IV SA/Wa 3341/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi V. K. decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2015 roku nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący – V. K. wraz ze skargą, na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2015 roku nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a.", instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do regulacji art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 P.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Należy zaznaczyć, że w myśl art. 247 P.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, s. 508). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że powyższy przepis znajduje zastosowanie, w szczególności gdy są podstawy do odrzucenia skargi. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi. Skarga, w związku z którą, Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy, została bowiem wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia i stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. podlega odrzuceniu. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 247 P.p.s.a., orzekł o odmowie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie