IV SA/Wa 3347/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi I. K. i A. K. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia urządzeń wodnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżących I. K. i A. K. solidarnie kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, w związku z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", uchylił orzeczenie Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2014 r., o odmowie nałożenia obowiązku usunięcia urządzeń Małej Elektrowni Wodnej (dalej: MEW) oraz nałożył na p. I. i A. K. obowiązek niezwłocznego usunięcia urządzeń wodnych oraz innych obiektów, znajdujących się w lewym prześle jazu zlokalizowanego w km 32+225 rzeki B., które były użytkowane do korzystania z wód do celów energetycznych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zreferował przebieg sprawy wskazując m.in., że postępowanie było prowadzone wobec wydania stosownej decyzji o cofnięciu pozwolenia na korzystanie z wód w celach energetycznych (ostateczna decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] listopada 2011 r.). Sprawa w przedmiocie zobowiązania właściciela urządzeń do ich usunięcia, wobec wniosku w tym zakresie strony postępowania – M. Sp. z o.o., zwanej dalej "Spółką", nie została zakończona. Odnotowano wydanie w sprawie dwu ostatecznych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (z 13 grudnia 20012 r. sygn. akt IV SA/Wa 864/12 oraz z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 3/15). Jako przesłanki wydania decyzji reformatoryjnej przywołano następujące uwarunkowania faktyczne i prawne sprawy: - organ I. instancji odmówił nałożenia obowiązku usunięcia urządzeń MEW, a także nie stwierdził niezbędności pozostawienia tych urządzeń bowiem stwierdził, że służą one wyłącznie do energetycznego wykorzystania spiętrzonych wód i są obojętne dla kształtowania zasobów; swoje stanowisko poparł oceną uzyskaną od Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w L., że światło jazu zabudowane urządzeniami MEW nie powoduje zmniejszenia przepustowości tego urządzenia; jako nieistotną w sprawie uznał informację od Spółki, że w toczącym się postępowaniu cywilnym o wydanie nieruchomości zajętej przez MEW, uzależniono wynik sprawy od przedmiotowego rozstrzygnięcia administracyjnego; jego zdaniem konieczność przeprowadzenia remontu jazu (który wymaga demontażu urządzeń MEW(, brak dostępu do pomieszczeń MEW, uniemożliwiające określenie zakresu prac remontowych, a także istnienie przedmiotowych urządzeń bez nadzoru (co tworzy zagrożenie dla zdrowia i życia osób trzecich), nie może przesądzić o niezbędności usunięcia urządzeń, z uwagi na kształtowanie zasobów wodnych, - w toku prowadzonego postępowania odwoławczego wpłynęły pisma Spółki - z [...] i [...] maja, [...] lipca oraz [...] i [...] sierpnia 2015 r. - zawierające dodatkowe informacje i materiały, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; o możliwości zapoznania się z tymi materiałami Strony zostały poinformowane pismem datowanym [...] sierpnia 2015 r.; w wyznaczonym terminie żadna ze stron nie zapoznała się z dodatkowymi materiałami i nie wniosła do nich uwag; zatem - zgodnie z informacją zamieszczona w tym piśmie - postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zakończone; w toku postępowania odwoławczego zebrano dokumenty, z których wynikają poniższe ustalenia, - przeprowadzenie remontu zapory czołowej z jazem zbiornika [...] w terminie do 30 listopada 2014 r. jest nakazane decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. (z [...] lutego 2014 r.), zmienioną orzeczeniem ustalającym nowy termin wykonania prac - do 31 grudnia 2015 