IV SA/Wa 3340/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi F. K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia zwolnić F. K. od kosztów sądowych F. K. (skarżący) po doręczeniu mu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] października 2001 r. w wysokości 300 zł, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF z dnia 30 kwietnia 2018 r. oraz dołączonych do niego dokumentów (odcinków świadczeń emerytalnych i wyciągu z konta) wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Nie posiadają nieruchomości, oświadczył, że wraz z żoną korzystają ze służebności mieszkania. Skarżący uzyskuje dochód – rentę z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 669,84 zł, zaś jego żona emeryturę – w wysokości 952,82 zł. Z wyciągu z rachunku bankowego wynika, że saldo końcowe na rachunku (z okresu od 1 stycznia 2018 r. do 27 kwietnia 2018 r.) wynosiło 1 074,89 zł. Skarżący wymienił następujące wydatki miesięczne: wyżywienie – ok. 900 zł, lekarstwa – ok 130 zł, opał – ok. 300 zł, energia elektryczna – 60 zł, gaz – 50 zł, środki czystości – 40 zł, odzież – 65 zł, telefon – 30 zł, woda i ścieki – 35 zł. Rozpoznając wniosek, stwierdzono, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Skarżący i jego żona otrzymują dochody w łącznej wysokości 1622,66 zł. Mając na uwadze wskazane przez niego wydatki, a także aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego należało uznać, że skarżący wykazał, że poniesienie kosztów sądowych (w tym wpisu od skargi w wysokości 300 zł) mogłoby narazić jego oraz jego żonę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Tym samym wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, należało uwzględnić. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.