k.p.a. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 kpa. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych orzeczeń w sposób przekonywający, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 kpa skutkuje - w myśl utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych - wadliwością tych rozstrzygnięć jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i 107 § 3 kpa. Stwierdzenie zatem przez Sąd naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy prowadzi do uwzględnienia skargi. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę Sądu. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).