r. (z [...] czerwca 2015 r.); zakres nakazanych prac obejmuje m.in. przywrócenie sprawności instalacji hydraulicznej i elektrycznej napędu zamknięć klapowych jazu, odnowienie powłoki antykorozyjnej na całości klap oraz wszystkich elementów układu napędowego zamknięć klap, - nakaz wykonania robót remontowych budowli piętrzących wynika z oceny stanu technicznego obiektów Zalewu [...], wykonanej przez Ośrodek Technicznej Kontroli Zapór Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej za okres 2008-2013 r.; zły stan klap i napędu, zagrażający bezpieczeństwu budowli, potwierdzony został w "Ocenie rocznej stanu technicznego i bezpieczeństwa obiektów zbiornika wodnego Zalewu [...] w L.", opracowanej w listopadzie 2014 roku, - opracowany w kwietniu 2015 roku "Projekt wykonawczy remontu jazu", poprzedzony "Inwentaryzacją i oceną stanu technicznego jazu", przewiduje w pierwszym etapie prac wykonanie remontu prawego przęsła jazu, a w drugim etapie - przęsła lewego; prace remontowe mają być prowadzone pod osłoną zamknięć iglicowych, odcinających dopływ wody do remontowanego przęsła jazu, przy obniżonym poziomie piętrzenia; szczegółowy zakres prac został ustalony w odrębnych opracowaniach branżowych: budowlanym, wyposażenia technologicznego, części elektrycznej z automatyką, części teletechnicznej i sanitarnej oraz założeń technicznych dla systemu monitoringu, - Spółka ogłosiła przetarg na remont jazu, który miał być przeprowadzony w okresie od lipca do grudnia 2015 roku; realizacja tego remontu wymaga założenia zamknięć remontowych jazu oraz wyjęcia z wody klapy zainstalowanej w przęśle jazu; w przypadku lewego przęsła nie jest to możliwe, bowiem nad klapą znajduje się rura zasilająca w wodę MEW, i w pierwszej kolejności to ona wymaga demontażu; próby zawarcia porozumienia z właścicielami, wykonania demontażu i ponownego montażu elementów MEW na koszt Spółki nie przyniosły rezultatu (właściciel MEW zażądał podpisania zobowiązania o zapłacie kwoty ponad dwóch milionów trzystu czterdziestu tysięcy złotych); właściciel MEW poinformował, że do czasu zakończenia postępowania sądowego i administracyjnego stan jego posiadania jest objęty ochroną w myśl art. 336-352 oraz art. 478-479 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), i jego naruszenie nie wyklucza odpowiedzialności karnej oraz cywilnej, - stan techniczny konstrukcji stalowej nośnej i mocowań do ściany filara jazu urządzeń MEW budzi wątpliwości, bowiem właściciel MEW nie poddaje obiektu okresowym kontrolom, wymaganej przepisami prawa budowlanego; z oglądu obiektu - przeprowadzonego 30 kwietnia 2015 r. przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w L. - wynika, że powierzchnie belek stalowych konstrukcji budowlanej nośnej urządzeń MEW są pokryte rdzą, a konstrukcje drewniane zawilgocone, - z akt sprawy wynika, że [...] maja 2015 r. kolejny raz miał miejsce pożar MEW, w następstwie czego Dyrektor Wydziału Bezpieczeństwa Mieszkańców i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miasta L., wystosował pisma do Spółki, Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. oraz Marszałka Województwa [...] o podjęcie działań, niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa jazu, stanowiącego element infrastruktury krytycznej; [...] maja 2015 r. Spółka złożyła doniesienie o możliwości popełnienia przestępstwa - korzystania z zasobów wodnych bez pozwolenia wodnoprawnego, wykonywania działalności gospodarczej bez wymaganej koncesji na wytwarzanie energii, a także funkcjonowania MEW bez nadzoru, co stwarza zagrożenie dla osób i mienia, - z powyższych ustaleń wynika, że do wykonania remontu lewego przęsła jazu