IV SA/Wa 3342/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu 19 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną w sentencji decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zobowiązującej do powrotu do kraju pochodzenia. W uzasadnieniu wskazano, że wykonanie decyzji o zobowiązaniu przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Sąd, spowoduje nieodwracalne, negatywne skutki dla strony. Ponadto skarżąca wskazał, że gdy decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zostałaby uchylona, wówczas nie miałaby możliwości aby powrócić do Polski i dochodzić ochrony swoich praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń, przy czym możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został należycie uzasadniony. Skarżąca ograniczyła się jedynie do sformułowania samego wniosku i lakonicznego jego uzasadnienia. Nie wyjaśniła w żaden sposób, na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki wykonania decyzji, ani tego, czy i w jakim stopniu wykonanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu spowoduje zmianę w jej życiu osobistym, w tym rodzinnym. Sąd nie może domyślać się powodów, dla których Skarżąca wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji. Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 P.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony Skarżącej, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Twierdzenia strony odnoszące się do przesłanek wstrzymania wykonania aktu powinny być poparte argumentacją i dokumentami źródłowymi, których w niniejszej sprawie zabrakło. Należy zauważyć, że w sprawie Skarżąca jest reprezentowana przez ustanowionego w drodze prawa pomocy profesjonalnego pełnomocnika, zatem zagwarantowane prawo do sądu będzie realizowane za pośrednictwem pełnomocnika, nawet po opuszczeniu przez Skarżącą terytorium Polski. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nią ochrony tymczasowej. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. a contrario orzekł jak w sentencji postanowienia.