usunięcie urządzeń MEW jest niezbędne, natomiast przeprowadzenie remontu ma zasadnicze znaczenie dla możliwości piętrzenia wód rzeki B. i ochrony przed powodzią terenów położonych w dolinie tej rzeki, poniżej zbiornika [...], w tym samego L.; utrzymanie w mocy decyzji Marszałka Województwa [...] [...] marca 2014 r., którą odmówiono nałożenia obowiązku usunięcia urządzeń MEW nie było możliwe; uwzględniając wskazania, zawarte w wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 3/15, po zebraniu dodatkowego materiału dowodowego, uznano konieczność natychmiastowej likwidacji urządzeń MEW, znajdujących się w lewym przęśle jazu. W skardze p. I. i A. K., zarzucili naruszenie przepisów: - prawa materialnego - art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469), przez nie zastosowanie się do tego przepisu, wynikające z nie wykazania niezbędnego warunku nałożenia obowiązku - brak niezbitego ustalenia, że likwidacja MEW jest niezbędna do kształtowania zasobów wodnych Zbiornika [...], a w szczególności: - nie rozważenie, że uznaniowy charakter nałożenia obowiązku usunięcia urządzeń wodnych i innych obiektów wodnych, nie powinien być rozumiany jako dowolność orzekania w tym przedmiocie; wyrazem tego jest fakultatywność a nie obowiązek podjęcia decyzji o dalszym bycie MEW, determinowany wyłącznie niezbędnością kształtowania zasobów wodnych zbiornika; - organ I. Instancji – funkcjonując na miejscu - ma lepsze rozeznanie niż Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., że MEW służy wyłącznie wytwarzaniu energii elektrycznej a nie kształtowaniu zasobów wodnych zbiornika; wobec tego - w warunkach prowadzonego remontu, obejmującego w rzeczywistości wyłącznie instalację hydrauliczną i elektryczną napędu zamknięć klapowych jazu oraz odnowienie powłoki antykorozyjnej zamknięć klap i innych ich elementów, nie zaś remontu zapory czołowej (jak dla potrzeb swego uzasadnienia określa to organ odwoławczy - odmówił nałożenia obowiązku usunięcia MEW; wynikało to z generalnego ustalenia, że MEW służy wyłącznie do energetycznego wykorzystania spiętrzonych wód, a jest zupełnie obojętna dla kształtowania zasobów wodnych zbiornika, - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3, w zw. z art. 11 K.p.a., poprzez brak jednolitego i wyczerpującego uzasadnienia przez organ odwoławczy stanowiska ocennego o rzekomej zależności kształtowania zasobów zbiornika wodnego od funkcjonowania MEW; sztucznie przywołano - pozaustawowy w świetle ustawy - Prawa Wodne - wzgląd na rzekomą potrzebę remontu jazu zapory; naruszono w ten sposób zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 K.p.a.; - art. 10 § 1 i 3 K.p.a., polegające na nie zapewnieniu Skarżącym, wbrew treści tego przepisu, czynnego udziału w stadium postępowania odwoławczego, przez uniemożliwienie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów; zawiadomienie z [...] sierpnia 2015 r. sprowadzono do fikcji przez doręczenie go [...] września 2015 r., gdy zaskarżoną decyzję wydano przed tą datą, ([...] września 2015 r.), organ wskazał w uzasadnieniu, że Skarżący zostali poinformowani o zgromadzeniu nowych dowodów, nie zapoznali się z nimi w wyznaczonym terminie i nie zgłosili uwag. W uzasadnieniu skargi wywodzono dodatkowo, że remont jazu nie jest w istocie konieczny, zaś jego prowadzenie miałoby być wyłącznie pretekstem do przejęcia MEW przez Spółkę. Skarżący oświadczyli, że są zainteresowani dalszym prowadzeniem działalności MEW i - ich zdaniem - jest to technicznie możliwe. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko sformułowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu nie zapewnienia stronom udziału w postępowaniu wskazano, ze naruszanie przepisów postępowanie musi pozostać w związku z konkretnymi następstwami. W przedmiotowej sprawie Skarżący nie wykazali, jakich czynności dowodowych nie mogli dokonać, wobec nie zawiadomienia ich o zakończeniu postępowania wyjaśniającego. W toku postępowania Skarżący ustanowili pełnomocnika – adwokata (k. 52). W piśmie skierowanym do Sądu (k. 64-68) Spółka wniosła o oddalenie skargi i sformułowano szeroką argumentację odnośnie konieczności demontażu MEW w związku z remontem jazu. Do pisma załączono dokument, dotyczący remontu jazu. Odpis pisma Sąd doręczył na rozprawie Pełnomocnikowi strony przeciwnej (k. 77). W danej sprawie nie znalazł zastosowania przepis art. 66 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), z uwagi na to, że profesjonalny Pełnomocnik spółki – radca prawny – nie miał informacji o reprezentowaniu Skarżących w postępowaniu sądowym przez adwokata. W takcie rozprawy Pełnomocnik skarżących wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (przedłożył fakturę na kwotę 1230 zł.). Podnosił, że remont został w całości przeprowadzony, wywodząc to ze strony czwartej pisma procesowego Spółki. Potwierdził, że rury ssące zostały w istocie zdjęte w trakcie remontu jazu. Pełnomocnik Spółki wnosił o oddalenie skargi. Wyjaśniał, że remont został przeprowadzony jedynie w części. Jego realizacja przewidziana jest na dwa lata. Skarżący oświadczył, że uprzednio dwa razy był prowadzony remont jazu bez konieczności demontażu MEW. Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania – właściwego wyjaśnienia sprawy w kontekście umożliwienia zajęcia Stronom stanowiska w istotnych kwestiach merytorycznych, co do stanu faktycznego – spornych w danej sprawie (istotne chybienie treści art. 10 § 1 oraz art. 81 K.p.a.). Trafne są zarzuty skargi, gdzie wywodzi się, że przed wydaniem orzeczenia reformatoryjnego przez organ administracji, co miało miejsce z uwzględnieniem szeregu nowych dowodów zgromadzonych w sprawie, nie umożliwiono Stronom wypowiedzenia się co do nich. W istocie, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, informacja dla Stron o zgromadzeniu pełnej dokumentacji i możliwości zgłoszenia do niej uwag, datowana na dzień [...] sierpnia 2015 r., została doręczona Skarżącym [...] września 2015 r. a więc dzień po wydaniu kwestionowanej decyzji. Wbrew stanowisku - zajętym w odpowiedzi na skargę - uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona bowiem, w tej sytuacji dopiero w postępowaniu przed Sądem zakwestionowała istotne w sprawie ustalenia i sformułowała polemikę z dokumentami. W takiej sytuacji nie było możliwa ocena przez Sąd, czy prawidłowe są ustalenia faktyczne organu w danej sprawie. Skutkowałoby to naruszaniem zasady wyłącznie kontroli legalności orzeczeń administracyjnych przez Sąd. Prowadziłoby do rozpatrzenia spawy, co do meritum, w zakresie w jakim winien to czynić organ administracji – ocena argumentacji obu stron wskazanie powodu uznania określonych twierdzeń za wiarygodne a zakwestionowania innych (wymagania odnośnie uzasadnienia orzeczenia art. 107 §. 3 w zw. z art. 8 i 11 K.p.a.). Brak umożliwienia zajęcia przez Strony stanowiska w sprawie, odnośnie dokumentów które sam organ w uzasadnieniu określa, jako mające znaczenie dla określonego rozstrzygnięcia, skutkuje więc w danym przypadku również naruszeniem ogólnych reguł postępowania, w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy na etapie postępowania administracyjnego (art. 7, 77 §. 1 i 80 K.p.a.). Ze wskazanych wyżej przyczyn Sąd nie mógł, na obecnym etapie (postępowanie sądowo administracyjne) uwzględnić szerszych wyjaśnień organu jak i Spółki, sformułowanych w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie procesowym. Formułując powyższą ocenę, Sąd miał na uwadze następujące uwarunkowania rozpatrywanej sprawy. W danym przypadku dla ocena, czy sprawa została we właściwym zakresie wyjaśniona, wymaga uprzedniego ustalenia, na ile kwestie sporne mogą mieć w niej znaczenie, w kontekście prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego (w realiach rozpatrywanej sprawy jest ona zasadniczo poza sporem). W świetle art. 139 ust. 1 ustawy – Prawo wodne, w przypadku cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego, możliwe jest m.in. orzeczenie o zobowiązaniu zakładu do usunięcia urządzeń wodnych i innych obiektów, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie pozwolenia, gdy jest to niezbędne do kształtowania zasobów wodnych. Uznaniowy charakter tego rodzaju orzeczenia, podkreślany w skardze, należy odczytywać w ten sposób, że - orzekając w danym przedmiocie - organ stosownie rozważyć musi wymagania interesu publicznego (określanego uprzednio mianem "społecznego") oraz słusznego interesu stron – tak, mająca w istocie charakter normy materialnoprawnej, zasada stanowiona art. 7 in fine K.p.a. W rozpatrywanej sprawie, nie może budzić wątpliwości, że funkcjonowanie jazu na Zalewie [...] pozostaje w związku z kształtowaniem zasobów wodnych. Skarżący nie zakwestionowali zresztą, że jaz - z uwagi na jego znacznie w kontekście ochrony przed powodzią - jest zaliczony do urządzeń tzw. infrastruktury krytycznej. Trafnie wobec tego skonstatował organ administracji, ważąc interes publiczny (zagrożenie powodziowe) i słuszny interes stron (m.in. właścicieli MEW, wyrażających zainteresowanie utrzymaniem urządzeń w celu eksploatacji w przyszłości), że - o ile prawidłowe funkcjonowanie jazu jest uzależnione od likwidacji MEW - w sprawie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o obowiązku likwidacji tych urządzeń wodnych. Kwestia prawidłowego funkcjonowania jazu obejmuje bowiem także zagadnienie możliwości przeprowadzenia niezbędnych remontów. Przy tym, jak wskazano, w sprawie nie było sporne, że prawidłowe utrzymanie jazu ma znaczenie z punktu widzenia przeciwpowodziowego, w tym bezpieczeństwa samego miasta L. W takiej sytuacji mogły wystąpić przesłanki uzasadniające nałożenie obowiązków, wskazanych w art. 139 ust. 1 in fine ustawy - Prawo wodne. Chybione są zarzuty skargi w zakresie w jakim wywodzi się, że w sprawie może mieć znacznie jedynie faktyczne przeznaczenie danego urządzenia (produkcja energii) oraz to jaki odgrywa ono znacznie z punktu widzenia przepływu wody (tu – jak wywodzono - nie ogranicza światła jazu). Prawodawca - wskazując, że niezbędną przesłanką nakazu jest faktyczny związek likwidacji urządzenia wodnego z kształtowaniem zasobów wodnych - nie wyłączył sytuacji, gdy ów wpływ ma charakter tylko pośredni – np. pozostawanie danego urządzenia wodnego, stanowi realną przeszkodę dla prawidłowego utrzymywania (w tym remontów) innego (np. jazu), które ma bezsprzecznie wpływ na kształtowanie zasobów wodnych. Odmienna wykładnia zakresu normatywnego art. 139 ust. 1 ustawy - Prawo wodne nie znajduje uzasadnienia przy uwzględnieniu każdej z dostępnych wykładni (językowo-logiczna, celowościowa czy systemowa). Kluczową kwestią było w rozpatrywanej sprawie ustalenie, czy - w danym stanie faktycznym – remont w określonym zakresie jest konieczny oraz czy jego przeprowadzanie wymaga demontażu MEW. Organ administracji - przywołując treść dokumentów zgromadzonych na etapie postępowania odwoławczego - wywodził, że związek taki występuje. W szczególności stwierdził, że realizacja koniecznego remontu wymaga wyjęcia z wody klapy zainstalowanej w przęśle jazu a - w przypadku lewego przęsła - nie jest to możliwe, bowiem nad klapą znajduje się rura zasilająca w wodę MEW i - w pierwszej kolejności - wymaga ona demontażu. Trafność takiej konkluzji może wprawdzie potwierdzać zgodne oświadczanie stron na rozprawie, gdzie wskazano, że wobec rozpoczęcia remontu, rury spustowe zostały zdemontowane. Jednocześnie jednak Skarżący wskazywał, że uprzednio były prowadzone prace remontowe i nie było potrzeby demontażu rur spustowych oraz że wadliwie scharakteryzowano zakres wymaganego obecnie remontu. Wobec tego - skoro Skarżący, jako strony postępowania, nie mieli możliwości wypowiedzenia się, co do dowodów, na których organ oparł swoje ustalenia - nie można uznać sprawy za prawidłowo wyjaśnioną, na etapie orzekania w instancji administracyjnej. Trzeba przy tym zważyć dodatkowo, że zasady wykładani językowo-logicznej uzasadniają konstatację, że skoro organ administracji może w myśl art. 139 ust. 1 ustawy - Prawo wodne zobowiązać do likwidacji urządzenia wodnego, to dopuszczalne jest oczywiście także zobowiązanie do likwidacji fragmentów tego urządzenia, pozostających w związku z kształtowaniem stosunków wodnych (zasada wnioskowania, gdy chodzi o nakładanie obowiązków przez administrację: a maiori ad minus). Do analogicznych wniosków, prowadzi zastosowanie wykładni celowościowej. W takiej sytuacji - przy założeniu trafności oceny organu, co do kolizji koniecznego remontu jazu z rurami ssącymi MEW - znajdowałoby uzasadnienie tylko nałożenie obowiązku, co do likwidacji urządzenia wodnego w pewnej części – gdzie kolizja występuje. Kwestie te rozważy organ administracji po zajęciu stosownego stanowiska, co do zgormadzonych dotąd materiałów dowodowych, przez Skarżących. Ponownie dopatrując sprawę uwzględni także ich argumentację, sformułowaną na etapie postepowania sądowoadministracyjnego. W treści uzasadnienia wskazano także na ustalenia, co do złego stanu technicznego konstrukcji stalowej nośnej i mocowań do ściany filara jazu MEW (wyniki wizji z [...] kwietnia 2015 r.) oraz fakt wystąpienia kolejnego pożaru ([...] maja 2015 r.), nie wyjaśniając jednak, w jakim zakresie okoliczności te mają wpływ na prawidłowe funkcjonowanie samego jazu, w tym utrzymywania go w pełnej sprawności, czy przeprowadzenia remontu w koniecznym zakresie a więc stricte, jaki jest ich związek z kształtowaniem zasobów wodnych. Trafnie w tym kontekście wywodzono w skardze, że względy wykraczające poza ramy, zakreślone w art. 139 ust. 1 ustawy - Prawo wodne, chociażby niewątpliwie społecznie istotne, nie mogą stanowić przesłanki dla nakazu demontażu MEW w ramach wskazanej regulacji, co jest przedmiotem danej sprawy administracyjnej. Organ będzie to miał na uwadze ponowie orzekając w sprawie. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 wskazanej ustawy, w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Na zasądzone koszty postępowania składają się: kwota 300 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokackiego. Sąd nie uwzględnił wniosku Strony o zasądzenie zwrotu kosztów w kwocie wyższej niż dwukrotność minimalnego wynagrodzenie dla pełnomocnika, bowiem nie uznał go za uzasadniony. W szczególności skarga podpisana została samodzielnie przez skarżących. Z kolei pewna zawiłość sprawy – okoliczność uprzednich dwu orzeczeń oraz związek z zagadnieniami stricte merytorycznymi - uzasadnia nieco wyższy nakład czasu pełnomocnika niż minimalny, co uzasadnia zasądzenie kosztów jako dwukrotności stawki podstawowej. Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania, sformułowane w niniejszym orzeczeniu.